week 9: alarmfase 50

Nee, ik ben geen 25 kg afgevallen op 1 week, maar .... ik word dit jaar 50 lentes. En ik heb de indruk dat ik meer dan ooit moeite heb om dat straal te negeren.

Aan mijn schema kan je inderdaad zien dat ik terug aan het lopen ben, maar ik blijf maar sukkelen met kleine ongemakken: nu eens een stijve kuitspier waar ik 's nachts van wakker word (pijnscheuten), dan weer buikspieren die tegenpruttelen, een moeilijk onder controle te krijgen gewicht, .....
Nog niet veel meegemaakt dat ik zo tegengewerkt wordt door mijn eigen carrosserie.

Soit, 't is niet omdat ik 50 word, dat ik moet beginnen zagen. Dus ik focus op het positieve:

3 looptrainingen, 4 fietstrainingen en 3 keer core stability - da's een schoon weekje. Volgende week probeer ik er ook het zwemmen terug tussen te schuiven. Geduldig blijven bouwen dus.

week 8: alarmfase 75

Een iets rustiger week ingeschaald. Ik mag me niet laten opjagen en daardoor mijn recupweken negeren. Minder trainingsuren dus deze week.

Het goede nieuws is dat ik voorzichtig terug rustige loopjes mag proberen. De last is nog niet volledig weg, maar het betert zienderogen. En vooral: het stramme gevoel in mijn hiel gaat weg na een kwartiertje lopen.Ondertussen is mijn vaste kiné natuurlijk bezig met de behandeling en ik met mijn revalidatie-oefeningen.

Vooral op de fiets maak ik serieuze vorderingen. Ik doe zeer veel trainingen op de rollen, niet altijd de leukste trainingen maar ze geven me wel de kans om zeer gerichte trainingen te doen.

Maar als je een tijdje weinig of niet loopt, dan komt er een ander spook om de hoek kijken: jawel....het is alarmfase 75. Moet ik er een tekeningetje bij maken? Er is hier een kast in huis die ik ga proberen negeren de volgende weken. 😳😁

week 7: rij rij rij

Gezien ik nog niet mag lopen (misschien volgende week donderdag een eerste test) is het dus rijen, rijen, rijen....
Twee keer op rij een week van meer dan 200 km, en dat in het putje van de winter. Niet slecht. maar ik hunker er wel naar om terug te kunnen lopen. Niks maakt je kop op een betere manier leeg dan zo'n goede looptraining. En mijn weegschaal heeft er ook last van.

Voor mijn fietsconditie is dat dan weer wel een goede periode. En mijn core stability gaat er ook goed op vooruit.

week 5 en 6: moeizaam bis

Eerst en vooral een sportief 2019 voor elk van jullie. 

Ik vond even weinig tijd om updates te schrijven. Te veel om mijn hoofd de laatste tijd.

Het mindere nieuws: ik voel me niet echt een triatleet nu. Opnieuw opgehouden met lopen door een kleine blessure: aanhechting van de achillespees aan de hiel vertoont enige kalksporen en de slijmbeurs en het vet errond zijn lichtjes ontstoken. Nog niks om me zwaar zorgen om te maken. 'Je bent er vroeg bij', zeggen ze dan. Maar het houdt me wel alweer 2 weken uit de loopschoenen om erger te vermijden. Veel fietsen dus.

Dit waren week 5 en week 6:

Maar vooral in mijn hoofd moet ik even alles herschikken: een liesbreuk, een spierverrekking en nu ontstekingen, allemaal langs de linkse kant. Mijn blessuregevoeligheid is de laatste maanden wat hoger. En veel druk op mijn schouders thuis en op het werk.

Ik denk dat ik mezelf iets meer tijd ga gunnen om terug op niveau te zijn, en dat ik de nadruk in seizoen 2019 vooral op het najaar ga leggen. Dat zal mij tegenhouden om mezelf in het lopen te veel onder druk te zetten.

Ik hoop volgend weekend terug blessurevrij een korte looptraining te kunnen doen. Maar ik ga vooral goed naar mijn lichaam luisteren.

week 4: moeizaam

De opbouw verloopt deze winter toch veel moeizamer dan anders. Dat heeft natuurlijk veel te maken met de onderbreking die ik opgelopen heb na mijn operatie, maar toch merk ik ook in het lopen dat ik met minder basisvorm aan het seizoen begin, omdat ik ook in september 3 à 4 weken niet mocht lopen door een spierverrekking. En dan kwam daar deze week nog eens een hielprobleem opduiken tijdens (en vooral na) de donderdagtraining. Een probleem dat ik nog nooit ervaren heb: een pijn op het bot van de achtervoet. Tijdens het lopen voelde ik het al wat, maar ' avonds en de volgende ochtend liep ik gewoon te manken. Volgende week dus alweer een doktersbezoek gepland. Het is mijn najaar niet op medisch vlak.
De zaterdaglooptraining heb ik dan maar wijselijk geschrapt.

Het is nog wat aanmodderen dus voorlopig.
Er is ook goed nieuws: de eenvoudige en minst belastende core stability oefeningen beginnen goed te lukken. Ik merk meer en meer aan die oefeningen dat de gevolgen van mijn liesoperatie beetje per beetje wegdeemsteren.

Maar volgende week dus hopen op geen al te slecht nieuws bij de sportdokter.

week 3: regelmaat

Er komt vlot regelmaat in mijn trainingen. Deze week nog altijd rustig aan, maar wel elke dag iets gedaan.

Enkel in het fiets zit er al eens iets met licht tempowerk in. Zo heb ik op de rollen toch al 2 sweet spot trainingen gedaan deze week.
Maar voor de rest is er eigenlijk nog niet veel te vertellen. Alles nog rustig aan. Tot eind december zal dit het recept zijn, kalmpjes aan opbouwen.

week 1 & 2: voorzichtig starten

Na Sardinië hebben jullie een maand niks gehoord van mij. Dat heeft een heel duidelijke reden: er was op sportvlak dan ook niet veel te vertellen.
Op 30 oktober ging ik voor het eerst in mijn leven onder het mes. Vijf minuten voor de operatie deed de chirurg nog een laatste check up en merkte dat niet alleen links maar ook rechts een liesbreuk te constateren was. Twee netjes in mijn onderbuik dus. Jullie geloven het niet, maar toen ze mij op de recovery wakker maakten, was mijn eerste zin: "ik heb gedroomd van triatlon." Echt waar!

De volgende weken zou het ook bij dromen blijven. Van sporten was de eerste 23 dagen immers geen sprake. Groot verschil tussen de atleet in Sardinië en 1 week later de patiënt in zijn zetel.

Maar het herstel is relatief vlot verlopen, en vorige week donderdag kreeg ik groen licht van de chirurg om rustig aan terug te beginnen sporten. Wat was dat een opluchting zeg! Ik ben duidelijk echt geen mens om stil te zitten.

Het is natuurlijk allemaal zeer voorzichtig, kort en kalmpjes aan. Maar het belangrijkste is dat ik terug kan beginnen opbouwen.

Meer dan vorige seizoenen zal ik tijd nodig hebben om terug atleet te worden. Idealiter zou ik tegen eind december niks meer willen voelen van de operatie. Op dit moment is het verrassend genoeg tijdens het zwemmen dat ik nog het meest last heb. Bij elke insteek voel ik dat mijn buikspieren nog stram zijn. Jammer genoeg mag ik ook nog geen core stability of krachtoefeningen doen, waardoor mijn buik-, rug-,schouder- en armspieren duidelijk aan het verzwakken zijn.
Fietsen gaat eigenlijk het best. Daar heb ik nauwelijks last van de operatie. Rustig lopen lukt ook, maat daar heb ik nog wel wat reactie na de training.
Maar het belangrijskte blijft dus: we zijn terug vertrokken.

Ik voorzie een seizoen 2019 waarin ik redelijk wat wedstrijden ga doen. Het wordt ook een combinatie van duatlons en triatlons. En in navolging van vorig jaar, komt er ook dit jaar een vroeg seizoen (voor de zomer) en een laat seizoen (na de zomer).
Ondertussen ben ik al ingeschreven voor mijn seizoensopener: Powerman Alsdorf op 14 april. Het is een duatlon uit het Powerman-circuit: 10K run - 60K bike - 10K run. Helemaal wedstrijdscherp zal ik dan nog niet zijn. Het is eerder een test, want misschien doe ik op 5 mei mee aan het BK duatlon in Geluwe.
Voor de zomer komt er zeker ook nog een halve triatlon op het programma: dat wordt Aix-en-Provence, Leuven of Geraardsbergen.
Misschien is daar volgende week al meer duidelijkheid over, misschien ook niet. Tot dan!