donderdag 13 juni 2019

week 27 - 29 : ups, downs & een moelijke beslissing

Alweer 3 weken waarin ik geen tijd en energie vond om te schrijven.
Het is me ook wat geweest.

Om er eens een up - uit te pakken: op 26 mei deden we met de club een brick training : 5 * (9 km fietsen - 2 km lopen). Ik had uiterst veel power in de benen, en kwam eerste uit deze zware training. In het fietsen kon ik full power gaan. Telkens opgewarmd van het fietsen die looprondes van 2 km was op mijn lijf geschreven, de overgang van fietsen naar lopen is mijn sterkste moment. De vijfde en laatste 2 km liep ik aan 16 km/u. (ik had overschot).
Wie het zag, verklaarde me 'klaar voor Geraardsbergen'.

Maar ... ikzelf wist dat ik de loopafstand nog niet in de benen had. En ik voelde ook dat ik op mijn langere looptrainingen van 14 à 15 km iets aan het forceren was. IK had pijnlijke benen. Confronterend voor iemand die in principe geen spel maakt van trainingen tussen de 15 en 20 km. Maar als je daar een tijdje niet op hebt kunnen trainen, dan weet je opnieuw .... wonderen bestaan niet. En 1 week later voelde ik dat mijn pees toch weer reageerde op die duurlopen. Lichtjes maar niet te negeren.
Gelukkig zat er net een rustperiode aan te komen.

Maar beetje per beetje voelde ik dat het niet goed zou komen voor Geraardsbergen.
Het werden dagen vol muizenissen, en met een verlaagde trainingsbelasting om toch te proberen klaar te geraken voor 16 juni. Zou ik die 21 km kunnen uitlopen? Eigenlijk wel (op een race day kan je altijd iets meer), maar .... de prijs die ik er mogelijks voor zou betalen, is dat ik opnieuw mijn pees zou moeten laten rusten, en dus niet verder zou kunnen opbouwen.

En toen heb ik de knoop doorgehakt : een normale opbouw naar het najaar, geen risico in Geraardsbergen, en vlammen in Gerardmer en Lanzarote.

Jawel, Mijn 2 A-races van het seizoen zijn onmiddellijk ook gekozen:
- 7 september de halve triatlon in G-mer, met 1900 hoogtemeters in het fietsen
- 5 oktober de halve triatlon in Lanzarote met 1100 hoogtemeters in het fietsen
beiden hebben ook een loopparcours met wel wat hoogtemeters.

In Gerardmer wordt het mijn 4e deelname, naar het triatlon-heiligdom Lanzarote zak ik voor de eerste keer af. Alles op het najaar dus, en sinds 2 dagen ook in Agegroup 50-54. Aan ambitie ontbreekt het mij niet, aan goesting ook niet.

Maar die muur in Geraardsbergen, die zet ik even op mijn to do lijstje voor één van de volgende seizoenen.




maandag 20 mei 2019

week 25 en 26: inschattingen


Hoe moet ik deze 2 weken nu inschatten?




Enerzijds kan je zeggen dat ik te weinig trainingsuren achter de kiezen heb. Nog geen 16 uur in totaal over 2 weken, da's redelijk matig. De laatste weken is het op mijn werk echt een zottenkot. Het stopt niet, met veel avond-, nacht- en weekendwerk ook. Dat is op dit moment het grootste obstakel. Te weinig tijd om echt te rusten: gevaarlijk voor een triatleet.

Anderzijds kan ik ook mooie resultaten voorleggen in deze 2 weken. Ik zit weer wat steviger in mijn loopschoenen. Ik probeer de afstanden zachtjesaan te verhogen, en loop redelijke tempo's. En ik laat op de fiets wel een paar mooie dingen zien. Ik voel gewoon dat ik als fietser heel krachtig uit de winter kom.

Als ik nu blessurevrij blijf, ga ik op zondag 16 juni deelnemen aan Challenge Geraardsbergen. Het is met enige reserves, want eigenlijk is er nog te veel werk aan mijn lopen om dit goed te kunnen doen: afstanden verhogen, meer looptrainingen per week, tempo in de voeten krijgen, koppeltrainingen. Teveel om allemaal in orde te krijgen op de pakweg 3 à 4 weken die me nog resten. Ik zal dus voorzichtig moeten zijn, en me niet mogen laten meeslepen door Challenge Geraardsbergen. Ik moet me in mijn hoofd prenten dat die wedstrijd er één is om ritme op te doen, om het wedstrijdgevoel terug te krijgen, en dat ik daar niet ga kunnen schitteren zoals ik zou willen. Honderd keer heb ik het mezelf al moeten inprenten: "Pieken naar het najaar, Christophe!" Ik zal het zeker nog moeten herhalen tot en met 16 juni.

Maar voorlopig ben ik tevreden over mijn evoluties. Ik ben al blij dat ik nog een momentje tijd gevonden heb om dit neer te pennen. Vanaf deze zomer mag er opnieuw wat meer pit in deze blog zitten. Een goed voornemen!





maandag 6 mei 2019

week 24: quality time

Deze week was zeker niet de week met de meeste trainingsuren, slechts 8u45m. Het is gewoonweg uiterst druk op het werk en met andere engagementen, en ik kreeg er niet echt meer tussen gepland.

Maar ik heb toch wel een paar quality trainingen kunnen doen op de fiets:
- maandag anderhalf uur op de rollen met 4 * 12 minuten over-under intervals tussen 95% en 105% van mijn FTP (overslag punt)
- vrijdag een korte rit buiten, maar wel met 2 * 15 minuten in de INT zone (de eerste 5 minuten opbouwen laag in de zone - de laatste 10 minuten op zwaar verzet hoger in de INT zone)
- zondag dan 2 uur op de rollen (eerst met een VO2 max training van een uur - met 2 sets van 4 * 3 minVO2 max intervals van 110 - 125% van mijn FTP; daarna een uur losrijden)

Ook in het zwemmen ben ik op de goede weg. Nog veel werk weliswaar, maar ik moet pas in het najaar op snelheid zijn, dus dat komt wel goed.

En .... in het lopen is er voorzichtig goed nieuws: op zaterdag liep ik voor het eerst sinds lang volledig pijnloos. Daardoor is mijn loopstijl ook meer uitgebalnceerd, denk ik, want zonder ook maar iets te forceren, kwam ik thuis met een tempo van 4:25 (13,6 km/u). Een dubeele verbazing, want telkens ik 's morgens opsta, moet ik nog steeds de eerste minuten la mankend doorkomen. En als mijn kine mijn achillespees behandelt, lig ik nog steeds moeizaam mijn pijn te verbijten.
Maar, goed nieuws dus. Ik blijf voorzichtig, maar nu is het toch met veel goede hoop.

Hier is mijn weekje:


maandag 29 april 2019

week 23: recup

Maandag stelde ik de recupweek nog even uit, en reed met de fiets naar een feestje in Saint-Sauveur. Maar op de hellingen in het Pays des Collines schreeuwde gans mijn lijf naar rust. Het was duidelijk: na 2 harde trainingsweken was het scherpe er nu echt helemaal af. De rit terug 's avonds heb ik al wijselijk geschrapt. Met pijn in het hart heb ik dan ook zaterdag de 150 km van de Etixx Classic samen met de Mr T'ers laten vallen. Ik voelde gewoonweg dat de fut er helemaal uit was. En ervaring zegt me dat te vroeg er weer invliegen niks oplevert. Ik deed er een heel mooie zwemtraining voor in de plaats, met allemaal 50's en 100's.



Maar de meest opmerkelijke training was toch die van vandaag (zondag). Het lopen blijft toch wel een oefening in voorzichtigheid, en deze keer dacht ik na 500m om per direct terug naar huis te lopen. Ik heb altijd wel lichte last in mijn pees in het begin, maar deze keer was het echt veel pijnlijker dan anders. In mijn hoofd was het al één en al gevloek, maar ... ik liep toch nog een beetje verder richting het park, en verbaasde me dat beetje per beetje de pijn wegtrok. Naar het einde toe maakte ik zelfs nog een ommetoertje om de 8 kilometer vol te maken, want toen was er al helemaal geen sprake meer van enige pijn. Dat was onverhoopt.

Ondertussen is het triatlonseizoen opgestart. Zo was er dit weekend Ironman 70.3 Marbella. Het blijft me echt lastig vallen dat ik nog niet echt kan lopen zoals het hoort, en dat ik die looptrainingen niet kan opdrijven.
Maar ik ben een serieuze kalender van mogelijke najaarswedstrijden aan het opstellen. En het zou me niet verbazen dat ik na de zomer nog 3 halve triatlons probeer te plannen in plaats van 2.

Morgen wordt er een tweede keer traumeel ingespoten rond mijn achillespees. En ik blijf hard inzetten op revalidatie-oefeningen, kinébehandelingen en een trage geduldige opbouw van het lopen. Ik moet en zal terug 'in charge' geraken.
Hou me in de gaten, ik ga vlammen in het najaar. 😜


maandag 22 april 2019

week 21 en 22: terugslaan, fun op de fiets en ... licht ongeduld

Na de krak in week 20 heb ik de laatste 2 weken krachtig teruggeslaan. Ik zat terug fris, had er enorm veel zin in en heb me enorm geamuseerd met mijn trainingen. Dat zie je ook aan de cijfers 27 uur getraind op die 2 weken en week training stress scores (TSS) van respectievelijk 796 en 840.





Het meest opvallend is zonder enige twijfel het fietsen: ik reed in die 2 weken samen 526 km en voel me echt een stuk sterker worden op de fiets. In de eerste week reed ik een heel toffe Klassieker van het Goede Doel samen met Olivier DJ. Maar het strafste was toch in de 2e week mijn solo-Ardennenrit naar huis: 179 km op mijn eentje met 1988 hoogtemeters. Door een adembenemend mooi parcours (behalve de buitenwijken van Charleroi) heb ik 6uur 35 minuten in het zadel gezeten. Het was puur genieten, maar in de laatste 20 kilometer was ik toch redelijk choco. Op het laatste klein klimmetje van Landskouter naar Lemberge vond ik het op de één of andere manier nog leuk om op het groot mes naar boven te rijden. Pipo! Thuis stond er gelukkig een dampende pot pasta met rode saus op mij te wachten, want ik was echt helemaal leeggereden.

Het lopen blijft problematisch. Mijn achillespees staat me ondertussen toe om 2 keer per week ongeveer 7 km te lopen, maar het gaat telkens gepaard met licht ongemak tijdens het lopen, redelijk wat pijn in de laatste kilometer en veel stijfheid de dagen erna (vooral 's ochtends bij het opstaan). Zo kan ik geen loopvormpeil opbouwen. Challenge Geraardsbergen midden juni komt serieus in gevaar. Een top-loopprestatie is daar sowieso uit den boze, daarvoor is er nog te weinig tijd. Maar zelfs achter een deelname staat momenteel een groot vraagteken.
Mijn vrouw zegt dat het haar opvalt hoe rustig ik er allemaal bij blijf. Dat heeft misschien te maken met het feit dat ik dit jaar de nadruk wil leggen op het najaar. Maar ook daarvoor moet mijn herstel zich toch wel verder en sneller doorzetten. Ik voel toch enige onrust opduiken in mijn hoofd.

Keep ya posted. Nu ga ik een recupweekje in. Het was de max de vorige 2 weken, maar ook serieus vermoeiend. Even naar adem happen dus.

En met een paar foto's nog eens terugblikken op het mijn favoriete gedeelte van ons land, namelijk dat onder de taalgrens:






maandag 8 april 2019

week 20: krak


En dan op een bepaald moment breekt de veer. Maandag had ik nog een zalige rit van de zee naar huis gereden: 81 km de pedalen stevig rondgetrapt, want er zat een noord-oostenwind die moest overwonnen worden.

Maar dan kwam er in de nacht van maandag op dinsdag een krakske: ik had al wat laatavondwerk en nachtwerk achter de rug de laatste tijd, het is lastig me recht te houden op het werk in emotioneel zware tijden voor onze opleiding. Ook thuis is het al meer dan een jaar harken als je je dochter zwaar ziet afzien en daar heel veel zorgen om hebt.
Ik kreeg een knoert van een verkoudheid, en voelde plots niet alleen de energie uit mijn lichaam wegstromen, maar ook mijn veerkracht even de mist in gaan.
Ik overleefde de week op het werk ternauwernood, gaf de volle pond tot de laatste les en het laatste gepsrek. Maar voor het sporten, dat al jaren een gedroomde uitlaatklep is om andere zorgen en muizenissen te verwerken, bleek nu geen plaats meer te zijn in mijn hoofd en mijn lijf. Op vrijdag probeerde ik nog eens op de fiets te kruipen, maar ik stond snel weer thuis, en kroop doodvermoeid in bed.

Soms moet de riem eens helemaal af blijkbaar. En dat was nu het geval. Het werd dus een broodnodige recupweek. Maar na regen komt zonneschijn, en vandaag (maandag) voel ik alweer dat de goesting helemaal terug is. Energie en veerkracht staan terug op redelijk goed. Ik kan er weer met een fris lichaam en vooral met een frisse kop tegenaan.

Jullie hebben nog het overzicht van het recupweekje van mij tegoed:



zondag 31 maart 2019

week 19: fris in 't kopke

Met een loopblessure toch de spirit hoog houden? Het is me deze week gelukt. Ik trainde meer dan 11 uur en was duidelijk meer gefocused op wat ik wel nog kan (core, zwemmen en fietsen) dan op wat nu eventjes niet meer kan (lopen).

Vandaag zondagnamiddag vluchtte ik voor Merelbeke carnaval en werd mijn zwemstijl vakkundig geanalyseerd door mijn zwemcoach Frederic: het water attaqueren en toch de controle bewaren wordt mijn volgende focus.

Op mijn fiets voel ik me ondertussen in mijn sas. Veel tempowerk gedaan deze week: op de rollen op maandag, een lange buitenrit op woensdag en op zaterdag reed ik een zeer pittige korte rit langs de kanten van Moortsele en Dikkelvenne: veel doorgetrokken op lange stukken vals plat. In totaal 243 km gefietst deze week.


Ook volgende week moet ik de loopschoenen nog eventjes laten staan. Pas volgend weekend verwacht ik opnieuw te kunnen testen. Ondertussen moet ik onder andere mijn gluteus-spieren versterken. Die werden in een test deze week opgemerkt als een zwakkere schakel in de ketting. Dan doen we dat hé: 50 jaar worden is geen excuus om het te laten hangen. 😉