week 17: het spanningsveld tussen de motor en de carrosserie

Ik heb meer en meer het gevoel dat ik een soort van medische blog aan het schrijven ben. 😞😀

Ik voelde vorige week dat ik klaar was voor een pittige week. En dat was ook zo. Ik heb er vijf stevige dagen van gemaakt. De laatste dag (de zaterdag) was er een lange looptraining voorzien. Maar die heb ik moeten skippen. Ik was uit de dubbele donderdagtraining gekomen met een verstarring van de rechtse achillespees. Die heb ik donderdagavond laten behandelen. Het was dan ook beter om een dag vroeger mijn recup-periode te starten.

Ondertussen heb ik ook wel goed nieuws: de scan heeft uitgewezen dat mijn liesbreuk perfect genezen is, en dat ik ook geen pubalgie heb. Dat bevestigt mijn gevoel van de laatste maand: geen last meer in de lies tijdens het lopen, en ook minder tijdens moeilijkere core stability oefeningen.

Zoals ik al aangaf: het lijkt hier wel een medische blog. Het is nu éénmaal zo, de laatste maanden is het een heel moeilijke oefening om mijn triatlon-trainingen op niveau te houden op een gezonde manier. Het is een spanningsveld. Het verbaast me dat ik er relatief rustig onder blijf. Al besef ik in mijn achterhoofd ook dat dat niet mag blijven duren. Volgende week tot en met woensdag verder recup, en dan vliegen we er terug in (al zal het bij het lopen met een klein hartje zijn). Cross fingers.

week 15 en 16: balanceren

Ik probeer hier even 2 weken samen te vatten. In mijn laatste blogpost vermeldde ik dat ik met een verkoudheid kampte. Ik dacht met 3 rustdagen erger te voorkomen, en dat leek op woensdag ook werkelijkheid te worden, want ik reed die dag een super straffe eerste Vlaamse Ardennentraining.

Maar, jullie zien het al aan het schema hierboven. Vanaf donderdag brak de verkoudheid pas echt door: spierpijnen, hoofdpijn, geen energie, ziek .... Van trainen was geen sprake meer.

En daarna is het altijd zoeken wanneer en hoe je terug de trainingen kan opbouwen.

Dat is me deze week goed gelukt. Rustig opbouwen met kalme trainingen. Op woensdag en donderdag twee keer prikken met toch wel intensievere trainingen, merken dat de hartslagen nog te hoog liggen, vrijdag nog eens terugschakelen naar volume zonder in intensiteit te gaan. En dan in het weekend vaststellen dat ik het goed heb aangepakt: de verhouding tussen hartslagen en intensiteit is terug hersteld.

Dat hebben we dan ook weer mooi 'overleefd'. Dit zijn toch de fasen waar je heel veel hebt aan ervaring, en waarin 'het hoofd koel houden' je veel kan opleveren.

Volgende week staat er een pittige trainingsweek gepland. Ik heb het gevoel dat ik dat nu wel aankan.

week 14: evenwicht zoeken

Zeker geen week die verliep zoals gepland deze keer. Een paar euvels: een fikse schouder/nek blokkage hinderde me (en hield me wat uit het zwembad), en vanaf vrijdag heb ik ook last van een sinusontsteking/verkoudheid.
Dat soort zaken horen er nu eenmaal bij, en dan is het wat zoeken naar een evenwicht: welke trainingen kunnen wel, welke niet? Altijd moeilijke afwegingen.

Het is dan ook een wat minder gevulde week geworden, Maar toch nog een paar mooie trainingen kunnen afwerken.
Ik heb besloten om nu zondag/maandag/dinsdag een soort van recup 3-daagse in te lassen. Kwestie van mijn nek en mijn verkoudheid te laten genezen. Enkel korte rustige bezigheidstrainingen op die drie dagen dus. En daarna terug de pees erop.

Ondertussen heb ik ook een nieuwe wedstrijd op mijn lijst voor 2019 toegevoegd: Challenge Geraardsbergen: een halve triatlon met 2 passages op De Muur. Nog een kleine 4 maanden om daarvoor klaar te stomen. Dat moet lukken.

week 13: positivity

Heb ik veel geklaagd vorige weken? Te veel? Was ik nog positief genoeg? Een lijstje met alleen positief nieuws deze week:

1. Twaalf uur getraind deze week. Yiha!!!!

2. Voor de eerste keer terug 14 km gelopen. Yiha! Aan tempo 4:32. Yiha!

3. Voor de eerste keer dit jaar meer dan 100 km gebold op één dag. Yiha!

4. Intermittent fasting werkt! Yiha!

5.  En dat weertje....... Yiha!

6. Als die scan in maart positief uitdraait (hopelijk Yiha!), ga ik vragen aan de bond of ik België mag vertegenwoordigen op het WK duatlon in Zwitserland. Yiha!

week 12: rustig weekje

Een rustig weekje, zo ziet dat eruit:

5 dagen kalmpjes aan, en dan in het weekend opnieuw de trainingen opstarten.

Zo 2 dagen niks doen, dat was niet 100% de bedoeling. Ik lig niet graag 2 dagen na elkaar helemaal stil. Maar het was zodanig druk op het werk, dat ik die 2 dagen bijna niet thuis geweest ben.

Op zondag probeerde ik voor de eerste keer wat tempo in mijn looptraining te steken. Mijn hartslagen vlogen door het plafond, maar het was genieten om zo eens een kilometer of twee aan 4:15 - 4:20 te lopen. Ik heb het gevoel dat mijn kine alweer topwerk geleverd heeft bij de behandeling van mijn ontsteking aan de hiel. Ook altijd trots dat ik zo'n ontsteking wegneem zonder de klassieker: grijpen naar ontstekingsremmers. Ik hou niet zo van ontstekingsremmers, nemen nooit de oorzaak weg van een probleem, en zijn op zich niet zo gezond om te nemen.

Ondertussen ben ik ook opnieuw aan het surfen op de kalender voor 2019. Mijn A-wedstrijden zullen in het najaar liggen: 2 halve triatlons of het WK duatlon in Zwitserland en daarna nog een halve triatlon.
In het voorjaar ga ik vooral voorbereidingswedstrijden doen, denk ik: 2 duatlons en misschien 1 of 2 kwarttriatlons om de snelheid wat aan te scherpen. Ja, het begint allemaal wat vorm te krijgen.

week 11: intermittent fasting

Ik had dus geen gelijk: de pijn in mijn lies tijdens het lopen heeft niks te maken met een hervallen in mijn liesbreuk. De liesbreuk lijkt goed genezen te zijn, de operatie goed gelukt. "Alles zit daar zeer strak", vertelde de dokter me. Altijd wat raar om zoiets te horen als die juist rond je lies heeft zitten voelen. 😳
Maar de grap moet nog komen: het is dus iets anders, maar ze weten niet wat het is. "Ja, die pijn waarvoor we je eind oktober geopereerd hebben, was misschien niet van die liesbreuk, maar van iets anders. Misschien zijn we door die pijn per ongeluk op die liesbreuk uitgekomen. Die is nu opgelost, maar de échte oorzaak van je pijn dus niet." Zeer plausibel, maar wel een beetje een raar gevoel natuurlijk. Begin maart ga ik dan maar onder een MRI scan om er een goed beeld van te krijgen. Ondertussen mag ik verder sporten alsof er niks aan de hand is. Dàt wilde ik horen. Zo krijg je mij met een glimlach terug uit je dokterskabinet.

Hier is mijn trainingsweekje van vorige week:

Ik ben daar eigenlijk wel tevreden over. De weersomstandigheden zijn toch niet van de poes geweest. Maar toch ben ik degelijk aan het trainen.

Ondertussen ben ik ook begonnen met wat ze nu met een hippe term 'intermittent fasting' noemen. Het is eigenlijk niet echt een dieet. Je blijft gewoon eten wat je nodig hebt. Maar .... je probeert dat te doen in een beperkt tijdsframe. Vertrekkend vanaf je ontbijt probeer je binnen de 24 uur alles binnen te hebben in een tijd van 8 à 11 uur. Ik doe het voorlopig ongeveer rond de 10 à 11 uur, afhankelijk van de situatie van de dag. Buiten dat tijdsframe mag je in de rest van de dag enkel water drinken. Dus, na het avondmaal geen dranken meer, geen kleine versnaperingen of nog wat overschotjes knabbelen, .... : water drinken. Effect op een goede week: ongeveer 1 kilo kwijt. En het gaat me goed af.
Voor atleten is dit interessant om te koppelen aan nuchtere rustige ochtendtrainingen om vet te verbranden.

Ik ben er geen freak in. Het is ook helemaal geen extreem schema. Maar het werkt wel, en wijkt eigenlijk niet zoveel af van wat ik al gewoon ben. Ik merk gewoonweg dat vooral de nutteloze voedselinname 's avonds makkelijk kan geskipt worden, en dat dat vrij snel effect heeft. En nee, ik word 's nachts niet wakker met een hongergevoel.

Volgende week ga ik eerst even 5 dagen recup inlassen. Tijd pakken om in vorm te komen. Niks overhaasten.

week 10: doen alsof

Ondanks de vele probleempjes doen we gewoon alsof er niks aan de hand is, en trainen we verder. 't Gaat ook hier en daar al wat beter. Maar er hangt wel ook een donkere wolk boven mijn seizoen: woensdag ga ik op extra controle bij de chirurg die me eind oktober opereerde: Ik kan me immers moeilijk van de indruk ontdoen dat ik een gelijkaardige pijn voel in de buikspieren/lies als diegene die vorig jaar na veel vijven en zessen een liesbreuk bleek te zijn. Ik hoop echt dat ik ongelijk heb, deze keer.

Maar dus ondertussen doen we alsof er niks aan de hand is.

We zijn terug in het water geraakt. Meer ga ik daar niet over zeggen, dan dat ik blij ben dat ik twee keer niemand die me kent ben tegengekomen in het zwembad. Nog even houden zo, zou ik zeggen. 😳

Ondanks het feit dat we vooral binnen moeten rijden met dit weer, kom ik toch aan 173 fietskilometers. Er zat zowat van alles in deze week: op maandag een extensieve duurtraining buiten, op woensdag een sweet spot training op de rollen, zaterdagavond losrijden, én zondagochtend een VO2max training.

En jawel, ik probeer heel voorzichtig de loopkilometers wat op te drijven.

Kruis allemaal die vingers voor mij woensdag. Dat ik ongelijk mag hebben....