week 11 en 12: diversiteit belangrijker dan volume

Qua trainingsuren heb ik het de laatste 2 weken wat kalmer aangedaan. Dat dat ook resulteert in 2 weken met lage trainingsuren (tussen de 6 en 7 uur), daar zijn grosso modo drie redenen voor te bedenken:
1. De bewuste reden: ik had sowieso voorzien om na de halve marathon van Berlare wat rustige weken in te plannen. Zeker qua lopen omdat ik nu echt eens af wil van die vervelende stramme rechter hamstring, en omdat ik ook echt wel nood heb aan wat rustiger loopwerk.
2. De te voorziene reden (die je wel op voorhand probeert straal te negeren): de workload - van 4 november tot en met 19 november heb ik gewoonweg elke dag (ook zondagen) gewerkt. Er was relatief weinig trainingstijd over.
3. De vervelende reden: regen regen regen regen en nog eens regen. Bijna alle fietstrainingen heb ik binnen moeten doen. Het was echte hondeweer in België. Rollentrainingen zijn altijd wel korter dan de voorziene buitentrainingen. Op de rollen ben je continu in beweging, laat je nooit de benen eens stil, is er nooit een rood licht, of een verkeerssituatie waardoor je moet inhouden. Met mijn Wahoo Kickr en met de fantastische app Trainerroad kan ook zeer goed die trainingen uitkiezen die ik op dit moment nodig heb. (ongeacht welke training ik doe - kracht, krachtuithouding, sweet spot, extensieve duur, recup - er is één constante: veel omwentelingen - gemiddeld aantal omwentelingen per minuut ligt altijd boven de 90)

Ondanks de lage trainingsuren kan ik jullie wel twee zeer kleurrijke weken presenteren:

De volgende weken mag de diversiteit aangehouden blijven, en mogen de trainingsuurtjes wat toenemen. Om de 3 bovenstaande redenen even te overlopen: reden 1 valt beetje per beetje weg, reden 2 ziet er iets minder dominant uit de volgende weken, en voor reden 3 geeft weeronline.be me goede hoop.

week 10: halve marathon Berlare

Te weinig volume (kilometers dus) maar voldoende kwaliteitstrainingen, benieuwd wat dat zou geven. De race-strategie was op voorhand bepaald en heb na pakweg 10 minuutjes al in de dichtstbijzijnde vuilbak gekieperd: starten aan tempo 4:30/km en dan halverwege zien of ik nog wat zou kunnen versnellen....

De vuilbak

Ik stond samen met Pieter aan de start, we wisten dat we aan 4:30 zouden starten, Pieter ging zich in mijn slipstream zetten, en ik startte de eerste kilometer aan ... 4:15. Gevoelig sneller dus dan 4:30. Ik probeerde wat te vertragen, maar 4:30 voelde gewoonweg veel te traag aan. De twijfelende 2e kilometer werd 4:18. En dan kwam de figuurlijke vuilbak van hierboven in het vizier: "Kust ze: terug naar wat juist voelt.
Het werden kilometers aan 4:12 -  4:13 ongeveer. Heerlijk tempo'tje dat lekker en relaxed aanvoelde. Beetje per beetje betekende dit ook meer en meer lopers inhalen die wat te snel gestart waren, en nu gas moesten terugnemen. Bij de start had ik echt het gevoel dat er 150 man was weggelopen zonder een krimp te geven, dus het was een geruststelling om te merken dat er redelijk wat op hun adem getrapt hadden.

Nieuwe truc
Ikzelf liep rond kilometer 12-13 nog altijd vrij relaxed en maakte een praatje met de 2 kompanen die ondertussen al een tijdje samen met mij aan hetzelfde tempo liepen. "Als we dit tempo kunnen aanhouden, gaan we een verdomd schone tijd lopen", zei ik nog. Eén van de 2, zijn haren vertelden me dat hij veel ervaring had, antwoordde nog dat we er nog niet waren.  Toen draaiden we rond de Nieuwdonk en kwam de wind vol in ons gezicht, en voor ik het wist had ik de 2 andere eraf gelopen zonder te versnellen. Maar een stukje verder, begon ook voor mij de miserie die niet kon uitblijven, er begon vanalles pijn te doen, het werd lastig.
En toen, in een begenadigd moment van helder denken kwam een gedachte in mij op die op 't eerste zicht compleet absurd was maar waar uiteindelijk geen speld was tussen te krijgen: "Zeg Christophe, als dat vanaf nu toch pijn gaat doen, misschien moeten we dan gewoon nog een beetje sneller lopen? Pijn gaat toch sowieso doen nu, of je trager of sneller loopt." : )  'That's my boy', dacht ik, gaf mezelf in gedachten een flinke high-five en schakelde een kleine versnelling hoger. 4:11; 4:08; 4:10; 4:07; 4:12 leverde dat op, en heel veel winstplaatsen in de eindafrekening. Mijn truc was niet doorgedrongen tot diegenen die voor mij liepen blijkbaar, héhé.
Kilometer 20 was de moeilijkste: met 4:16 moest ik toch nog even lichtjes naar adem happen. Ondertussen had ik al berekend dat ik onder de grens van 1u30m zou eindigen.Die wetenschap gaf me nog één keer vleugels en ik eindigde aan een op dat moment verschroeiende 4:09 en 4:05.

Schoon resultaat

De parcoursbouwer had me echter schoon liggen. Mijn halve marathon bereikte ik inderdaad aan 1u28m49s, maar de finish lag meer dan 500m verder, en het werd dus voor de tabellen 1u31m06 (14,2 km/u). Verder geen klagen over die parcoursbouwer, een zeer mooi parcours was het daar in Berlare.

Al bij al een zeer leuke ervaring, deze winterwedstrijd. Hij geeft me min of meer scherp gehouden in mijn looptrainingen na een bourgondisch zomertje, en ik liep hem ook relatief relaxed. Besttijd op de halve marathon ook, maar normaal gezien loop ik die na 1,9 km zwemmen en 90 km beulen op de fiets natuurlijk. Ik eindigde 51e overall en 49e man op mijn 47 jaar , ook dat is een tof cijferreeksje, vind ik (nog altijd een beetje een cijfer-nerd jawel). Voor herhaling vatbaar dus, deze mooiste halve van Berlare.

Pieter

En Pieter, hij had snel door dat het te rap zou gaan, vertelde hij achteraf. (Hij had ook een zeer moeilijke voorbereiding achter de rug met een maaginfectie en verbouwingen enzo). Hij bleef bij het plan, liep schoon aan de geplande 4:30 en kon op het einde nog een versnelling hoger schakelen. Hij werd 101e overall en 99e man in 1u38m13.

I love it when a plan comes together. But I love it more when I'm faster than the plan! : )

Next year revanche, Pieter?

week 7, 8 en 9: no water

Even geen tijd gehad om deze blog aan te vullen, maar gelukkig wel tijd gehad om te trainen. Binnen 2 dagen loop ik de halve marathon in Berlare, een wedstrijd die ik aankruiste omdat er deze keer te veel tijd zou zitten tussen mijn seizoen 2016 en seizoen 2017. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik pittigere en vooral langere looptrainingen gelopen heb in deze periode van het jaar, dus dat heeft wel gewerkt. Ik heb op zich wel te weinig kilometers in de benen om een top halve marathon te lopen, maar ik verwacht wel nog een redelijke tijd. Daarna ga ik in november qua lopen wel eens wat meer gewone basistrainingen inlassen.

Ik heb de laatste weken bewust niet gezwommen. Na mijn halve marathon ga ik definitief van start met mijn zwemtrainingen.

Ook op de fiets voel ik beterschap, ik deed al een paar zeer interessante trainingen op mijn rollen, en heb ik ook 2 langere herfsttrainingen achter de rug.
Ja, het voelt wel goed. Ik kijk uit naar seizoen 2017. Gérardmer is geboekt, Alpe d'Huez is beslist maar inschrijving moet nog gebeuren via mijn nieuw/oud triatlonteam Mr T Gent. Ik voelde me vorige vrijdag op de ledenvergadering al direct helemaal welkom. Veel bekende gezichten, super!

Voor mei en juni ben ik op zoek naar wat duatlons uit de Power-man stal. 

 
 Volgende week staat volledig in het teken van de halve van Berlare (1 november), daarna 2 dagen Ardennenpret met mijn petekindje, en dan begint de voorbereiding op seizoen 2017 definitief.

week 5 en 6: slepen

Het sleept wel wat aan deze weken, en dan bedoel ik vooral mijn verkoudheid. Telkens ik denk er vanaf te zijn, heb ik toch weer ergens in 'den trok' gezeten blijkbaar, en komt er weer zo'n vervelend hoestje de kop insteken. Voor ik het weet zit ik dan weer met een verkodheid inclusief een snothoofd en wat minder energie. Desalniettemin is er wel goesting om te trainen, en deed ik nog niet al te veel uren maar wel deftige trainingen. Dit zijn de schema's van de laatste 2 weken:

Een paar opmerkelijke trainingen:

Densitiy Doomsday dat is deze,

en die heb ik dus maandag 30 minuten volgehouden, dan was 't vet wel van de soep

De tempo run van woensdag met 3 * 2 km tussen de 14 en 15 km/u, en op zondag de lange run van 16 km met de laatste 6 km rond de 14 km/u. Ook hier sleept het een beetje: de contractuur in de hamstrings geraakt er niet echt volledig uit, waardoor ik niet de looptrainingen kan doen die nodig zijn om op 1 november een straffe halve marathon te lopen in Berlare. Ik zal er zeker niet top zijn. Ik denk dat ik het tempo van de halve marathons in Mallorca en Luxemburg (telkens op het einde van een halve Ironman) niet zal kunnen halen, ook al moet ik in Berlare niet op voorhand zwemmen en fietsen.

Ik begin ook meer een meer op de rollen te trainen. Met mijn Wahoo Kickr smart trainer en de app Trainerroad kan ik echt heel degelijke trainingen afwerken. Die van zaterdag (één uur nadat ik terugkwam van drie dagen Londen met mijn vrouw), om 21u30 's avonds en net als ik begon te kijken naar Ironman Hawaïi, was toch een speciale: er zaten 7 20 seconden sprints in aan 480 watt. Hell yeah!

week 4 - regen, drop, knopen en jeugdige overmoed

Regen? Dat zijn we hier in België niet meer gewoon. Maar wel in Mallorca blijkbaar. Trouwe volgers van deze blog zullen zich nog mijn verzopen verhaal herinneren van de halve Ironman in Mallorca in mei. Wel vorig weekend was het daar de volledige Ironman (zonder mij weliswaar), en het regende daar pijpestelen. Tja...

Maar dat was eigenlijk niet wat ik wilde vertellen over regen. Ikzelf ben hier ook in België van de regen in de drup beland: na de darmproblemen van vorige week, was ik nog maar goed hersteld of einde week 4 was ik alweer geveld door een zware verkoudheid. Zondag nog even getwijfeld of het wel zou doorbreken, toch gaan lopen en dan vaststellen dat het ..... doorbrak. Gevolg: maandag gaan werken op een dieet van melk met honing en Dafalgan. Veel Dafalgan!

Maar er zijn ook knopen (daar is het 3e woord uit de titel) doorgehakt.

Hier is ie: dé wedstrijd voor deze zomer:

Jawel, u herkende hem: Alpe d'Huez. Op 27 juli komt de Marco Pantani in mij tot leven. Dit zijn de afstanden van de triatlon Alpe d'Huez.

Na 2,2 km kom ik gegarandeerd met een respectabele achterstand uit het ijskoude water van Lac du Verney. Maar wie me wil afhouden, zal op de Alpe du Grand Serre, Col d'Ornon en op de (21 bochten van) Alpe d'Huez zeer goeie benen moeten hebben. Bovenop Alpe d'Huez zijn er dan nog 22 loopkilometers om de laatste hardnekkige tegenstanders het leven zuur te maken. Ik heb er enorm veel zin in.


Voorlopig is dit mijn ideale seizoensopbouw:

• 1 mei Powerman Hosingen (Luxemburg) 10 RUN - 60 BIKE - 10 RUN
• eind juni Powerman Sankt Wendel (Duitsland) 10 RUN - 120 BIKE - 20 RUN
• 27 juli Triathlon d'Alpe d'Huez (Frankrijk) 2,2 SWIM - 115 BIKE - 22 RUN
• 2 september Triathlon de Gérardmer (Frankrijk) 1,9 SWIM - 90 BIKE - 21 RUN 

Supporters, daar zitten toch interessante brokjes bij hé? 2017 wordt alleszins het jaar van de klimmer.

Mag ik even voorspellen wanneer ik ga beginnen twijfelen aan dit programma? De nacht van zaterdag 8 oktober op zondag 9 oktober, zo rond 3 uur 's nachts, als ik live het WK Ironman in Hawaïi aan het volgen ben. Maar hey, ik ben nog maar 47 hé. Zo jong, en nog zoveel te beleven. : p

week 3: de kracht van vragen

Eigenlijk was alles in kannen en kruiken. Het zou een Ironman worden in 2017, en uiteindelijk was de keuze op Vichy gevallen aan begin van week 3.

Maar ... de klok nog een week verder terugdraaiend: ik telefoneerde met een heel toffe, en sport-minded collega. "Je gaat weer een Ironman doen?", vroeg ze me met veel belangstelling. En toen ik daar bevestigend op reageerde, kon ze het toch niet laten om te vragen: "Weet je nog wat je me 2 maanden geleden vertelde?" Ja hoor, ik wist het nog, hoe ik in 2016 enorm had genoten van een ander triatlonjaar zonder Ironman (heel korte samenvatting van een veel langere uitleg natuurlijk).
Dus ik legde haar omstandig uit wat me toch weer had doen veranderen van gedacht. Wat ik niet wist was dat er vanaf dan iets in mijn hoofd gezaaid was dat sowieso zou beginnen groeien: twijfel.
Ik besefte het niet tot ik me aan het inschrijven was voor de Ironman van Vichy. De inschrijvingsmodule werkte niet goed, en daardoor is de inschrijving nog steeds niet gebeurd, zou je kunnen zeggen. (En dat klopt ook, ondertussen krijg ik zelfs geen antwoord meer op mijn 4e mail dat hun betalingssysteem niet werkt.)
Maar er is iets anders, ik mis iets. Dat licht euforische gevoel als je je inschrijft voor een Ironman, de onmiddellijke mythische klank die de naam van de stad waar het zal gebeuren dan krijgt. Frankfurt en Zürich waren niet meer gewoon steden, het waren iconische mijlpalen in wording in mijn hoofd. Vichy daarentegen bleef een duffe stad in Frankrijk. Weet ik veel of dat een duffe stad is, ik ben er nog nooit geweest, maar er scheelde iets, niet alleen met het regime waaraan de naam Vichy verbonden blijft, maar ook met het regime dat heerste in mijn hoofd.
Ik voelde met mijn beslissing dat ik veel opportuniteiten op nieuwe ervaringen liet liggen. Ik begon te  twijfelen over hoe die zomervakantie er dan zou uitzien met mijn gezin als ik op het einde ervan een Ironman zou doen. Ik voelde ook direct een dwang in mij opkomen, een dwang die me duwde naar "alles moet wijken voor Vichy, 1 race - 1 goal", het voelde niet lekker, en gedurende een paar dagen zat ik met al die muizenissen te worstelen. Tot ik mezelf terug hoorde antwoorden op die vragen van mijn collega aan de telefoon, en ik voelde: "je antwoorden kloppen niet volledig, Christophe." De kracht van een achteloze vraag op een onverwachts moment, die zelfs niet de bedoeling had om me te doen twijfelen, maar het toch - en gelukkig maar - deed.

En nu .... nu wacht ik even af, en zet ik alles nog eens op een rijtje. Als ik geen Ironman doe, komen er mooie nieuwe mogelijkheden in het verschiet: triatlon Alpe d'Huez bijvoorbeeld (met in de 120 fietskilometers 3 tour de france cols waarvan de laatste Alpe d'Huez), of nog eens een deelname aan de halve triatlon van Gérardmer, een schitterende wedstrijd qua ambiance en qua parcours. Of misschien toch nog Ironman, maar dan moet het wel beter aanvoelen dan het nu doet.

Een triatleet en zijn muizenissen, ik zou er nog bij vergeten vermelden dat ik deze week ook getraind heb.

Vrijdag voelden mijn benen als staaldraden aan, heel raar. Eén dag later wist ik wat daarvan de reden was, zaterdagnamiddag werd ik ziek, een soort van buikgriep-achtig gedoe. Maandag was ik al 2 kilogram afgevallen. Oh nee, ik had beloofd jullie niet verder lastig te vallen met gewichts-trivalia. : )

week 2: 10 trainingskes

Week 2 en ik heb deze week 10 trainingskes op de teller gezet. Meestal vrij korte trainingen, de regelmaat is het belangrijkste op dit moment.

Alleen in het lopen zit er wat langer werk in. Die 13,66 km op één uur was een lastige training. De laatste kilometer was ik echt aan het afzien. Ook het heuvelritje van donderdag was efkes slikken - elk vals plat voelde aan als een echte helling. Ja het vormpeil van juni is echt wel weg nu. Terug basis opbouwen nu, en ik heb dan ook vanaf vrijdag mijn ketting op het klein blad gelegd vooraan. Er moeten opnieuw veel omwentelingen gemaakt worden op souplesse nu.


Ik ben niet van plan om jullie elke week op de hoogte te brengen van mijn gewicht, maar deze week toch nog één keer: kijk eens aan hoe je met 2 weken trainen en wat op je voeding letten snel terug op trainingsgewicht kan komen.

Bovendien, ik denk dat ik volgende week kan vertellen wat mijn topwedstrijd in 2017 zal worden. (dit was een poging tot kleine cliffhanger inderdaad : p  )