Doorbijten

Zijn de twijfels na vorige week weg? Nee, niet helemaal. Ik blijf moeite hebben om een derde piek te proberen bereiken dit seizoen. We zullen nog 2 weken geduld moeten hebben om daar uitsluitsel over te hebben.

Maar ik had 7 dagen geleden onmiddellijk getekend voor een trainingsweek als deze.

Na Berlare heb ik wijselijk 2 dagen niks gedaan, maar de rest van de week kon ik mijn trainingen goed afwerken.
Eén van de specialekes deze week is dat ik ingeschakeld ben om de voetbalploeg van mijn zoon (U17 Tenstar Melle) fysiek voor te bereiden op het volgende seizoen. Op dinsdag- en donderdagavond heb ik met die gasten dus redelijk wat gelopen en hen kracht- en stabiliteitsoefeningen aangeleerd. Zeer leuk om te doen.

Voor de rest stond het volgende op het menu deze week:

SWIM: 2 compleet verschillende trainingen: een training binnen op dinsdag en dan een open water training zonder wetsuit buiten op vrijdagavond. Het gevoel in het water was op vrijdag zeer goed, maar welk tempo ik kan zwemmen is redelijk voorspelbaar. Degelijk maar dat zal het dan ook zijn dit jaar.

BIKE: dit is bij uitstek de discipline waarin ik de topvorm van tussen mijn vinger voel glippen. Ik ben dit jaar enorm sterk geweest op de fiets (bijvoorbeeld in Horst en in La Roche was ik echt top), maar nu zit ik daar net onder. Ik voel ook dat ik het moeilijk vind om me nog warm te maken voor trainingen boven de 100 km. Deze week is het terug gelukt hoor, maar ik was toch blij dat ik het grootste gedeelte met kersvers Ironman Pieter-Jan mocht meerijden.
Op vrijdag heb ik dan nog eens serieus doorgevlamd, met 2 intensieve blokken aan 37-38 km/u. Tempo maken, het lukt me nog, maar kost me niet iets meer moeite dan vroeger in het seizoen, ik moet net iets meer forceren.

RUN: mijn lopen is dan weer nog steeds op peil. Veel tempo-lopen deze week. in mijn trainingen voor de U17 zaten redelijk wat tempoblokjes van 100 - 200 - 300 meter. In mijn eigen trainingen zaten er dan weer veel langere blokken.
Op woensdag een negatieve duurloop waarin ik 4 km onfer de 4:25 liet overlopen in 3 km onder de 4:10.
Maar het echt zware werk had ik gespaard voor zondag: een lange duurloop van 20 km met niet minder dan 12 tempo-kilometers. Dit was het plan (en tussen haakjes het resultaat):

Daar kunt ge mee thuis komen, moet ik zeggen.

Nog één week hard trainen, en dan rusten voor die laatste explosie van het seizoen in Deinze. En ondertussen ben ik al bezig met mijn planning voor volgend jaar. Ik verwacht de volgende week reeds witte rook (en er zitten verrassingen in de pijplijn).

Een dagje Berlare

8u20 

Thuis in Merelbeke kruip op mijn fiets om naar Berlare te rijden voor een dagje racen. Vrouw en kinderen liggen nog te slapen, zij komen straks met de auto naar Berlare om te supporteren. Ik neem de fiets, kwestie van me op te warmen. 's Avonds zal ik ook met de fiets terugkeren, als cooling down maar ook om eens alles op een rijtje te zetten.

10u28

Reikhalzend sta ik in de wisselzone uit te kijken naar de fietser van mijn team, Ignace. De loper van de leiders is al een tijdje aan de afsluitende 3,5 km vertrokken. In het achtervolgende peloton van 4 man zag ik de fietser van onze rechtstreekse rivalen. En daar stormt het 2e peloton richting wisselzone. "Oh shit, Ignace zit er niet bij, hij zal toch niet platgereden zijn". Eén voor één zien Kaat en ik de lopers vertrekken. De seconden lijken wel razendsnel weg te tikken. Kaat, 15 jaar zwom een schitterende 4:09 op de 250 meter, Ignace kon daardoor als 17e de fiets op voor 15 km puur geweld. Een goeie minuut na het 2e peloton verschijnt hij plots helemaal alleen. Het peloton had hij op een bepaald moment echt moeten lossen. Sterk dat hij op zijn eentje slechts 1 minuut moet prijsgeven. Kaat wisselt de timing chip van het been van Ignace naar dat van mij, en ik begin ongeveer in 20e positie aan een quasi onmogelijke inhaalrace. Maar de volgende 12 minuten zijn zowat de meest perfecte loopminuten die ik ooit al gehad heb. Ik vertrek razendsnel, voel onmiddellijk kracht en souplesse in de benen, vraag me af hoe lang ik dit zal kunnen volhouden, maar zal 3,5 km later moeten vaststellen dat er geen moment van verzwakking in zat. Een onmogelijke inhaalrace wordt op die manier een waar genot. Eén voor één gaan de tegenstanders voor de bijl, en ook de concurrenten van 'De Veurlesten' moeten er aan geloven. Alles zit gewoon goed, ik blijf ook gans de langgerekte sprint mooi rechtop lopen, en dat voel je echt. Als ik naar de finish loop, voel ik me zalig, je voelt dat gewoon als je kracht uitstraalt. Ook de speaker geeft aan 'Kijk eens aan, wat een mooie finish'. High fives met de teamgenoten, even rondkijken en rondvragen en jawel : voor het 2e jaar op rij winnen we de trio triatlon in de categorie 'gemengde teams'. En we moeten slechts 4 herenteams voor ons dulden. 5e plaats overall dus. Sterk teampje.
Die 3,5 km legde ik af in 12m13s, da's aan 17,3 km/u. What the fuck! IK ben door het dolle heen, apetrots. Uitiendelijk zal blijken dat ik tussen al dat jong geweld de 3e looptijd gerealiseerd heb.

Het podium op met het team - heerlijk moment -

- maar 't is ondertussen

12u 

En ik begin me af te vragen wat het effect van deze explosie zal zijn op mijn benen in de kwarttriatlon.

14u30

Ik kom uit het water voor wat normaal gezien een zweminspanning van 1500m had moeten zijn, maar de organisatie vond het blijkbaar een goed idee om dat nog wat langer te maken. Ik klokte af op 1630m in 30 minuten. Maar de vraag of ik effect zou hebben van sprint in de voormiddag, wordt in de wisselzone onmiddellijk beantwoord: bij het uittrekken van mijn wetsuit schieten de krampen in mijn hamstrings tot achter mijn oren. Oh my god. Maar soit, de fiets op en vlammen is de boodschap. Want er zijn natuurlijk al veel vogels gaan vliegen als je na 30 minuten uit het water komt, welgeteld 130 blijkt later.
Over dat zwemmen nog dit, ik voelde me nooit echt super in het water, onder andere omdat ik 4 keer ben moeten stoppen om een lekkend zwembrilletje terug goed te zetten, maar ik blijk achteraf een gemiddelde van 1:50 / 100m gezwommen te hebben. Dat is op zich niet slecht voor mij eigenlijk.

Op de fiets ga ik onmiddellijk zwaar aan de bak. Geen tijd voor getreuzel, het is het beproefde recept hier in Berlare. Een gat dichtrijden op een peloton, daar aankomen en dan vrij snel merken dat het te traag gaat, er aan sleuren vooraan, er wat volk afrijden en zo het gat weer dichtrijden op het volgende peloton. Vier keer lukt me dat, ook omdat ik compagnie had van een kerel die een enorm stukske kan fietsen, en die samen met mij zowat voor 90% verantwoordelijk is voor de dichtgereden gaten (op een bepaald moment rij ik aan 48 km/u omdat niemand het ziet zitten om de laatste 50 meter dicht te rijden. In de laatste van 3 rondes komen we zo terecht in een peloton van een 30-tal man, en daar is mijn bobijntje toch wel efkes af. Ik nestel me achteraan en hou de benen wat rustiger om wat te recupereren voor het loopgedeelte.
Ondanks mijn drieste rijstijl, voel ik me toch minder dan anders op dit parcours, vooral het zware optrekken na de bochten gaat niet als anders, en dat vooral omdat ik regelmatig voel dat de krampen zeer dichtbij zijn. Ik moet soms echt inhouden om niet weg te trekken van de pijn. Met een gemiddelde van 37,7 km/u rij ik eigenlijk trager dan in mijn sterkste kwarttriatlons zonder drafting.

Aangekomen in de wisselzone volgt de meest hilarische en amateuristische wissel ooit, denk ik. Nieuwe supporter Jo roept me nog na 'mijn kousen zeker proper aan te trekken', waardoor ik al half in een lach schiet, maar blijk ik al lopend toch wel mijn helm nog op te hebben zeker. Een scheidsrechter zegt mij mijn helm af te zetten, ik probeer nog enigzins grappig te doen door te zeggen 'dat het voor de veiligheid is' en gooi de helm dan toch maar op mijn wetsuit, maar de man stond niet vooraan in de rij toen het gevoel voor humor werd uitgedeeld, en snauwt me toe om dat 'op een fatsoenlijke manier te doen'. Waarop ik dus terug naar mijn plaats loop en mijn helm nog eens omdraai en terug leg. Interessante move. Soit, we kunnen maar denken dat het bijgedragen heeft aan de amusementswaarde voor het publiek.

Terug ernstig nu. De start van het lopen is voor mij altijd het leukste moment, dan voel ik me altijd op mijn sterkst. De eerste kilometer is inderdaad ook nu niet slecht, klokvast aan 15 km/u (4:00), maar ik voel eigenlijk al vanaf de eerste honderd meter dat het niet snor zit, ik vind mijn vloeiende loopstijl van 's morgens niet, en ik hoor gewoon aan het geluid van mijn schoenen op de grond (plets plets!) dat het niet goed zit. Na een kleine 2 kilometer komt de aap volledig uit de mouw: opkomende krampen in de bovenbenen. De meesten zouden stoppen op zo'n moment, ik weiger. Ik weet dat het dan heel  moeilijk wordt om je weer op gang te trekken. De volgende 9 km zal ik dan ook gans de tijd bezig zijn met te zoeken naar een looptempo waardoor de krampen net niet doorbreken.
In een kwarttriatlon wil ik normaal gezien toch wel 14,5 km/u kunnen lopen, dat is hier uit den boze. Na 11 ellenlange en pijnlijke kilometers kom ik moegestreden en met veel pijn over de finish

en vertel aan iedereen dat mijn loopgedeelte een ramp was. Nu blijkt achteraf dat ik toch nog 13,7 km/u gelopen heb. Eigenlijk is dat niet zo slecht als je vecht tegen de krampen en 's morgens al eens een sprint van 3,5 km getrokken hebt. Maar nee, dit was mijn wedstrijdje niet.

18u15

Na veel babbeltjes, een paar cola's en twee pintjes met de vele supporters (zalig om zo veel volk langs de kant te hebben dat je steunt!! merci!!), kruip ik enigzins minder vlot dan 's morgens mijn fiets terug op voor een ritje naar huis. Tijd om alles efkes op een rij te zetten.

- Een sprint trekken 's morgens en daarna nog een sterke kwarttriatlon doen 's namiddags, da's misschien eerder iets voor jonge gasten, Christophe (maar 't was wel FUN!)
- "Een sterke kwarttriatlon, Christophe? Was Berlare niet bedoeld als zware training?" "Oh ja, inderdaad. En da's wel gelukt!" "En is Berlare niet een wedstrijd die door de lange zwemafstand en het draften je sowieso niet ligt?" "Ja, da's waar." Maar, als puntje bij paaltje komt, wil je altijd zo goed mogelijk presteren natuurlijk.

Uiteindelijk was er toch nog iets waar ik even over moest nadenken. Tijdens de wedstrijd had ik even een gedachte gehad om mijn deelname aan Deinze te schrappen. Ik had het gevoel dat ik mijn lichaam aan het overstretchen was met zo'n seizoen van 12 maanden. Ik zag geen uitweg meer om in Deinze nog te kunnen pieken. Het overwegen van die gedachte, daar was de rit Berlare-Merelbeke wat te kort voor. Maar ondertussen zijn we drie dagen verder, en heb ik al lang besloten om me toch voor te bereiden op Deinze. Maar om niet blindelings het uitgestippelde trainingsschema te volgen. Ik moet proberen het evenwicht te vinden tussen scherp trainen en voldoende rust inbouwen. Ik zal dus minder en minder hard moeten trainen dan ik van plan was, maar toch net die trainingen moeten proberen doen die mij in Deinze nog een stukje sterker kunnen maken. De basisconditie is goed, de snelheid (zeker in het lopen) zit goed, de kracht zit goed, maar... de rekker kan niet eindeloos uitgerekt worden. Recuperatie is de volgende 3 weken minstens zo belangrijk als trainen.

Samengevat

- schitterende trio triatlon
- matige kwart triatlon (2u33m voor 1600m swim; 45 km bike en 10,9 km run - 68e plaats)

Voor de eerste keer dit seizoen val ik uit de top 10 bij de Masters A (17e plek). Maar ... we gaan naar Deinze naar het BK triatlon halve afstand, en we gaan toch proberen om daar terug in de top 10 terecht te komen. Top 10 op een BK, zou een mooi afsluiter van het seizoen zijn, toch?

Morgen Berlare

Waarom Berlare in godsnaam?

Morgen kwartriatlon in Berlare. Een wedstrijd die me eigenlijk niet zo ligt. Waarom?

- wel in Berlare wordt er zeer veel zonder wetsuit gezwommen. Dat zorgt ervoor dat ik altijd wat tijd verlies op betere zwemmers. (of het morgen zonder is, weet ik nog niet, maar ik ga me er geen seconde druk over maken - been there done that)
- een kwarttriatlon kan voor zwemproef kiezen tussen de 1000 en 1500m. Berlare kiest steevast voor de volle pot: 1500m
- en dan moet het nog komen/ Berlare is een drafting wedstrijd. Dat betekent dat je bij het fietsen in peloton mag rijden. Driemaal shit, want:
1. Ik vind dat triatlon op zijn zuiverste is zonder drafting
2. De goede zwemmers komen meestal in sterkere peletons vooraan terecht en kunnen daar van profiteren. Ik zit meer in het midden van het veld en rij me meestal de pleuris door van peloton naar peloton te springen, om daar dan telkens vast te stellen dat het me wat te traag gaat. : )
3. Door het draften mag je niet rijden met je tijdritfiets. En ik ... ik ben smoorverliefd op mijn tijdritfiets.

Wat ben ik toch aan het zagen zeg. Waarom doe ik dan eigenlijk mee in Berlare? Dat heeft alles te maken met deze foto:

De foto is getrokken op 6 augustus 2005, zowat 10 jaar geleden, door mijn vader. In de 40 minuten daarvoor heb ik doodsangsten uitgestaan (ik kon 3 maanden daarvoor maximum 25 meter zwemmen zonder te zinken (letterlijk!) en ik had  - beginnersfout - nog nooit in een meer gezwommen), ben ik 27 keer doodgegaan met als resultaat dat ik net de swim cut off time haalde in mijn - jawel - eerste triatlon. Inderdaad, ik moest dan nog beginnen fietsen en lopen.

Ik keer dus enorm veel terug naar Berlare, omdat het daar is dat alles begon. Ik vertelde daar na de wedstrijd aan mijn vrouw: "als ik ooit iets meer wil doen dan een kwarttriatlon, hou me dan tegen hé". Het is haar niet gelukt blijkbaar. : )


Foute voorbereiding

Deze trainingsweek was goed begonnen met 2 looptrainingen, samen goed voor 30 km, maar dan liep zowat alles mis. Geen enkele energie in mijn lijf, continu moe lopen en daarbovenop nog eens een vervelende voetblessure (mijn voet zat geblokkeerd) die me zelfs in het zwemmen parten speelde. Gisteren mijn voet laten loswrikken door mijn osteopaat met de gouden handen. Vandaag viel alles zowat in zijn plooien, ik kon eindelijk de fiets op en voelde me wat beter. Koersfiets gekuist en minutieus afgesteld en klaar voor morgen, denk ik.

Dubbel

Oh ja, ik ga morgen bovendien voor de dubbel. 's Morgens ben ik de loper van een trio Team Kaatje. Vorig jaar werden we met dat team 4e overall, en 1e gemengde team. De lat ligt dus hoog. Dat wordt in de voormiddag 3,5 km diep in het rood lopen.
In de namiddag sta ik er dan alleen voor: 1500m zwemmen en dan de grote inhaaloperatie tijdens 45 km fietsen en 10,5 km lopen.
't Is een B-wedstrijd voor mij, een zware training in aanloop naar Deinze op 23 augustus. Maar ik weet sowieso dat ik morgen, als dat startschot gegeven wordt, geen minuut meer ga denken aan die B-wedstrijd, en alles uit de kast ga halen. Aard van het beestje, denk ik.

Wie in de buurt van Berlare is morgen, give me a yell!!!

Gentsche Fieste en recupereren

Als je hier in Gent spreekt van Gentsche Fieste en recupereren, dan is dat meestal in de zin van "Na een zware Gentsche Fieste moet ik nu toch efkes recupereren". In mijn geval was het de bedoeling om tijdens de Gentsche Fieste te recupereren. Triatleten zijn echt complete gekken. : )
De moeilijke combinatie is 2 keer fout gelopen, lees: "ik ben 2 keer met een oor af van de fieste naar huis gekomen"

Wie volgend schema ziet, kan zich zo voorstellen welke nachten dat was....

Inderdaad, zondagnacht en vrijdagnacht, met 2 mooie blanco-dagen als gevolg. : p

De laatste 2 dagen van de feesten laat ik aan mij passeren, want nu ga ik mijn laatste trainingsblok van het seizoen in: drie weken voorbereiding op het BK halve triatlon in Deinze. In de eerste trainingsweek zit er ook al een wedstrijd, nl. de kwartriatlon van Berlare. Ik doe zelfs een dubbel die dag, want in de voormiddag treed ik aan als loper in de trio triatlon, maar over Berlare vertel ik wel iets meer in de loop van de week in een voorbeschouwing.

tandvlees

Eerlijk is eerlijk ....af en toe begin ik toch te voelen dat ik een beetje op mijn tandvlees zit, zowel mentaal als fysiek begin ik te merken dat het einde van het seizoen nadert. Ik ben dan ook al 11 maanden bezig.

Qua trainingen geeft dat heel diverse resultaten. Een mooi voorbeeld daarvan is de training van zondag.

Bedoeling was om 60 km te rijden met daarin 5 keer een krachtinspanning (op het vlakke) boven de overslag, en direct daarna de loopschoenen aan te trekken en 10 km te lopen, waarvan de eerste 6 km aan 4:10/km. Wel dat eerste onderdeel was een flop - ik kreeg mijn hartslag nauwelijks de hoogte in en het werd dus een tempotraining. Maar het 2e onderdeel, het lopen, was dan weer een succes: ik liep moeiteloos die eerste 6 kilometers een tempo van 3:55 à 4:10.
Nu, in het fietsen ging ik ook nog goed vooruit hoor. Met een gemiddelde van bijna 33 km/u kan je gerust thuiskomen. Maar in Berlare en Deinze zal het toch zaak zijn tegen de 40 te kunnen rijden als ik top wil presteren, en dan moet je die extra kracht wel kunnen ontwikkelen.

Ook mentaal wordt het moeilijker. Ik trek al regelmatiger een flesje rosé open, of haal al sneller eens een pintje uit de frigo. De focus is moeilijker aan het worden. Toch blijf ik nog met veel plezier trainen. Dus dat ene maandje kan er echt nog wel bij, denk ik dan.

Maar nu eerst een recuperatieweek en een beetje Gentsche Fieste. En dan nog 3 voorbereidingsweken voor het BK halve afstand in Deinze.

Dit was mijn schema deze week:

En heuglijk nieuws voor volgend jaar: ik heb bij mijn huisbaas : )  aangedurfd om het onderwerp 'Ironman in 2016?' aan te snijden. Jawel de bilaterale gesprekken zijn opgestart, de sfeer was aftastend en constructief. Een referendum lijkt niet nodig te zijn. En ..... Mallorca is de grootste kanshebber....

keep ya posted!

Op naar Deinze

De voorbije week was een zeer goeie trainingsweek. Het einde van het seizoen nadert, en ik ben echt gemotiveerd om top te zijn in de afsluitende triatlon Deinze. Na de piek op het EK duatlon in april en die in La Roche 111 in juni, probeer ik nu dus een derde keer te pieken op 1 seizoen. Niet evident, geen garantie... maar de voorbereidingen zijn veelbelovend

Even de 4 trainingsdisciplines overlopen:

SWIM: 2 keer in open water gezwommen (maandag een zeer goede training in Nieuwdonk, zaterdag een belabberde in Blaarmeersen). Ook 1 keer indoor om een technische training af te werken. Maandag en woensdag had ik een goed gevoel, zaterdag was het terug naar af. Hier ga ik op moeten blijven werken tot de laatste week om te vermijden om in Deinze al te veel achterstand op te lopen in de 1900m zwemmen.

BIKE: hier heb ik een belangrijke training moeten laten vallen op zondag. In de namiddag/avond stond Cactusfestival op het programma. En in de voormiddag was ik te lang bezig geweest met sportieve plannen, waar ik voorlopig nog even geheimzinnig over doe, maar binnenkort wel duidelijkheid over verschaf. Jammer want het was een training met 5 kortere krachtexplosies van 6 minuten, een bealngrijke. Die moet dus volgende week ingepast worden in het schema. Maar de vrijdagtraining was top: 110 km aan 33 km/u. Volgende week meer fietskilometers op de teller zetten.

RUN: het lopen ...uhm ... loopt echt zeer goed op dit moment. Ik heb me zowat voorgenomen dat ik in Deinze op de afsluitende halve marathon aan tempo 4:10 van start ga gaan, da's meer dan 14 km/u. Bedoeling zou zijn om dat te blijven uithouden. Dat tempo ligt tussen 2 natuurlijke tempo's: mijn extensief tempo dat eerder iets boven de 13 km/u ligt, en mijn snelheidstempo dat eerder rond 15,5 km/u ligt. En dat voel ik: 4:10 is een tempo waar ik een beetje op zoek naar moet gaan. Als ik niet oplet, loop ik te snel. Volgende weken ga ik me dat tempo eigen proberen maken.

• Dinsdag heb ik in mijn duurloop van 18 km blokken aan dat tempo gelopen van 4km; 3km en 1 km. Dat verliep zeer soepel.
• Donderdag heb ik een intervalloop gedaan met drie snellere sprints van 700m. Dat ging zeer vlot: 17 km/u was echt haalbaar. Wohow!
• Vrijdag moest ik na de lange fietstraining 4 km lopen met de eerste 3 km aan 4:10. Maar ik liep ze alle 3 te snel: aan 15 km/u (tempo 4:00 ongeveer). Vooral als ik van de fiets kom, heb ik de neiging om te snel te starten. Ideaal in een kwarttriatlon, maar in een halve hou ik dat niet vol, vrees ik.
• Zaterdag trok ik voor de derde dag op rij de loopschoenen aan voor een rustige loop van 8 km

POWER/CORE STABILITY: drie sessies gedaan deze week en dat voel je direct: zowel bij het zwemmen als bij het lopen kan ik direct veel meer een gestroomlijnde stijl aanhouden.
Verder ben ik (zie zondag) ook aan het experimenteren met een combinatie van core/power en cardio. De aanleiding dat ik de voetbalploeg van mijn zoon (de U17 van TEnstar Melle) in augustus fysiek zal proberen klaarstomen voor het volgende seizoen. Maar ondertussen is het voor mij ook iets interessant om van bij te leren. Hier ga ik zeker in aanloop naar volgend triatlonseizoen mee aan de slag.

Jullie lezen het, ik zit echt niet stil. Op naar Deinze.

On the road again

Voila, we zijn weer vertrokken voor een trainingsblok. De eerste week was er één .... uhm...zoals een eerste week wel eens kan zijn na 2 weken decompressie: eentje met ups en downs.

Al zal dat niet alleen tem aken gehad hebben met die decompressie, maar ook met de 2 feestjes deze week (heb me 2 keer redelijk goed kunnen gedragen) en met het zeer warme weer dat niet alleen zeer vermoeiend is om in te trainen maar ook zorgt voor te weinig goede slaap en dus een beetje een murw gevoel nu en dan.

Maar, laten we de week even overlopen:

Maandag rustig van start gegaan: 40 minuten core stability en dan 's avonds een loopje van 6 km aan 13,3 km/u. Een beetje zoeken naar grond onder de voeten dus.

Dinsdag was er al direct iets pittigers: een relatief korte vlakke rit maar wel met 4 keer een zware blok van 7 min diep in de weerstand. Voor de rest veel op de grens extensief/intensief en zelfs eerder laag intensief gereden. Ik kwam thuis met een gemiddelde van 34,2 km/u. Dit was dus duidelijk een 'up'. Frisse uitgeruste benen, goesting, panache, genieten!!

Woensdag was het moordend heet maar 's avonds om 21u heb ik toch maar mijn voorziene training gedaan: 15,5 km lopen met 3 blokken in de intensieve zone: een blok van 3 km, één van 2 km en één van 1 km. Al bij al ging dat nog redelijk, al moet ik onwaarschijnlijk veel vocht verloren zijn in die 69 minuten. Ik liep toch al bij al 15 km/u en iets meer in mijn intensieve blokken. Best tevreden.

Donderdag kwam echter de doodsteek. In La Roche had ik goed gezwommen, ik had me nog voorgenomen om in de rustweken daarna vooral te zwemmen, maar had mijn voornemen niet kunnen waarmaken: 0 zwemkilometers in 2 weken. Kortom, in het water was het een ramp. En door gedoe met een zwembrilletje kon ik ook mij training niet afwerken: 1200 meter gezwommen - belachelijk eigenlijk! 's Avonds kon ik gelukkig nog de dag een beetje goedmaken maken met een rustige fietstraining waarin ik één blokje fietste waarin ik het tempo in 3 trappen optrok van 35 km/u naar 38 km:U en uiteindelijk 41 km/u. Al de rest gewoon gebold.

Vrijdag: tijd voor pure snelheid. Bij het ochtendgloren niet afslaan richting ontbijttafel maar onmiddellijk richting voordeur voor een looptraining en daarin zaten een pak intervals in trapvorm:

telkens fast-easy
0m30 - 0m30
1m - 1m
1m30 - 1m30
2m - 2m
1m30s - 1m30
1m - 1 m
0m30s - 0m30

Korte pittige stukken telkens die ik ook opbouwend afwerkte : eerst 2 keer aan tempo 3:48, daarna kwam ik rond 3:40 uit, om uiteindelijk de laatste te vlammen aan tempo 3:34 (pakweg 17 km/u)

In de late namiddag dan nog opgewarmd voor ons tuinfeest met wat core stability-oefeningen en zelfs wat krachttraining voor de benen.

Zaterdag na het feestje gewoon even gaan zwemmen. slecht idee, want zwembad zat overvol met allerlei mensen die het interessant vonden om de zwembanen in alle mogelijke windrichtingen te kruisen. Vrij frustrerende training, en dus alweer geen goede zwemtraining.

Wat ik van de zondagtraining moet denken, weet ik niet. Ik had een koppeltraining, maar kreeg mijn hartslag zeer moeilijk in de intensieve zone en heb dan maar gecruised in de extensieve zone. Wel zonder verpinken, want bij thuiskomst na 82 km had ik een gemiddelde van 33,6 km/u. Goed gereden dus. En eens ik 3 minuten later in mijn loopschoenen zat, ging het echt goed.
Bedoeling was eerst uit de sloffen te schieten en dat lukte goed:
km 1: 4:01
km 2: 3:50
km 3: 3:46
daarna mocht ik 3 km uitlopen
km 4: 4:24
maar kreeg zin om nog eens te checken of dit niet ongeveer mijn tempo in Deinze zou moeten zijn:
km 5: 4:11
km 6: 4:16


En zo sloot ik de week toch af met een heel goed gevoel.


We zijn terug gelanceerd. Geduldig verder bouwen volgende week, en vooral dat zwemmen terug in orde krijgen.