week 44: valkuilen vermijden

Deze fase van het seizoen is er één die bezaaid ligt met valkuilen. Je bent in vorm, alles loopt lekker. En dat is nu net de bron van die valkuilen. Het gevaar is dat je elke training wil tonen wat er in zit. Dat je per sé die goede vorm wil tonen. Of dat je elke training op zoek gaat naar de bevestiging dat het nog goed zit. Dat je probeert te tonen hoe hard je wel kan trainen. Je lichaam krijgt onvoldoende recuperatie in dat geval, en zonder dat je het beseft (want je voelt je heel sterk), ben je je zachtjesaan kapot aan het trainen. En op d-day, de dag van de wedstrijd, blijkt het vat eigenlijk al leeg te zijn.
Dus probeer ik in deze fase heel bewust te werk te gaan. Er zitten stevige harde trainingen in het programma. Maar ze worden afgewisseld met trainingen waarin je niet alle uit de kast moet halen.

Zo zat mijn week in elkaar

- De pittige dagen: maandag en woensdag
- Gemiddeld lastige dagen: vrijdag en zaterdag
- De rustige dagen: dinsdag, donderdag en zondag

en dus niet: 7 pittige dagen

Voor wie goed opgelet heeft: inderdaad, 3 keer gezwommen deze week. Eindelijk nog eens. En die van vrijdag was een goede, met 10 keer een pittige 100m tussen 1:50 en 1:53.

Woensdag kan zelfs een echte triatlondag genoemd worden: 's ochtends 2 km zwemmen, en dan  in de namiddag een korte namiddagrit aan 33,6 km/u direct gevolgd door een looptraining aan 14 km/u.

Zaterdag ben ik in Nederland gaan fietsen. De eerste 25 kilometer veel pech gehad, maar dan heerlijk kunnen cruisen op fantastische fietsaccomodatie.

De volgende week ga ik het eerst een paar dagen rustiger aan doen. Na deze recuperatie zijn we al aan de laatste trainingsblok voor Alpe d'Huez toe. Het zal plots heel snel gaan.

week 42 & 43: als de structuur wat wegvalt

Ik wist het op voorhand: dit zou de fase in de trainingsopbouw worden waarin het wat ongestructureerd zou worden: 3 zaken zorgen daarvoor: de examenperiode, het clubkampioenschap en vooral het ronduit fantastische Best Kept Secret festival.

Na het clubkampioenschap op 11 juni kon ik de eerste 2 dagen toch niet te stevig trainen: het melkzuur zat tot achter mijn oren. Maar ik wist ook dat ik op vrijdag, zaterdag en zondag op het BKS-festival zou zitten. En de 2 dagen na dat festival was ik doodmoe terwijl er bergen verbeterwerk op mij lagen te wachten. Als de planning niet ideaal is, moet een atleet zich flexibel opstellen.
Enige regelmaat in mijn trainingen steken was dan ook onmogelijk.

Dit werd week 42:

Laat ons zeggen dat de woensdag en de donderdag stevige trainingen waren, en dat ik nogal content was dat ik net voor het afreizen naar Nederland toch nog de moed vond op vrijdagochtend om op een nuchtere maag 40 minuten core stability te doen.

Daarna volgde week 43:

De eerste 2 dagen waren bureau en bed zowat het enige wat ik zag: zwembroek, fiets of loopschoenen waren uit den boze. En dan volgde een serie van 5 dagen met fietstrainingen, goed voor 276 km verspreid over vijf dagen. Aan het fietsen zou het niet mogen liggen in Alpe d'Huez.

Aan het zwemmen daarentegen, miljaarde zeg, Christophe.

Maar laten we het positieve onthouden: op 5 dagen meer dan 11 uur getraind. Niet slecht. Nu volgt er opnieuw een stevige trainingsweek en dan nog een paar recupdagen alvorens aan de laatste blok te beginnen voor Triathlon d'Alpe d'Huez.

Ondertussen is er ook een beslissing gevallen voor de afsluitende wedstrijd van mijn seizoen. Het wordt uiteindelijk geen Ironman, maar de bloedmooie halve triatlon van Gérardmer. Mijn klimmersbenen nog 1 maand proberen doortrekken na de Alpen. Wie wil meegaan, laat iets weten. Ik kan wel wat supporters gebruiken aldaar, want vrouw en kinderen hebben geen tijd en goesting op 2 september.

week 41: een plaagske, een patattenmeske en een clubkampioenschap

Voor de trouwe lezers  zou een kwisvraag kunnen zijn: "hoeveel dagen ging ik deze weg nog doortrainen na 2 heel zware trainingsweken?" Bespaar je de moeite om je hersens te pijnigen, of om naar het relaas van vorige week terug te scrollen: het waren er 3.
En ...het werd er 1.

Op maandag vertrok ik voor een rit, maar ik had al aan Iris gezegd: "ik ga zien hoe lang ik ga weg zijn, want ik voel me niet fris. Ik rij wat los langs den dijk, en als ik me goed voel, ga ik dan in de Vlaamse Ardennen nog wat gaan klimmen." Soit, pakweg 70 km zat er zowat in mijn hoofd. Na 48 km stond ik al terug thuis: den dijk op en af, dat was het geworden. Want er zat echt geen jus in de benen. Een paar uren later was duidelijk wat er aan de hand was: een plaagske: hevige krampen in maag en darmstreek, geen fluit energie meer.
Die  dagen trainen mochten we dus vergeten - bed in, en op dinsdag 8 uur les gegeven met energie voor een half uurke. Woensdagochtend was het euvel al weg, en dacht ik: ok morgen kan ik beginnen aan mijn 2e plan: dringend eens wat zwemtrainingen stapelen.
Maar daar komt het 2e woord uit mijn titel van deze week op de proppen: het pattattenmesje. Ik had in de winkel 2 nieuwe mesjes gekocht, want eigenlijk gebruiken wij al jaren mesjes die nog nauwelijks snijden. Wist ik veel dat daardoor ook je handelingen met het mes wat grover geworden zijn. Je kon je met de vorige mesjes zowat alles permitteren, een snijwonde kon je er niet van krijgen. Het nieuwe bleek vlijmscherp, maar mijn handelingen bleven even lomp. Gevolg: ik snij een stevige schelle van de top van mijn linkerduim. Bloeien als een rund, heel gedoe om dat af te plakken enzoverder...... en vooral bye bye zwemtrainingen deze week.

Dit alles resulteert dus in een recupweek die meer recup omvat dan echt gepland was. Zo zag mijn week eruit (zie hiernoder). Het zou godverdomme voor de trainingsweek van een voetballer kunnen doorgaan. : p

Gelukkig stond er op zondag nog een leuk verjaardagscadeau (voor wie het persé wil weten: 48 is the new sexy 😎) op mij te wachten: de kwarttriatlon van Beernem, tegelijkertijd ook het clubkampioenschap van mijn club Mr T. Ik stond redelijk relaxed aan de start: eigenlijk was het plan duidelijk: niks forceren in het zwemmen, en dan loss gehen. Niet meer nadenken! 't is een kwartje, we gaan eens tegen de muur lopen, en hopen dat hij redelijk ver op het parcours staat.

Ik lag bij de start dus redelijk achteraan, liet het gevecht voor wat het waard was - en gaf mezelf wat tijd na het startschot om in tempo te komen. Ik voelde me nooit echt slecht, voor mij voelde dat zelfs ok aan: en ik kwam na een kleine kilometer zwemmen in 17m33s uit het water. Met een tempo van 1:55 per 100m is dat zelfs redelijk goed, maar dat betekent wel dat ik nog veel inhaalwerk had natuurlijk.
Op de fiets was er geen sprake van enig respijt voor de benen: vanaf kilometer 1 ontbond ik mijn duivels. De eerste 30 kilometer reed ik aan een gemiddelde van 38,6 km/u. Vlammen, punt ander lijn. De paar keren dat ik  op mijn horloge keek zag ik een hartslag diep in het rood, en dat was dus ook het plan. Ondertussen raapte ik de één na de andere Mr T'er op die beter kan zwemmen dan mij (en dat zijn er veeeeeel) op. Dat gaf wel een speciaal gevoel om telkens in de verte een teamgenoot te zien rijden waarop je kan jagen. In de 3e ronde haalde ik de 38,6 km/u niet, zeker ook omdat ik de laatste 3 km al een beetje bezig was met mijn loopnummer voor te bereiden (en dat betekent 1 tandje lager schakelen, en de omwentelingen verzorgen). Binnengekomen aan een moyenne van 38,1 km/u. De loopschoenen aan en .... uhm .... het plan volgen zeker, dus .... uhm .... vlammen!

Kilometer 1: 3:48  ZOT!!!!!!
Kilometer 2: 3:55 lekker!!!

en dan plots een tikkie met de hamer en direct het besef: "je wou de muur eens zien - hier is hij". En "oh ja, je bent er net tegengelopen". De warmte begon zwaar te wegen, en het tempo moest onverbiddelijk naar beneden, en redelijk wat. Ik kwam uiteindelijk ongeveer op 1/2 ironman tempo uit.

even de volgende kilometers op een rijtje: 4:21; 4:29; 4:20; 4:17; 4:28 ...... Het zijn tempo's die er nog mogen wezen natuurlijk, maar niet de tempo's die ik op een kwart wil lopen. Nuja, gewoon de prijs betalen voor het beestenwerk op de fiets hé.
Ondertussen had de muur, die snoodaard, een binnenweg genomen en zich nog eens opgesteld tussen kilometer 7 en 8: 4:52. Man man, wat was dat afzien zeg. Het moment dat elke triatleet kent in een wedstrijd, het moment waarop je jezelf afvraagt: "dus dit doe jij dus graag?" Gelukkig was ook dit weer van voorbijgaande aard, en kon ik me nog herpakken met een 4:32 en een 4:24. Maar man, wat was ik content dat ik die finishlijn zag.
In het lopen had ik nog 2 Mr T'ers kunnen inhalen, Simon en Arvid (2 jonkies dan nog), en ik eindigde in het clubkampioenschap op de 6e plaats, en daar ben ik best tevreden mee.

Maar de les van vandaag was er één die ik ooit al eens meen geleerd te hebben in de vorige 48 jaar: als je de muur opzoekt, vind je hem wel.
Toffe lessen kan je maar beter meer dan 1 keer bijwonen zeker. 😳😋

week 40: hoe het seizoen afsluiten?

Muizenissen
Het is me nog nooit gebeurd, maar ik weet dus nog altijd niet hoe ik mijn seizoen dit jaar ga afsluiten. Eén inzicht heb ik vorige week meegebracht uit de Ardennen. Die wedstrijd in Alpe d'Huez is zo episch dat het nooit zomaar een voorbereidingswedstrijd op iets anders kan zijn. Het is een echte A-wedstrijd, en ik wil daar heel sterk voor de dag komen. Ik heb gekozen om dit seizoen eens ten volle in te zetten op mijn klimmersbenen, dus we gaan dat ook doen hé.

Maar het meest concreet als afsluitende wedstrijd was toch de spiksplinternieuwe Ironman Italy op 23 september. Ik zou doortrainen na Alpe d'Huez om op Ironman niveau te komen. Wat niemand verwachtte, gebeurde echter deze week: Ironman Italy sold out! Oops, daar gaat plan 1. Ik kon me immers nog niet inschrijven omdat ik eerst duidelijkheid moet hebben over mijn werkschema in die periode, en omdat mijn vrouw ook nog haar knie-operatie moet plannen. Pas binnen 2 weken kon ik dus uitsluitsel hebben.
Ondertussen is het natuurlijk beginnen malen in mijn hoofd: Ironman Vichy (27 augustus) lijkt me als Ironman te vroeg na Alpe d'Huez te komen, de week daarna kan ik deelnemen aan de heel mooie halve triatlon van Gérardmer (2 september) waarvoor ik reeds ingeschreven ben, maar ik kan ook eens gaan proeven dat weekend van het WK duatlon in Zofingen (CH) (3 september): 10 km RUN - 150 km BIKE - 30 km RUN, op een zeer zwaar parcours.
Muizenissen dus, maar deze maand moet wel de beslissing vallen.

Trainen
Ondertussen heb ik opnieuw een goede trainingsweek achter de rug, waar vorige week het fietsen centraal stond (met de fietsstage van Mr T in de Ardennen), was deze week opgebouwd rond het lopen.

46 km heb ik in totaal gelopen deze week, maar vooral de 3 opeenvolgende dagen looptraining waren een grote uitdaging. Hoezeer ze ook verschilden, het waren elk op zich wel uitdagende looptrainingen:

Donderdag

In de intervalloop wou ik afwisselend experimenteren met het halve Ironman tempo, en met het kwarttriatlon-tempo, maar ik was wat te enthousiast en kwam meestal in de buurt van dat 2e uit.

het geplande 2 * (1200 1/2 IM - 600 1/2 IM - 400 1/4 IM - 200 1/4 IM) met telkens 400m recup ertussen,
(*ter info 1/2 IM = 4:10 - 4:20 en 1/4 IM = 3:50 - 4:00)

werd

1200 1/2 IM 4:06 (te snel)
600 1/2 IM 4:05 (te snel)
400 1/4 IM 3:49
200 1/4 IM 3:39 (te snel)
2200 1/2 IM -> 1/4 IM 4:01 -> 3:48 (te snel)
400 1/4 IM 3:49
200 1/4 IM 3:59


Vrijdag

Na 1 uur hill repeats op de Betsberg en in Landskouter, kwam ik thuis voor een onmiddellijk combi-loopje. Heel kort, maar wel met als bedoeling om de eerste 3 km onmiddellijk in 1/4 triatlon tempo te komen, en dan de 4e kilometer los te lopen. Dat lukte zeer goed.

eerste 3 km rond 1/4 IM tempo: 3:53; 3:46; 3:51
daarna 1 km uitbollen aan 4:45

Zaterdag

Na dat geweld, mocht ik op zaterdag gewoon extensief lopen. Dat zouden de beentjes wel kunnen appreciëren, dacht ik. Maar wat ze minder konden appreciëren, was dat ik ook mijn drankgordel meenam. Ja, dan weten ze hoe laat het is: dat wordt dus meer dan 20 km lopen.
23 kilometer waren het, en door het extensieve karakter was het nooit echt super lastig. Maar mijn benen waren duidelijk een beetje vermoeid, waardoor het ook op geen enkel moment echt 100% vlot of luchtig of fris aanvoelde. Het was 23 km aan een stuk toch wel werken. Ik kwam binnen met een gemiddeld tempo van 4:28, dus ongeacht het minder vlotte gevoel had ik blijkbaar toch een goed cruise tempo gevonden.


Misschien nog even 2 andere trainingen er uitpikken:

Ik heb deze maand mei echt mijn zwemtrainingen serieus verwaarloosd. Ik zit zowat aan 1 training per week. Deze week was dat een openwatertraining in Nieuwdonk. Groot was mijn verbazing dan ook als ik die 1900m rond Nieuwdonk zwom op 35,5 minuten. Blijkbaar heb ik weinig last op dit moment van mijn zwemdip. Ik moet ook wel toegeven: met mij HUUB wetsuit lig ik altijd super goed in het water. Dat is echt helemaal anders zwemmen dan zonder wetsuit.

Zondag ging ik met Mr T gaan fietsen, en ik had me voorgenomen om veel te cruisen in de slipstream van het peloton. Maar we waren maar met zijn vieren die dag. En dan kan je je moeilijk wegsteken hé. 't Was een mooi relatief rustig ritje waarin ik in de loop van de rit voelde dat mijn benen beetje per beetje herstelden van het trio looptrainingen de dagen ervoor. Zo goed hersteld dat ik naar het einde van de rit langs den dijk een zeer mooie streep heb getrokken van 25 minuten rond de 40 km/u. Mooi gestart 15 slagen onder de overslagpols en zachtjesaan opgebouwd naar overslagpols en daar een beetje boven. Had niet gedacht dat ik dit nog in de benen zou gehad hebben, maar het voelde eigenlijk zeer comfortabel aan.

Vooruitblik

Nog 3 dagen train ik goed door. Dan zal ik 17 dagen bezig zijn, en mag de riem er even af. Zondag is er dan het clubkampioenschap op de kwart triatlon van Beernem. Dat wordt fun, oftewel dicht tegen de pijngrens aanschurken. Triatlon en masochisme, het zijn aanleunende disciplines blijkbaar. Een pikant relaas van die wedstrijd, volgende week op deze plek dan maar. Ciao (oops, dat Italiaans zal ik dit jaar dus niet nodig hebben).

week 39: hittebestendigheid

De afgelopen week was er één waar mijn hittebestendigheid getest is. Wat een temperaturen! En het was dan ook nog eens een retestrakke trainingsweek. (dat mocht ook wel na de luie week van vorige week)

Eigenlijk is de week onder te verdelen in 3 - zij het ongelijke - delen.

1. De dagen voor de Mr T Stage

Vanaf donderdag wist ik dat er me een pittige stage  te wachten stond, dus boekte ik mijn goeie benen reeds voor maandag.

Een duurloop van 22 km aan een moyenne van 4:25, of tewel 13,6 km/u. Daar heb je toch wel uitgeruste benen voor nodig hoor. 't Was ook niet zomaar een duurloop, er zaten drie intensieve blokken van 3 km in. En die zagen er als volgt uit:
#1 4:10; 3:58; 3:56 (HSL 145; 150; 156)
#2 4:07; 4:01; 4:02 (HSL 153; 157; 160)
#3 4:02; 4:03; 4:04 (HSL 159; 163; 165)
Na de eerste 2 blokken kon ik de hartslag nog vlot terug laten zakken naar de extensieve zone. Na de derde was dat onmogelijk, tenzij ik een wandeling had overwogen (which not!)

Dan een dagje core stability en ochtendzwemmeke op woensdag. En de valiezen maken voor een fietsstage met Mr T in de Ardennen.

2. De Mr T Stage

342 km bollen op 3 dagen, dat kan je een fietsstage noemen toch? Ik ben superblij dat ik dit jaar terug de zeer gezellige bende van Mr T vervoegd heb. Zalige club.

Wat heb ik geleerd op stage (naast het feit dat de warmte van een club soms groter kan zijn dan die van een hevige zomerprik)?

a) Dat ik verdomd goed bergop kan rijden

Ik wist al wel dat ik een klimmertje was. Maar in zo'n stage kan je ook zien waar je staat ten opzichte van anderen. En dan kan ik er niet naast kijken: als het bergop gaat, dan zijn er niet veel die meekunnen. Er zijn er natuurlijk (en ik ben er ook 1 keer genadeloos afgereden toen het licht uitging ergens in de buurt van Bouillon), maar ik heb toch een visitekaartje afgeleverd voor de Alpen denk ik. Gelukkig was het goed weer, want boven op een helling wachten als het regent en koud is, daar kan een mens wel eens een verkoudheid van oplopen hé. 😜(Die heb ik nu ook, maar da's van de pollen in de lucht)

b) Dat Etixx brol is

De club had een volledige doos Etixx isotone drank gesponsord gekregen. De eerste dag vul ik mijn pullen dan ook met dat roze spul om eens te kijken wat dat geeft. NOOIT MEER! Veel te weinig zouten in die Etixx drank. En ik, die zowat verslaafd ben aan mijn zoute Sportscontrol dranken, zal er dan ook de prijs voor betalen. Daarbovenop had ik ook in totaal nog iets te weinig gedronken die dag. Bij dat donkere moment in de buurt van Bouillon merkte ik het al: dit komt niet goed. Recht op de trappers ging niet meer zonder krampen te voelen opkomen van mijn kleine teen tot achter mijn oren.
Het lumineuze plan was dan ook nog eens om in de verschroeiende hitte van de vallei van de Semois nog een koppeltraining te doen: 6 km lopen werd het aan 14 km/u. De eerste kilometer gestart aan 15 km/u, maar beetje per beetje verloor ik mijn stijl door de dreiging van opkomende krampen.

Toen ik terugkwam aan ons huisje heb ik me met een grote fles spuitwater (meen ik me te herinneren) en een bus recupdrank (van Sportscontrol!!) op een muurtje gezet, en ik heb daar toch een paar minuten zitten afzien: draaierig, hoofdpijn, buikpijn en vooral opstoten van krampen in verschillende spieren. Ik kwam er na een tijdje weer helemaal door, maar last van krampen zou ik nog hebben tot in mijn bed (de allerlaatste kramp van de dag schoot in mijn kleine teen 😄 )

Etixx, nooit meer dus voor mij. Is dat nu echt brol? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet: ik heb er niks aan, aan Etixx.
Ik was benieuwd wat de volgende dag, de vrijdag, zou geven na zo'n monsterklop. Maar kijk, die dag had ik echt moordend goeie benen. De ORS en de sportdrank van Sportscontrol + de hogere discipline wat betreft inname van voldoende vocht de ganse dag zullen er mede voor gezorgd hebben dat ik weinig last had van de hitte. Ik werd zelfs beter naarmate de rit langer duurde. In de laatste 30 kilometer oefende ik op de hellingen nog wat met tempowissels in de beklimmingen. Heerlijk!

c) Dat een 39/25 misschien toch iets te veel kracht zal kosten in de Alpen

Eén probleem: ik zat met een 39/25 als kleinste verzet op mijn fiets. Daar rij ik eigenlijk alles mee: Vlaamse Ardennen, Ardennen, Vogezen. Ik stamp die 39/25 rond. Maar ik merk wel dat dit me in de Alpen veel te veel kracht gaat kosten. Ik heb wel de kracht om dat verzet rond te stampen, maar ik ga niet fris genoeg aan de afsluitende 22 km lopen kunnen starten. Ik ga dus toch nog een kleiner verzetje meenemen naar Alpe d4Huez. Iets om met de fietsmecaniekers te bekijken binnenkort.

d) Dat ik in staat ben - echt waar-  om mijn testosteron en mijn trots even opzij te schuiven (maar alleen als dat een zeer verstandige training kan opleveren)

De laatste stagedag zat ik in dubio. Sommigen gingen 152 km bollen, anderen 100. De enen hadden het testosteron nog blinken in hun ogen, de anderen wilden er een gezapig ritje van maken. Ik wist eigenlijk wel welke rit ik die dag nodig had: een gestadige rit zonder pieken boven de overslag: niet te heftig, niet te traag.  En zowat 90 km. Dat zou de ideale rit zijn om mijn heftige trainingsinspanningen van de vorige 2 dagen niet te niet te doen, en mooi te consolideren. En...om zondag toch nog een kwaliteitstraining te kunnen lopen. Moeilijk om dit in te passen in een stage, en dus koos ik uiteindelijk voor een solorit van 90 km, waarin ik me minutieus kon houden aan mijn plan. Een solomomentje dus: me, my bike en my beloved Ardennes. 90 km aan 27 km/u en ten volle genieten van de omgeving.

3. De dag na de stage.

En dat plan is dus perfect gelukt. Zondag heb ik thuis nog een prachtige duurloop van een goeie 15 km gelopen aan 13,5 km/u, en dat in een verschroeiende hitte! Perfecte keuze gemaakt dus die zaterdag dus met mijn solorit.

Samenvattend:

17u16 min in de weer geweest vorige week. Kwaliteitsvol en verstandig getraind. Echt een topweek!

In de maand mei ben ik in het lopen en in het fietsen heel hard vooruit gegaan. Het zwemmen heb ik te stiefmoederlijk behandeld. Daar moet een inhaalmanoeuvre gebeuren. Maar in Alpe d'Huez zal ik toch vooral op mijn benen rekenen. Die eerste 2 km in het water zal ik als opwarming gebruiken. Uhm ....opwarming in water van 13 graden? 😨 

week 38: de luie week

Na het speedy gonzalez geweld op de duatlon in Henegouwen, wou ik deze week nog 1 pittige training inlassen: een 16 km duurloop met tempoblokken op woensdag. Vanzelfsprekend waren de benen op maandag nog helemaal verzuurd. Op dinsdag voelden ze al wat beter aan. Dus met veel moed gestart aan de key training op woensdag. Maar het was onmiddellijk duidelijk: er zat geen jus meer in mijn benen, alles deed pijn en de verschroeiende eerste hitte deed er ook geen deugd aan. Het werd krasselen tot thuis. Recup-periode was sowieso voorzien en daar had ik nood aan, zo bleek.

Maar het werd meer dan recup, het werd uiteindelijk een uiterst luie week (met een - cruciaal - veel te zwaar feestje op vrijdagavond, weekend-werk en een mooie zondagnamiddag met mijn zoon Robben in het Astridpark)

Niet goed natuurlijk zo'n luie week. Actieve recup is niet hetzelfde als niets doen.

Maar ik kan wel verklappen dat ook passieve recup resultaat oplevert. Vandaag was mijn eerste training van de nieuwe trainingsblok een fantastische: 22 km lopen met daarin ook 3 tempoblokken van 3 km. Maar daarover volgende week meer.

Maar desalniettemin: mijn vorige week was er geen om trots op te zijn.

week 37: 15 op 6

15 uur getraind op 6 dagen, en 15e eindigen op die zesde dag, zo zou je de week kunnen samenvatten. Maar dan mis je toch wel een deel van het verhaal, nl. de hoogtemeters die ik deze week achter de kiezen heb: 4820 hoogtemeters op de fiets, en 240 meter in het lopen. En die heb ik bijna allemaal afgewerkt in dat fantastische mooie landsgedeelte: Wallonië.
Dinsdag vertrok ik naar de Ardennen: daar reed ik dinsdag op mijn eentje een rit van 70 km met direct daarop gevolgd een loop van pakweg 8 km (met een verschroeiende klim erin). Woensdag kwam maatje Peter aansluiten. Hij is na een paar jaar sportief relatief stilliggen, dit jaar terug beginnen fietsen. Dat zorgde ervoor dat ik wat meer kon werken op tragere kilometers: met 143 kilometer en 2650 hoogtemeters was dat ook niet onverstandig bleek achteraf. Ik voel wel dat mijn klimmerscapaciteiten elk jaar weer verbeteren. En eigenlijk liggen die lange hellingen in de Ardennen me duidelijk beter dan de nijdige molshopen in onze Vlaamse Ardennen. Dus misschien zijn die Alpen in juli ook wel op mijn maat gemaakt? 🙏
Op donderdag reden Peter en ik nog een 44 kilometer om afscheid te nemen van een heerlijk mooi en zonovergoten Ardennenlandschap. De Col du Rosier die we de dag ervoor al hadden veroverd, namen we op donderdag met alle plezier nog eens te grazen.
Terug thuisgekomen, betaalde ik op vrijdag dan wel de prijs voor mijn al te lange afwezigheid in het zwembad: het werden 2100 meter baksteenslag. En - hoe masochistisch kan een mens worden - in de namiddag kregen de in de Ardennen geteisterde benen nog eens een halve marathon voorgeschoteld. De laatste 3 kilometer daarvan waren toch wel minder vlot te noemen. Maar zoals we onszelf af en toe proberen wijs te maken : pain is weakness leaving the body
En dan een rustig dagje .... want op zondag zou ik de paarswitte titelstress counteren (pun intended) met een sprintduatlon in Frasnes-Lez-Anvaing, in het niet zo vlakke, Henegouwen.

Een sprintduatlon? Ach ja, waarom niet eens? Aangekomen in Henegouwen regende het pijpestelen, en zat ik wat nukkig te wezen in mijn auto. Maar toen de bui over was, ging ik me snel nog aanmelden aan het wedstrijdsecretariaat, checkte mijn fiets in, en had nog net tijd voor een sanitaire stop en een korte opwarming. Een terreinverkenning zat er niet echt meer in. Beginnersfouten zijn er om af en toe eens te herhalen zeker. 😳

Het startschot ging. De eerste straat was direct bergop, maar na de bocht zou het wel.... nee dus... opnieuw bergop. Oops. Maar na de volgende bocht.... nope .... nog iets steiler bergop. Na 1 kilometer hadden we nog geen meter bergaf of plat gehad. Ik zat aan de staart van een kopgroepje van pakweg 12 man, en was zowat aan het ... uhm ... doodgaan. Eerste kilometer volledig bergop gelopen aan 3:29 (17,5 km/u). Knettergek! En toen er na een korte afdaling opnieuw een Henegouwse helling ons pad kruiste, moest ik vooraan lossen. Wat dacht ik ook, dat ik efkes met de toppers zou meedoen? Soit, het was toch wel even zoeken naar het juiste tempo. IK heb in die 5 km lopen toch wel een paar keer gedacht ook: "Christophe, wat vind jij hier eigenlijk leuk aan?". Ik kwam aan in de wisselzone na 18m16sec, aan een gemiddeld tempo van 3:45 (16 km/u). Op zo'n parcours echt sterk gelopen, vond ik. Ik gok dat ik daar ergens tussen de 20e en 25e plaats moet gezeten hebben.  (de crisis in duatlon is nu wel echt doorgebroken, want er is zelfs geen geld meer om een tijdsmeting te huren blijkbaar).
De fiets op dus en op die fiets mochten we datzelfde parcours van daarne- 4 keer rondvlammen. Ondertussen wist ik dus al dat er echt geen meter plat in zat. Maar eens ik die pedalen voelde, ging de fun-factor sterk de lucht in. Was het al direct een resultaat van de Ardennenstage, maar ik vloog werkelijk de hellingen op. Ik haalde ook duidelijk een pak atleten in, en reed ze ook makkelijk los. De afdalingen waren meestal redelijk technisch en soms wel wat smal, maar als je 4 keer hetzelfde parcours van 5 km mag rijden, dan weet je vrij snel elk steentje zowat liggen. Ook bergaf liet ik me goed gaan dus. Eén bocht kreeg ik echt niet goed onder de knie en daar was ik 4 keer op rij niet tevreden over het tempoverlies (maar dat zijn details natuurlijk). Voor de rest waren die 20 kilometer me eigenlijk wat te snel gedaan. Ik amuseerde me te pletter, en reed binnen met een moyenne van 36,1 km/u. Tsjakka!
In de afsluitende 2,8 loopkilometers was ik niet van plan nog 1 plaats prijs te geven (geen idee eigenlijk waar ik me bevond op dat moment). Ik hield goed stand, kon nog 2 plaatsen opschuiven, en moest in de afsluitende afdaling nog eens volledig tot aan 't gaatje gaan om een aanstormende achterligger melkzuur te bezorgen tot achter zijn oren. Aan zijn grijns na de finish had ik het gevoel dat dat gelukt was. En ik kon hem afhouden. Uiteindelijk had ik die laatste run nog een 15,6 km/u kunnen lopen. Zeker goed op zo'n zwaar parcours. (Ja, ook voor die laatste 2,8 km hadden ze nog ergens één of andere bult uit de buurt gevonden die het wel zag zitten om op zondagnamiddag 2 keer voor ons voeten te komen liggen).
Ik eindigde 15e en dacht even dat ik daarmee misschien wel op het podium kon belanden bij de 40+-ers, maar dat bleek niet het geval. Ja, zelfs in die categorie zitten er nu al veel gastjes die ik eigenlijk als jonge snaken kan beginnen bestempelen. Op naar de H50 age group dan maar? 😨😜


Wat een week! Wat een week!
Wat een hobby! Wat een hobby!

Of ook wel: sporters beleven meer!

Al moet ik ook toegeven: zondagavond heb ik me in de zetel gekwakt, naar de voetbal gekeken, 3 pinten gescheld en een zak borrelnootjes opgefret. Niks menselijks is me vreemd, dames en heren. Laat daar geen twijfel over bestaan.