Road to Roth week 15: pluim voor de zwemcoach

Man van de week: mijn zwemcoach Frederic.
Ik stuur hem regelmatig mijn bevindingen na mijn zwemtrainingen, zodat hij goed weet wat mij bezig houdt. Hij leest die ook grondig, en weet wat er gaande is, wat mij bezig houdt in het water. Nu hadden we zaterdag eindelijk opnieuw eens een zwemles (in de kerstvakantie konden we onze agenda's niet afgestemd krijgen). Wel hij had de dag ervoor weer de filmpjes zitten bekijken die hij tijdens elke zwemles maakt. En vooral die van onder water. Nu we 2 maanden aan de basics gewerkt hebben: ligging, vormspanning, rollen, hoofdhouding, ademtechniek, komen we bij hét punt waar de grootste winst te boeken is voor mij: alles wat er gebeurt vanaf het moment dat ik mijn arm in het water wil steken. Om een lang verhaal kort te maken: ik val het water niet aan. Nee, ik leg mijn arm op het water. Dat op zich zorgt al voor niet veel voortstuwing. Maar daardoor zit ik al heel laag met mijn arm in het water alvorens ik 'catch', alvorens ik water 'pak' om het achteruit te duwen: te late catch, geen hoge elleboog onder water, nauwelijks stuwing onder water. Dat ik mijn arm te veel neerleg op het water, dat kan je boven water zien met het blote oog. Maar om die te late catch te analyseren, had Frederic dus filmpjes van onder water zitten analyseren. Die gast is dus echt de max hé: een zwemtrainer om U tegen te zeggen.
Gans de zwemles hebben we niks anders gedaan dan zitten oefenen op die insteek. De houding van de elleboog, de houding van mijn hand, de spanning in de schouders, de exacte plaats bepalen waar de hand in het water moet klieven, hoe doorrollen tijdens de insteek, .... Wat een verschil met mijn huidige zwemstijl, dat voel je gewoon onmiddellijk! Doodgelukkig kroop ik (weliswaar met pijnlijke schouderspieren) uit het zwembad. Ja, met pijnlijke schouderspieren, want daar zit hem natuurlijk ook de clou: ik gebruik die te weinig tijdens het zwemmen om dat water te attaqueren.

Maar terug naar mijn trainingsweekje nu. Het was een recupweek. Dat recupereren ging me goed af, kijk maar:

een easy going weekje van maandag tot zaterdag.


Maar, is het recupereren ook gelukt? Ook dat kan ik bevestigen: zondagvoormiddag een rit gedaan met de club door de Zwalmstreek, en ik moet zeggen : ik voelde de benen niet, trapte in de boter (Uhm Michel Wuyts, hoe kan je dat nog zeggen? Michel? Michel?) . Soit, goed kracht kunnen zetten op de stukken vals plat, lekker veel kopwerk gedaan in de hellingzone. En ... het laatste stuk langs de dijk eens alles uit de kast gehaald: van Eke tot Merelbeke een succesvolle ontsnapping met Thomas en Olivier, ook 2 Roth-gangers. 'Aan een rot(h)vaart langs de vaart', zou een flauwe woordspeling zijn, dus die gebruiken we dan maar niet. Beresterk voelde ik me.  't Was diep  in 't rood gaan, maar 'it was fun like hell!'

Zaterdag doodgelukkig door pijnlijke schouderspieren, zondag genieten van hartslag 170: masochistisch? ikke? komaan zeg, waar haal je het? 😙

Road to Roth week 14: collocatie

Week 13 en week 14: kader ze in, Christophe!

Yep, dit zijn de 2 weken waarin ik opnieuw dat gevoel kreeg: we zijn terug triatleet. Even een extract uit het leven van een triatleet? Je staat 's morgens op voor er ook maar iemand van je gezin überhaupt denkt aan opstaan ("7u? in de kerstvakantie? Zoooot!!") , ligt al in het koude water voor een zwemtraining terwijl de meesten de zin van deze dag nog proberen te zoeken in de bodem van hun koffietas. Je komt terug thuis voor een ontbijt waar je al 20 minuten aan denkt op weg naar huis omdat je écht honger hebt, je kruipt achter je bureau om te werken maar in je namiddagpauze vlieg je met je loopschoenen aan terug de deur uit voor een intervaltraining ("ok het is koud, het is ook miezerig, maar hey kon toch slechter"). En als je dan thuiskomt grijp je nog snel naar je dumbbells om een paar nog niet gebruikte spieren kort wat bij te trainen. Je neemt snel een douche, en analyseert op Garmin Connect je trainingen van die dag. Dan besef je plots dat je nog redelijk wat werkachterstand hebt, en die haal je 's avonds helemaal in. Want morgen ..... trainen!
Yeah, that feeling. Je bent eigenlijk krankzinnig, collocatie dringt zich op, maar ..... geen mens die dat merkt, want jij noemt het al jaren je favoriete hobby. 😆

Week 13 beschreef ik vorige week al uitgebreid, hier is week 14 (de maandag is er af gevallen, maar je mist niks - buiten een fikse ochtendwandeling heb ik niks gedaan die dag):

High light deze week is wat mij betreft het fietsen.  Eerst en vooral omdat ik op woensdag en donderdag twee sweet spot trainingen na elkaar vlot verteerde. Vorige week was die ene sweet spot training nog te lastig. Maar ook omdat ik op zaterdag 93 km bolde op mijn eentje, en die afstand geen enkel probleem leek. Uithouding en krachtuithouding, de twee belangrijkste succesfactoren voor het fietsen op de lange afstand.

In het zwemmen blijf ik aan mijn techniek sleutelen. Door zo te focussen op techniek word ik nu - op korte termijn - niet sneller. Zelfs een beetje trager. Maar ik maak er tot eind februari toch mijn belangrijkste focus van - daarna heb ik 4 maanden om vanuit een betere techniek aan uithouding en snelheid te kunnen werken. Een gok? ja. Maar een berekende gok: ik ben in goede handen bij zwemcoach Frederic en ben ervan overtuigd dat hij mij op de rails krijgt met mijn techniek. En dat betekent nu nog veel wroeten en vloeken.

Jammer genoeg breekt er nu een periode van 5 dagen recup aan. Jammer genoeg, zeg ik, omdat ik heel veel goesting heb om door te doen. Maar een ouwe vos moet ge geen streken leren. Ik weet maar al te goed dat ik niet alle dagen achter de konijnen kan blijven jagen. Daar wordt ik alleen maar uitgeput van. Dus een beetje kalmpjes aan nu, en misschien dat ik daarna wel een haas vang. (Wat voor een kronkel is dit nu weer? Kunnen jullie nog volgen? Of denken jullie allemaal in koor: Colloceren die Christophe!)

Road to Roth week 13: vol aan de bak

Eerst een vooral wens ik iedereen die mij via deze weg volgt, een geweldig en sportief 2018 toe. En af en toe ook eens wat leesplezier op deze blog. 😄

Wie het wat volgde hier, weet dat ik in december even in het sukkelstraatje terecht kwam. Eerst een recuperatieweek die iets te veel passieve recuperatie inhield. En toen ik de teugels weer strakker trok, werd ik ziek. Gelukkig heb ik december en dus ook 2017 met een zeer positieve noot kunnen eindigen: een klapper van een trainingsweek die me weer helemaal op de rails zette.

2 zwemtrainingen, 3 core stability sessies, 3 looptrainingen en niet minder dan 5 fietstrainingen. Dat kan tellen! Het was natuurlijk ook een echte vakantieweek voor mij, dat hielp ook wel. Op 2 januari ga ik terug aan de slag en moet ik terug meer puzzelen in mijn weekplanning. Maar ik voelde vooral veel toewijding, goesting en plezier, niet alleen tijdens deze 13 trainingsuren. Want ik ben deze week ook bezig geweest met het uitstippelen van mijn groot trainingsplan voor 2018. De weg naar Roth is grofweg uitgetekend. Het fijnere planningswerk is een werk dat nooit ophoudt. Ondanks het imposante karakter van zo'n plan in aanloop naar een full distance triatlon (man, er zijn nog veel trainingsuren nodig), geeft het ook rust. Je weet: als ik dit uitvoer dan is datgene wat onmogelijk lijkt, voor de 5e keer mogelijk (ps mogelijk is niet hetzelfde als bereikt).

In deze mooie week voelde ik zoals voorspeld natuurlijk ook de naweeën van mijn ziekte. Het beste voorbeeld om dat te schetsen, is de zaterdag. Na de tempoblokken in het lopen was mijn hartslagrecuperatie minder goed dan normaal. En de sweet spot training op de fiets die ik er 's avonds nog aan toevoegde, was lastiger dan ze hoorde te zijn. De benen voelden redelijk kapot aan. Goed dat ik op zondag enkel wat recuperatiewerk voor de boeg had. Zelfs met heel veel rugwind slaagde ik er op zondag niet meer in om veel snelheid te maken op de fiets.

Nu een dagje rust op 1 januari en dan 6 dagen met hopelijk veel leuks erin om volgende week over te kunnen schrijven.

Road to Roth week 12: oops 2

Het tweede deel van december zal niet onthouden worden als de topperiode van mijn trainingsseizoen.
Na een overdreven onderkoelde recuperatieweek 11, was ik met uitzonderlijk veel goesting begonnen aan week 12. Maar op woensdagavond voelde ik plots alle kracht uit mijn lijf vloeien. IK kroop in mijn bed, maakte een koortsachtige nacht mee. En donderdagochtend was de schade snel opgemeten: ziek met koorts.
Die koorts is voor mij als atleet een heel belangrijk 'detail'. Koorts tast je lichaam enorm aan. Dit betekent sowieso dat ik pakweg 3 à 4 weken ga nodig hebben om terug op het niveau te komen van net voor het ziek worden. Het zij zo! ik heb er deze week een paar keer serieus over gevloekt, maar uiteindelijk is het enige wat je kan doen, terug geduldig opbouwen. Daar ben ik op zondag terug mee begonnen.

Eentje om snel te proberen vergeten dus

Road to Roth week 11: oops

Ok, het was de bedoeling dat week 11 een recuperatieweek werd. Maar dit is niet meer gewoon een recuperatieweek, maar een beetje een flopweek.

Gelukkig toonde de lactaattest dat ik de eerste tien weken al goed werk geleverd heb. Voor de kenners onder ons: OBLA (overslag) = 275 watt

Allez, volgende week beter.

Road to Roth week 10: een 10+'er

Voila, 't is gebeurd. De eerste trainingsweek met meer dan 10 trainingsuren: 10u22m om juist te zijn.

Op zich is dat allemaal niet zo super belangrijk, maar 't is mooi om te merken dat mijn lichaam dit nu wel begint aan te kunnen. En opmerkelijk ook dat dit gebeurt in een week waarin het zo'n slecht weer was dat je nauwelijks trainingsritten buiten kan afwerken. Tijdens de enige buitenrit (dinsdag) had ik dan ook nog materiaalpech waardoor ik die rit met een kleine 30 km heb moeten inkorten.

Er begint wel al meer variatie in mijn trainingen te kruipen.

• In het fietsen bijvoorbeeld was er naast de vlakke duurtraining op dinsdag en easy ritje op de rollen van vrijdag, ook een sweet spot training op donderdag (met 5 * 7 min in de sweet spot zone) en een krachttraining op zondag (met 15 * 1 min aan 130% van het overslag-wattage (FTP))
• Op maandag liep ik kort, maar met 6 keer een tempoblokje van 400m rond de 15 km/u. Op woensdagochtend liep ik eens een half uurtje echt traag (12 km/u), en op zaterdag liep ik lang (14 km) aan een duurtempo van 13 km/u.

Ik heb het gevoel dat de basisconditie weer op punt staat, en dat ik nu dus voorzichtig kan beginnen variëren.  Benieuwd of mijn lactaattest van volgende week dinsdag dat zal bevestigen.
Volgende week doe ik het bovendien rustig aan. Even op adem komen in wat ook een drukke werkweek wordt. Daarna vliegen we er terug in.

Ondertussen ben ik bezig met de aankoop van een nieuwe tijdritfiets, en staat mijn blauwe Trek Equinoxe te koop voor pakweg 700 euro. Interesse? Geef gerust een seintje via dit blog.

Road to Roth week 8 en 9: korter

Korter

Week 8 en 9 werden wat kortere weken (zeker week 9). De redenen zijn:

- slecht weer, dus meer binnen op de rollen rijden, en daar hou ik het voorlopig op 1 uur. Geen langere buitenritten gedaan.
- mijn wederhelft die een knieschijfprothese gekocht heeft, nog helemaal in de revalidatie zit, en dus heb ik nog meer om mijn hoofd en omhanden dan anders.
- een vervelend probleempje met mijn voeten. De nieuwe loopschoenen zijn slecht aangepast, moeten terug naar de hersteller. Na mijn duurloop van vrijdag de 24e zat ik met schaafwonden op meerdere tenen, en die heb ik wat moeten laten genezen alvorens terug de loopschoenen aan te trekken
- en .... een kater en complete off day op zondag 3 december. Lap, er zal weer niets in mijn schoentje liggen dit jaar.

Week 8

 Week 9

Goed gevoel

Ondanks de kortere weken heb ik al bij al wel een goed gevoel:

- ik merk tijdens de duurtrainingen bij het lopen opnieuw de lichte frisse benen die een beetje weg waren. Ook de afstand van 12 km heb ik terug vlotjes in de benen. Hier kan ik nu op verder bouwen.
- bij het zwemmen ben ik heel hard aan het werken. Ik heb met Fre ook echt een goeie trainer getroffen. Hij is mijn zwemstijl aan het proberen herprogrammeren. Op dit moment is het zeer moeilijk voor mij, slechte gewoontes afleren op 48-jarige leeftijd, well you know .... Maar ik voel voor het eerst sinds een paar jaar nog eens de goesting om te gaan voor een sneller zwemtempo in plaats van het gewoon onderhouden van mijn normale tempo. Dat ik me daarvoor op glad ijs moet begeven, en dus mijn vertrouwde zwemstijl moet afbreken, neem ik er bij. Spannend wel.
- bij het fietsen begin ik nu ook wat intensiteit in te bouwen in de trainingen. Zeer voorzichtig hoor, voorlopig nog langere recup tussen de sweet spot blokjes, al eens zeer korte (20 sec) pure krachtblokjes van 500 watt, Maar vooral veel omwentelingen maken meer dan 90 per uur). Veel op klein verzet rijden dus.

Gewicht

Nog even een blik werpen op mijn gevecht met de winterkilo's. Begin november was het een ramp. Een jojo met veel ups en weinig downs. Maar nu de laatste 2 weken lijk ik standvastiger te worden. Ik zit niet zo ver meer van mijn doelstelling om in 2017 nog 73 kg te halen.

Waarschijnlijk is dit ook één van de redenen waarom ik de laatste week zo kouwelijk rondloop. Man, ik lijk me maar niet te kunnen verwarmen.

Seizoen 2018

Ondertussen begint het seizoen 2018 zich ook wat te ontvouwen. Dat op 1 juli Challenge Roth mijn absolute A-wedstrijd wordt, dat is reeds lang beslist. Maar een moeilijke zoektocht was de ideale voorbereidingswedstrijd. Eerst dacht ik aan Ironman 70.3 Marbella begin mei, maar aangezien dat weekend de fietsstage van Mr T valt, leek dat plots niet zo'n goed idee meer. Ik dacht tot gisteren nog aan Ironman 70.3 Aix-en-Provence (13 mei), maar dat leek organisatorisch in het gezin niet zo evident te zijn. Maar, ik vond voor diezelfde dag een lokale wedstrijd in het Noorden van Frankrijk: Half de Choisy au Bac. Die wordt hoogstwaarschijnlijk de voorbereidingswedstrijd.

En ik heb ook besloten om na de Challenge van Roth mijn seizoen nog verder te zetten. Vanzelfsprekend eerst een maandje zeer kalmpjes aan doen (juli), maar toch nog 3 maanden trainen naar de Challenge Sardignia (Italië).

Dus hoogstwaarschijnlijk wordt dit mijn seizoen:

• 13 mei: Half de Choisy au Bac (1,9 - 90 - 21)
• 1 juli: Challenge Roth (3,8 - 180 - 42)
• 28 oktober (1,9 - 90 - 21)

Supporters: de vakantiedagen mogen aangevraagd worden, de bussen mogen gereserveerd worden. 😃 

Het leuke is dat ik zowel in Roth als in Sardinië zal racen met Mr T clubleden: in Roth met Olivier, Patrick en Thomas; in Sardinië met Christophe, Yves en Philippe. En dat in onze fantastisch mooie nieuwe clubkledij. Maar die toon ik later wel eens op deze blog als de bestelling aangekomen is.