Morgen Berlare

Waarom Berlare in godsnaam?

Morgen kwartriatlon in Berlare. Een wedstrijd die me eigenlijk niet zo ligt. Waarom?

- wel in Berlare wordt er zeer veel zonder wetsuit gezwommen. Dat zorgt ervoor dat ik altijd wat tijd verlies op betere zwemmers. (of het morgen zonder is, weet ik nog niet, maar ik ga me er geen seconde druk over maken - been there done that)
- een kwarttriatlon kan voor zwemproef kiezen tussen de 1000 en 1500m. Berlare kiest steevast voor de volle pot: 1500m
- en dan moet het nog komen/ Berlare is een drafting wedstrijd. Dat betekent dat je bij het fietsen in peloton mag rijden. Driemaal shit, want:
1. Ik vind dat triatlon op zijn zuiverste is zonder drafting
2. De goede zwemmers komen meestal in sterkere peletons vooraan terecht en kunnen daar van profiteren. Ik zit meer in het midden van het veld en rij me meestal de pleuris door van peloton naar peloton te springen, om daar dan telkens vast te stellen dat het me wat te traag gaat. : )
3. Door het draften mag je niet rijden met je tijdritfiets. En ik ... ik ben smoorverliefd op mijn tijdritfiets.

Wat ben ik toch aan het zagen zeg. Waarom doe ik dan eigenlijk mee in Berlare? Dat heeft alles te maken met deze foto:

De foto is getrokken op 6 augustus 2005, zowat 10 jaar geleden, door mijn vader. In de 40 minuten daarvoor heb ik doodsangsten uitgestaan (ik kon 3 maanden daarvoor maximum 25 meter zwemmen zonder te zinken (letterlijk!) en ik had  - beginnersfout - nog nooit in een meer gezwommen), ben ik 27 keer doodgegaan met als resultaat dat ik net de swim cut off time haalde in mijn - jawel - eerste triatlon. Inderdaad, ik moest dan nog beginnen fietsen en lopen.

Ik keer dus enorm veel terug naar Berlare, omdat het daar is dat alles begon. Ik vertelde daar na de wedstrijd aan mijn vrouw: "als ik ooit iets meer wil doen dan een kwarttriatlon, hou me dan tegen hé". Het is haar niet gelukt blijkbaar. : )


Foute voorbereiding

Deze trainingsweek was goed begonnen met 2 looptrainingen, samen goed voor 30 km, maar dan liep zowat alles mis. Geen enkele energie in mijn lijf, continu moe lopen en daarbovenop nog eens een vervelende voetblessure (mijn voet zat geblokkeerd) die me zelfs in het zwemmen parten speelde. Gisteren mijn voet laten loswrikken door mijn osteopaat met de gouden handen. Vandaag viel alles zowat in zijn plooien, ik kon eindelijk de fiets op en voelde me wat beter. Koersfiets gekuist en minutieus afgesteld en klaar voor morgen, denk ik.

Dubbel

Oh ja, ik ga morgen bovendien voor de dubbel. 's Morgens ben ik de loper van een trio Team Kaatje. Vorig jaar werden we met dat team 4e overall, en 1e gemengde team. De lat ligt dus hoog. Dat wordt in de voormiddag 3,5 km diep in het rood lopen.
In de namiddag sta ik er dan alleen voor: 1500m zwemmen en dan de grote inhaaloperatie tijdens 45 km fietsen en 10,5 km lopen.
't Is een B-wedstrijd voor mij, een zware training in aanloop naar Deinze op 23 augustus. Maar ik weet sowieso dat ik morgen, als dat startschot gegeven wordt, geen minuut meer ga denken aan die B-wedstrijd, en alles uit de kast ga halen. Aard van het beestje, denk ik.

Wie in de buurt van Berlare is morgen, give me a yell!!!

Gentsche Fieste en recupereren

Als je hier in Gent spreekt van Gentsche Fieste en recupereren, dan is dat meestal in de zin van "Na een zware Gentsche Fieste moet ik nu toch efkes recupereren". In mijn geval was het de bedoeling om tijdens de Gentsche Fieste te recupereren. Triatleten zijn echt complete gekken. : )
De moeilijke combinatie is 2 keer fout gelopen, lees: "ik ben 2 keer met een oor af van de fieste naar huis gekomen"

Wie volgend schema ziet, kan zich zo voorstellen welke nachten dat was....

Inderdaad, zondagnacht en vrijdagnacht, met 2 mooie blanco-dagen als gevolg. : p

De laatste 2 dagen van de feesten laat ik aan mij passeren, want nu ga ik mijn laatste trainingsblok van het seizoen in: drie weken voorbereiding op het BK halve triatlon in Deinze. In de eerste trainingsweek zit er ook al een wedstrijd, nl. de kwartriatlon van Berlare. Ik doe zelfs een dubbel die dag, want in de voormiddag treed ik aan als loper in de trio triatlon, maar over Berlare vertel ik wel iets meer in de loop van de week in een voorbeschouwing.

tandvlees

Eerlijk is eerlijk ....af en toe begin ik toch te voelen dat ik een beetje op mijn tandvlees zit, zowel mentaal als fysiek begin ik te merken dat het einde van het seizoen nadert. Ik ben dan ook al 11 maanden bezig.

Qua trainingen geeft dat heel diverse resultaten. Een mooi voorbeeld daarvan is de training van zondag.

Bedoeling was om 60 km te rijden met daarin 5 keer een krachtinspanning (op het vlakke) boven de overslag, en direct daarna de loopschoenen aan te trekken en 10 km te lopen, waarvan de eerste 6 km aan 4:10/km. Wel dat eerste onderdeel was een flop - ik kreeg mijn hartslag nauwelijks de hoogte in en het werd dus een tempotraining. Maar het 2e onderdeel, het lopen, was dan weer een succes: ik liep moeiteloos die eerste 6 kilometers een tempo van 3:55 à 4:10.
Nu, in het fietsen ging ik ook nog goed vooruit hoor. Met een gemiddelde van bijna 33 km/u kan je gerust thuiskomen. Maar in Berlare en Deinze zal het toch zaak zijn tegen de 40 te kunnen rijden als ik top wil presteren, en dan moet je die extra kracht wel kunnen ontwikkelen.

Ook mentaal wordt het moeilijker. Ik trek al regelmatiger een flesje rosé open, of haal al sneller eens een pintje uit de frigo. De focus is moeilijker aan het worden. Toch blijf ik nog met veel plezier trainen. Dus dat ene maandje kan er echt nog wel bij, denk ik dan.

Maar nu eerst een recuperatieweek en een beetje Gentsche Fieste. En dan nog 3 voorbereidingsweken voor het BK halve afstand in Deinze.

Dit was mijn schema deze week:

En heuglijk nieuws voor volgend jaar: ik heb bij mijn huisbaas : )  aangedurfd om het onderwerp 'Ironman in 2016?' aan te snijden. Jawel de bilaterale gesprekken zijn opgestart, de sfeer was aftastend en constructief. Een referendum lijkt niet nodig te zijn. En ..... Mallorca is de grootste kanshebber....

keep ya posted!

Op naar Deinze

De voorbije week was een zeer goeie trainingsweek. Het einde van het seizoen nadert, en ik ben echt gemotiveerd om top te zijn in de afsluitende triatlon Deinze. Na de piek op het EK duatlon in april en die in La Roche 111 in juni, probeer ik nu dus een derde keer te pieken op 1 seizoen. Niet evident, geen garantie... maar de voorbereidingen zijn veelbelovend

Even de 4 trainingsdisciplines overlopen:

SWIM: 2 keer in open water gezwommen (maandag een zeer goede training in Nieuwdonk, zaterdag een belabberde in Blaarmeersen). Ook 1 keer indoor om een technische training af te werken. Maandag en woensdag had ik een goed gevoel, zaterdag was het terug naar af. Hier ga ik op moeten blijven werken tot de laatste week om te vermijden om in Deinze al te veel achterstand op te lopen in de 1900m zwemmen.

BIKE: hier heb ik een belangrijke training moeten laten vallen op zondag. In de namiddag/avond stond Cactusfestival op het programma. En in de voormiddag was ik te lang bezig geweest met sportieve plannen, waar ik voorlopig nog even geheimzinnig over doe, maar binnenkort wel duidelijkheid over verschaf. Jammer want het was een training met 5 kortere krachtexplosies van 6 minuten, een bealngrijke. Die moet dus volgende week ingepast worden in het schema. Maar de vrijdagtraining was top: 110 km aan 33 km/u. Volgende week meer fietskilometers op de teller zetten.

RUN: het lopen ...uhm ... loopt echt zeer goed op dit moment. Ik heb me zowat voorgenomen dat ik in Deinze op de afsluitende halve marathon aan tempo 4:10 van start ga gaan, da's meer dan 14 km/u. Bedoeling zou zijn om dat te blijven uithouden. Dat tempo ligt tussen 2 natuurlijke tempo's: mijn extensief tempo dat eerder iets boven de 13 km/u ligt, en mijn snelheidstempo dat eerder rond 15,5 km/u ligt. En dat voel ik: 4:10 is een tempo waar ik een beetje op zoek naar moet gaan. Als ik niet oplet, loop ik te snel. Volgende weken ga ik me dat tempo eigen proberen maken.

• Dinsdag heb ik in mijn duurloop van 18 km blokken aan dat tempo gelopen van 4km; 3km en 1 km. Dat verliep zeer soepel.
• Donderdag heb ik een intervalloop gedaan met drie snellere sprints van 700m. Dat ging zeer vlot: 17 km/u was echt haalbaar. Wohow!
• Vrijdag moest ik na de lange fietstraining 4 km lopen met de eerste 3 km aan 4:10. Maar ik liep ze alle 3 te snel: aan 15 km/u (tempo 4:00 ongeveer). Vooral als ik van de fiets kom, heb ik de neiging om te snel te starten. Ideaal in een kwarttriatlon, maar in een halve hou ik dat niet vol, vrees ik.
• Zaterdag trok ik voor de derde dag op rij de loopschoenen aan voor een rustige loop van 8 km

POWER/CORE STABILITY: drie sessies gedaan deze week en dat voel je direct: zowel bij het zwemmen als bij het lopen kan ik direct veel meer een gestroomlijnde stijl aanhouden.
Verder ben ik (zie zondag) ook aan het experimenteren met een combinatie van core/power en cardio. De aanleiding dat ik de voetbalploeg van mijn zoon (de U17 van TEnstar Melle) in augustus fysiek zal proberen klaarstomen voor het volgende seizoen. Maar ondertussen is het voor mij ook iets interessant om van bij te leren. Hier ga ik zeker in aanloop naar volgend triatlonseizoen mee aan de slag.

Jullie lezen het, ik zit echt niet stil. Op naar Deinze.

On the road again

Voila, we zijn weer vertrokken voor een trainingsblok. De eerste week was er één .... uhm...zoals een eerste week wel eens kan zijn na 2 weken decompressie: eentje met ups en downs.

Al zal dat niet alleen tem aken gehad hebben met die decompressie, maar ook met de 2 feestjes deze week (heb me 2 keer redelijk goed kunnen gedragen) en met het zeer warme weer dat niet alleen zeer vermoeiend is om in te trainen maar ook zorgt voor te weinig goede slaap en dus een beetje een murw gevoel nu en dan.

Maar, laten we de week even overlopen:

Maandag rustig van start gegaan: 40 minuten core stability en dan 's avonds een loopje van 6 km aan 13,3 km/u. Een beetje zoeken naar grond onder de voeten dus.

Dinsdag was er al direct iets pittigers: een relatief korte vlakke rit maar wel met 4 keer een zware blok van 7 min diep in de weerstand. Voor de rest veel op de grens extensief/intensief en zelfs eerder laag intensief gereden. Ik kwam thuis met een gemiddelde van 34,2 km/u. Dit was dus duidelijk een 'up'. Frisse uitgeruste benen, goesting, panache, genieten!!

Woensdag was het moordend heet maar 's avonds om 21u heb ik toch maar mijn voorziene training gedaan: 15,5 km lopen met 3 blokken in de intensieve zone: een blok van 3 km, één van 2 km en één van 1 km. Al bij al ging dat nog redelijk, al moet ik onwaarschijnlijk veel vocht verloren zijn in die 69 minuten. Ik liep toch al bij al 15 km/u en iets meer in mijn intensieve blokken. Best tevreden.

Donderdag kwam echter de doodsteek. In La Roche had ik goed gezwommen, ik had me nog voorgenomen om in de rustweken daarna vooral te zwemmen, maar had mijn voornemen niet kunnen waarmaken: 0 zwemkilometers in 2 weken. Kortom, in het water was het een ramp. En door gedoe met een zwembrilletje kon ik ook mij training niet afwerken: 1200 meter gezwommen - belachelijk eigenlijk! 's Avonds kon ik gelukkig nog de dag een beetje goedmaken maken met een rustige fietstraining waarin ik één blokje fietste waarin ik het tempo in 3 trappen optrok van 35 km/u naar 38 km:U en uiteindelijk 41 km/u. Al de rest gewoon gebold.

Vrijdag: tijd voor pure snelheid. Bij het ochtendgloren niet afslaan richting ontbijttafel maar onmiddellijk richting voordeur voor een looptraining en daarin zaten een pak intervals in trapvorm:

telkens fast-easy
0m30 - 0m30
1m - 1m
1m30 - 1m30
2m - 2m
1m30s - 1m30
1m - 1 m
0m30s - 0m30

Korte pittige stukken telkens die ik ook opbouwend afwerkte : eerst 2 keer aan tempo 3:48, daarna kwam ik rond 3:40 uit, om uiteindelijk de laatste te vlammen aan tempo 3:34 (pakweg 17 km/u)

In de late namiddag dan nog opgewarmd voor ons tuinfeest met wat core stability-oefeningen en zelfs wat krachttraining voor de benen.

Zaterdag na het feestje gewoon even gaan zwemmen. slecht idee, want zwembad zat overvol met allerlei mensen die het interessant vonden om de zwembanen in alle mogelijke windrichtingen te kruisen. Vrij frustrerende training, en dus alweer geen goede zwemtraining.

Wat ik van de zondagtraining moet denken, weet ik niet. Ik had een koppeltraining, maar kreeg mijn hartslag zeer moeilijk in de intensieve zone en heb dan maar gecruised in de extensieve zone. Wel zonder verpinken, want bij thuiskomst na 82 km had ik een gemiddelde van 33,6 km/u. Goed gereden dus. En eens ik 3 minuten later in mijn loopschoenen zat, ging het echt goed.
Bedoeling was eerst uit de sloffen te schieten en dat lukte goed:
km 1: 4:01
km 2: 3:50
km 3: 3:46
daarna mocht ik 3 km uitlopen
km 4: 4:24
maar kreeg zin om nog eens te checken of dit niet ongeveer mijn tempo in Deinze zou moeten zijn:
km 5: 4:11
km 6: 4:16


En zo sloot ik de week toch af met een heel goed gevoel.


We zijn terug gelanceerd. Geduldig verder bouwen volgende week, en vooral dat zwemmen terug in orde krijgen.

2 weken gepland aanmodderen

Na La Roche moet de riem er echt eens af en dat is exact wat ik de laatste 2 weken gedaan heb. Ik heb mijn lichaam zo goed als mogelijk laten recupereren.

Als je een lang seizoen inbouwt, is het aan te raden om ergens midden in het seizoen een echte break in te lassen. En dat heb ik nu gedaan. En dat het een lang seizoen is, dat is zeker: de twee schema's hierboven zijn die van week 43 en week 44. Als je weet dat er nu nog 8 weken volgen tot aan de laatste wedstrijd, de halve triatlon van Deinze, dan ga ik dus een seizoen van 52 weken (een volledig jaar) achter de rug hebben. Cool!

Hoe zien die 8 weken er uit:
- 3 weken intensief trainen
- 1 week recup
- 3 weken intensief trainen (met in de eerste week ook kwarttriatlon Berlare)
- rustweek met op zondag 23 augustus: halve triatlon Deinze

Maandag 29 juni vandaag: tijd om terug serieus te worden!

La Roche 111: het antwoord!

 

Na het EK duatlon en de straffe 6^e plaats bij de categorie 45-49, klonk het vanuit menige hoek opnieuw dat ik al lang aan duatlon had moeten doen in plaats van triatlon. En inderdaad met mijn middelmatige zwemmen ben ik altijd serieus op achtervolgen aangewezen in triatlons. Ik kon de opmerking wel volgen en dat ik in het duatlonnen vooraan in de wedstrijden meestreed (subtop laat ons zeggen) voelde wel lekker aan natuurlijk. Maar in mijn binnenste bleef dat eeuwige vuur branden voor die mooie triatlonsport, en één van de mooiste levenslessen die triatlon mij al opgeleverd heeft: “zet niet enkel in op dat waar je goed in bent, investeer ook in je zwakke punten.” Een overstap naar duatlon zou op die manier zelfs een beetje als verraad aangevoeld hebben. Maar ze hadden wel een punt natuurlijk, diegenen die me naar het duatlon wilden zien gaan.

Op het BK duatlon in Luxemburg zette ik een ronduit ontgoochelende prestatie neer. En ik kon niets anders dan vaststellen dat ik het helemaal aan mezelf te wijten had. Te weinig specifiek getraind voor Luxemburg, te veel feestjes, te veel “lukt me wel”, te weinig hard gewerkt. Hoogmoed komt voor de val, en ik had dus iets recht te zetten.

Wel, ik heb gisteren op één dag in La Roche 111, een loodzware triatlon, de puntjes op de i gezet, en op beide bovenstaande feiten een stevig antwoord geformuleerd. 45^e overall en 9^e bij de Heren 40-49j! NEGENDE! Dat betekent dus dat ik hier in de subtop terechtkom. In de top 10 duiken in deze categorie was echt niet iets waar ik op voorhand ook maar van durfde dromen, maar gisteren werd het plots realiteit. Dit is echt een uitslag waar ik nog efkes van kan nagenieten.

En het is deze keer niet door mijn lopen dat ik het heb geforceerd, nee ik heb mijn duivels ontbonden op de fiets.

Voorbereiding

Even de klok terugdraaien en niet starten bij het zwemmen, maar bij de voorbereiding. Na het debacle in Luxemburg heb ik drie weken mezelf de naad uit het lijf getraind voor deze wedstrijd. Niet door plots te trainen alsof ik naar een Ironman ging, maar door echt wedstrijdspecifiek te trainen, in het zwemmen met open water trainingen, en met snelheidsblokjes in het zwembad. In het fietsen met klimtraining, maar ook met krachtblokjes, in het lopen met heuvelsprints, met intervals en met langere duurlopen waarin stevige intensieve blokken verwerkt zaten. Ja zelfs in mijn core stability ging ik zwaar te keer met serieuze krachtoefeningen (vooral voor de beenspieren). Na die drie weken lag mijn lijf zowat in de lappenmand. Op dinsdag nam kinesist/osteopaat Davy mijn lijf onder handen, en er was duidelijk werk aan. Ik heb in de rustweek voor La Roche me nooit echt goed gevoeld, mijn lijf piepte en kraakte langs alle kanten, zelfs een recuperatieloopje van 8 km ging moeizaam. Ik was duidelijk diep gegaan, de vraag was: “te diep?”. Zelfs de dag voor de wedstrijd voelde het nog steeds niet goed aan. Hier en daar nog spierpijn en geen superfris gevoel. Ik bleef er rustig bij en was er van overtuigd dat ik op zondag raceday wél scherp zou staan.

De wedstrijd

In de barrage van Nisramont stond ons 1 km zwemmen te wachten. Een rare start op een smalle pier en terwijl iedereen na het startschot probeerde naar de voorkant van de pier te gaan om te kunnen starten, sprong ik er langs de zijkant af - wat meer meters zwemmen leverde dat op, maar ik was wel weg uit het gedrum. Ik zwom rechts van de groep en als ik na 100 à 200m goed in tempo zat, zwenkte ik wat naar links om aan te sluiten bij de groep. Alle heren onder de 40 jaar waren 10 minuten voor ons al van start gegaan, en dus was het geharrewar wel vrij goed te doen. Vooral in de laatste 500m had ik een goed gevoel tijdens het zwemmen, maar ik had wel iets raar: een zeer week gevoel in de maag, wat ongemakkelijk eigenlijk.

Soit, niet te veel bij blijven stilstaan, en uit het water gekomen na 18m33s, in het Engels noemen ze dat ‘a solid swim’, vrij vertaald: “ge zijt geen goede zwemmer, maar dit valt nog redelijk mee.”.

SWIM 1 km; 18m33s

Valt inderdaad redelijk mee, en na de wissel werd het alleen maar beter. Er stonden ons 1800 hoogtemeters te wachten op een kleine 100 km, da’s echt straffe toebak. En het motto “what comes up , must come down” ging deze keer niet op. De eerste helling van 4 km was er immers 1 die we niet meer zouden afdalen. Pas na 10 km begonnen we immers aan drie ronden. Die ronden zouden ons 3 keer over Col de Haussire brengen (de zwaarste helling in België (3,9 km met stijgingspercentages (zeker de laatste 1,3 km) tot 18-19%). En ook 3 keer over Cote de Samrée een lange trage van pakweg 4 km . Tussendoor zaten er echter nog een paar molshopen in het parcours die niet van de poes waren, en nog wat stukken vals plat.

Hoe deel je zoiets in? Niet evident. Ik wist het ook niet zo goed, maar het gevoel in de benen was super, dus ik ben dan maar voor het volgende gegaan:

-       Cote de Fily, eerste 4 km redelijk straf naar boven, alles in de beugels van mijn tijdritfiets. Ik haalde op die eerste klim onmiddellijk minstens 20 atleten in.

-       Alle molshopen en valse platten: op ’t groot mes en bij vals plat zoveel mogelijk in de beugels blijven liggen. Ik had gekozen voor mijn tijdritfiets op dit parcours, en wou daar dan ook volledig gebruik van maken.

-       Cote de Haussire: een klein beetje reserve gelaten in de eerste 2 beklimmingen (maar niet echt veel hoor - ik bleef telkens atleten inhalen en ter plaatse laten) en de laatste keer enorm afgezien naar boven

-       Cote de Samrée: op ’t groot mes en in de beugels naar boven (4 km lang) - 3 keer

-       alle platte stukken en afdalingen: plein gaz!! (max snelheid 71,2 km/u)

Kortom: ik heb mijn duivels ontbonden op dat fietsparcours. Verschroeiend agressief gereden. De benen voelden super aan, de maag was een ramp. Dus ja, dan focus je maar op de benen hé. : )

Ik ben dan ook continu andere atleten beginnen inhalen, uiteindelijk zou ik 70 plaatsen opschuiven tijden het fietsen. Een heel tof gevoel was toen ik vanaf einde ronde 1 / begin ronde 2 veel jonge atleten begon in te halen, die 10 minuten voor mij gestart waren. Ik vloog echt op mijn fiets.

BIKE 3u09m2s; 94,75 km; 30,1 km/u

Amai dat was genieten zeg. Al voelde ik in de laatste ronde natuurlijk wel hier en daar dat ik redelijk diep aan ’t gaan was. Niet diep genoeg ging dan weer de pakweg 250 ml sportdrank die ik na 90 km nog in mijn kas probeerde te gieten, ze kwam er onmiddellijk weer uit vergezeld van een aardige portie maagzuur (sorry voor de messy details, maar triatlon is niet alleen power & glory).

Dat zou natuurlijk wel een serieus probleem vormen voor het lopen. Ik zat al gans de voormiddag te wurmen om mijn gels en sportdranken binnen te houden, maar als het lichaam echt geen eten meer kan verdragen, loopt de tank na zo’n inspanning wel snel leeg. Dat zou wel eens voor serieuze problemen kunnen zorgen tijdens het lopen.

Het loopparcours was er ook eentje om in te kaderen, eerst 200m rond een voetbalplein en dan tussen de bomen een padje naar omhoog, waarop je enkel nog kan doen ALSOF je aan het lopen bent, kortom je simuleert de loopbeweging en komt geen kneit vooruit. Als ze me morgen zeggen dat het stijgingspercentage daar 70% was, dan geloof ik dat onmiddellijk. Niet te harden gewoon, alles in verkramping. De rest van parcours ging glooiend op en af, behalve nog een klim in een bos tussen boomwortels (net iets minder steil dan die eerste, maar niet echt een tempo-makertje). En dat dus 3 keer. Soit, een goeie 10 km met 268 hoogtemeters, tsjakka!

Het tekort aan gas in de tank begon inderdaad serieus door te wegen. Ik kon nog min of meer een soort cruise control tempo ontwikkelen, maar een versnelling plaatsen, net dat tikkeltje meer dat je nodig hebt om nog plaatsen te winnen, dat ging echt niet meer. Maar al bij al hield ik goed stand. Ik verloor in mijn categorie nog 2 plaatsen aan mensen met een betere maag : )

RUN 0:46:24; 10,15; 13,1 km/u

Maar wat een goed gevoel had ik na deze wedstrijd. Mijn vader en nonkel, die heel de wedstrijd meebeleefden, kregen een high five met snee op, dit was echt een topwedstrijd geweest, was het gevoel waarmee ik hier over de meet kwam.

Maar net voorbij de finish-lijn ging plots het licht efkes uit, ik moest me toch efkes zetten, mijn lichaam begon ongecontroleerd te shaken, en de volle zon gaf efkes geen warmte meer, leek wel.  Ik had even nodig om te bekomen. Heel diep gegaan, soit!

LA ROCHE 111 : 4u18m15s

Mijn eindtijd was top. Ik had de dag ervoor gezegd dat tussen de 4u30 en 4u45 te verwachten was. Het goede gevoel werd pure euforie toen ik een half uurtje later hoorde dat ik gewoon in de top 10 eindigde in mijn categorie. Met mijn 46 lentes ben ik nu niet bepaald een jongeling in de leeftijdscategorie 40-49. En zonder mijn maagproblemen was plaats 7 zeker mogelijk geweest. Thuisgekomen in Merelbeke, moest ik op een vraag van mijn zoon “of ik in mijn categorie één van de jongste was dan”, antwoorden: “Helemaal niet, om weer jong te worden , zal ik eerst 50 moeten worden.” HAHA!

Merci merci

Een heel grote merci aan mijn 2 topsupporters , mijn vader Marc en mijn nonkel Roland. Zij leven mee op een manier die je alleen maar kan bewonderen. Ze genieten van elk detail, peppen me op van langs de kant. Ongelooflijk!

Merci ook aan Davy, mijn kinesist die volgens mij vorige dinsdag wonderen heeft verricht. Na die drie weken zwaar trainen zaten onder andere mijn nek en mijn heup helemaal vast. Davy’s got golden hands!

En niet te vergeten: Bart van Fitality Merelbeke. Hij zorgde deze winter voor ongelooflijk pittige spinninglessen, die me echt op het puntje van mijn zadel brachten. Daar is de basis gelegd, waarop ik nu kon bouwen. En zijn woorden eind maart toen de spinningwinter gedaan was: “Christophe, jij moet nu trainen buiten je comfortzone.” waren een gouden raad.

En als ik terug ga naar de winter 2014-2015, dan kan ik al even goed eens echt terug gaan naar het echte begin, naar april 2001 toen een zekere Chris Verhecken naar zijn lichtjes obese tooghangende maat CS belde met de vraag “Zeg maat, morgen is er een 10 km loop in Melle. Geen goesting om mee te doen?” Ik verklaarde hem zot, maar Chris heeft wat je zou kunnen noemen een nogal sterke overtuigingskracht. Als ge spreekt over maten die het verschil maken, hij is er echt wel één. Veel aan jou gedacht gisteren, Chris!