Laten we nog 1 keer terugkomen op Challenge Roth, de A-wedstrijd van 2018 voor mij. In de laatste maand heb ik meermaals de vraag gekregen: 'hoe was je wedstrijd'? Mijn eerste antwoord was telkens: 'goed, heel goed.'
Tevreden
En dat antwoord is helemaal terecht. Eens het stof is neergedaald, besef je toch wel dat je weer een sterke prestatie hebt neergezet. een full distance triatlon afwerken in 10u15 op 49-jarige leeftijd, ik denk dat veel jonge triatleten daar vandaag al voor willen tekenen. Ook ik moet dit ten volle beseffen. Het is en blijft straf.
Mijn full distance parcours kan ik ondertussen zonder blikken of blozen 'waardig ouder worden - my way' noemen. Even een overzicht:
Ironman Frankfurt 2008: 11u22
Ironman Zurich 2011: 10u56
Ironman Zürich 2013: 10u49
Ironman Frankfurt 2014: 10u03
Challenge Roth 2018: 10u15
Roth is dus mijn 2e beste ooit, en niet minder dan 34 minuten sneller dan mijn 3e beste, 1u7min sneller dan 10 jaar geleden (en dus 10 jaar jonger). Ik ben op mijn 49e een veel sterkere atleet dan op mijn 39e. Mission accomplished.
Maar....
Toch hangt er altijd een 'maar' in mijn antwoord op die vraag. Enerzijds was er die droom in mijn hoofd van een sub 10, maar die bleek toch iets te hoog gegrepen. Anderzijds kan je vanuit bovenstaande lijst ook concluderen: de top is bereikt in 2014, nu is het kantelpunt ingezet en zal het minder worden. Dat zou wel eens kunnen. Je kan immers niet blijven de tand des tijds overwinnen.
Ik kan me nog proberen redden met verklaringen dat de omstandigheden in mijn omgeving deze keer niet zo ideaal waren, en dat het fietsparcours lastiger was in Roth dan in Frankfurt. Anderzijds waren de weersomstandigheden ideaal (25 graden) en was er een loopparcours met veel schaduw.
Wedstrijden zijn niet perfect met elkaar te vergelijken. Maar de detailanalyse geeft wel wat duidelijkheid.
Ik moet er geen doekjes om winden: ik liep eigenlijk nooit beter dan in 2018. En toch verbeterde ik mijn looptijd op de afsluitende marathon slechts met 2 minuten. Dat blijft een klein beetje knagen.
'Heb je dan te hard van stapel gelopen in het zwemmen en fietsen?', is de logische volgende vraag.
Het antwoord is 'nee'. Ik zwom dezelfde tijd als in Frankfurt, moest daar niet voor forceren, en ging iets minder driest aan het fietsen dan in Frankfurt (gem HSL 129 ipv 136), helemaal zoals gepland. Dat dat niet loonde in een veel betere looptijd (3u25 was eerlijk gezegd iets wat ik verwachtte/hoopte) is dus verrassend.
Natuurlijk weet de trouwe lezer van deze blog dat ik een risicovolle loopstrategie gevolgd heb in de wedstrijd. Daar kan het dus ook aan liggen. En die uitleg klopt waarschijnlijk. Hij zou me ook goed uitkomen, want dan moet ik het niet op de leeftijd steken. 😜
Goesting
Maar genoeg geanalyseerd. Laten we eens focussen op datgene wat misschien wel het allerbelangrijkste is: ik heb nog steeds ongelooflijk veel goesting in en honger naar deze wonderbaarlijke sport. Ik voel dat ik de drang blijf te hebben om te verbeteren, of om er alles aan te doen om de terugval te beperken.
Zo heb ik mijn zwemcoach al gezegd, dat ik met hem wil blijven werken aan mijn zwemstijl. In de volgende fase van onze samenwerking wil ik nu aan snelheid werken. Het toont aan hoe ik de gedrevenheid blijf voelen. Je kan het knettergekke waanzin of ongezonde obsessie noemen, maar ik noem het liever passie en liefde voor de sport.
De gedrevenheid is groot genoeg om aan dit seizoen nog een hoofdstuk te breien: op 28 oktober doe ik mee aan Challenge Sardignia (een halve afstand wedstrijd). Het ziet er een fantastisch parcours uit, kan een heel mooie eindeseizoenswedstrijd worden. En Mr T clubgenoot Boris gaat mee om daar zijn debuut te maken op de halve afstand. Ik kijk er enorm naar uit.
Maar dat betekent ook dat er nog 3 trainingsmaanden op het menu staan: augustus, september en oktober. Aan goesting ontbreekt het me niet, de vraag zal vooral zijn: hoe bereid je je voor als er een full distance sporen heeft achtergelaten in je lichaam. Het wordt dus een beetje onbekend terrein op dat gebied: voorzichtig omgaan met mijn lichaam, proberen meezeilen op wat overblijft van mijn Roth-vormpeil, en proberen die terug op te krikken naar de powerplay-noden van een halve afstand. En dat allemaal gebundeld in 3 maanden. We zien wel hoe het loopt.
Een bewijs van mijn groeiende goesting om te trainen is te zien in het overzicht van mijn rustmaand na Challenge Roth. Niet te veel trainingsuren, veel korte sessies, maar je ziet naar het einde toe wel de regelmaat in trainingen lichtjesaan terugkomen.
En vandaag - op 30 juli - 29 dagen na Challenge Roth - ben ik officieel begonnen met de voorbereiding op Challenge Sardignia. Rustig aan weliswaar - in de eerste trainingsblok niks forceren, proberen om zoveel mogelijk extensieve uithouding te herstellen. Ik hou jullie verder op de hoogte. Ciao!
Na 3,8 SWIM in het kanaal (zie boven), direct in de beugels voor de start van 180 km BIKE (hieronder)
On the road: focus & aerodynamics...
& opgespannen spieren 😎
Tip: nooit vergeten je supporters te groeten.
Poging om nepborsten onder mijn shirt te moffelen enzo te mogen meedoen met de vrouwelijke age group F45-49. Poging compleet mislukt. (jammer want dat had me de 2e plaats opgeleverd) 😁
Aan de finish verrast worden door je kinderen - de max!!!
(by the way ik ben niet Jack Bauer, ik ben 10 minuten rapper dan Jack. 😜)
Op mijn 49e eindig ik 49e van 479 deelnemers in de leeftijdscategorie 45 -49
(in totaal 390e van circa 3000 finishers)
Een van dezer dagen - een nieuwe blogpost met een terugblik op Roth en een vooruitblik op .... jawel .... toch nog een wedstrijd in 2018.
D-Day
En dan was hij eindelijk daar, de 1e juli, de grote wedstrijd waar ik me 39weken op had voorbereid. Mijn geduld werd de laatste dagen eerlijk gezegd serieus op de proef gesteld: op vrijdag en zaterdag was ik enorm ongedurig. Elk uur heb ik die laatste dagen afgeteld. Om 7uur 's ochtends ging het startschot eindelijk af: de eerste zwemslagen zetten een lange dag in.
Walhalla
Maar laten we eens doorscrollen naar een kleine 8 uur later. Ik zit 15 km ver in de afsluitende marathon, en ik voel me de koning te rijk: ik heb de eerste 15 km gelopen in 1u06m46s, dat is aan een tempo van 4m27/km, en ik voel me fantastisch. het lijkt alsof ik dit nog wel een tijdje kan volhouden. Alle sterren lijken goed te staan, in mijn kopje zit alles nog fris, en .... ik voel me beresterk.
Er is nochtans al heel wat aan voorafgegaan:
Saaie kanalen
's Ochtends startte ik met een zeer degelijke 4 km swim in 1u13m. Ik kom uit het water, voel dat ik niks geforceerd heb, maar ben toch blij dat ik er uit ben. Rechttoe- rechtaan, op en af het kanaal, mentaal duurt dat ellenlang. Maar de zwemlessen van Fre hebben opgebracht: ik evenaar mijn Frankfurt 2014 swim, maar voel me fris als een hoentje, heb niks moeten forceren.
De wind tegen (maar ook mee dankzij Mr T)
Hup de fiets op, en na de eerste 10 km die vliegensvlug gaan, word ik al snel geconfronteerd met de eigenheid van het fietsparcours in Roth: snel is duidelijk dat dit parcours veel lastiger is dan Frankfurt - elke hoogtemeter moet verdiend worden, en de wind lijkt wel heel de tijd fout te zitten (wat vanzelfsprekend onmogelijk is, maar zo voelde het wel). Een snel parcours, Roth? Vergeet het. Maar ik amuseer me en het is super leuk om op het parcours af en toe mijn persoonlijke supporters en de andere Mr T supporters te zien. IK weet dat veel Mr T'ers het thuis ook aan het volgen zijn, en daar denk ik telkens weer aan als ik een tijdsmat passeer. Het motiveert enorm dat je weet dat ook op het thuisfront mensen meeleven met deze langste dag.
There ain't no shuffle here
Het hoogtepunt van het fietsparcours is natuurlijk Solar Hill, een nietszeggende helling op een brede macadamweg vanuit het dorp Hilpoltstein. Nietszeggend, behalve 1 dag per jaar. Al van ver hoor je het gejoel opstijgen, je draait Solar Hill op, en ondanks dat je weet wat er gaat komen, wordt je toch nog helemaal overweldigd. In de eerste 200 meters staan er nog dranghekken, van waarachter waanzinnig veel supporters je luidkeels toejuichen, maar dan gaan de dranghekkens weg, en sluit de massa supporters zich over de ganse breedte van de weg, en laten ze slechts ruimte voor 1 fiets in het midden. Stel je de meeste gekke situaties in de Tour de France voor, en vermenigvuldig * 2, dan ben je ongeveer in de buurt. Ik geef toe: ik ben zo van mijn melk, zo ontroerd dat de tranen van mijn wangen parelen. On-ver-ge-te-lijk!!!!!
Bij mijn tweede passage 80 km later is al meer dan de helft van het volk verdwenen, de atmosfeer blijft echter fantastisch, en .... niet te geloven: de DJ beslist om bij mijn passage No Shuffle van Front 242 door deboxen te knallen. Whaaaat? Ik doe zo kwaad en zo goed als het kan, mee met de muziek op mijn fiets, en het publiek gaat nog eens helemaal loos. Man man, beter dan dit wordt het niet meer, denk je dan.
Ondertussen heb ik in de tweede ronde wel al gevoeld dat de vele kilometers hun tol beginnen te eisen, de snelheid blijft dik ok, maar hier en daar voel ik dat ik meer krachten verbruik dan in de eerste ronde.
Verder begin ik een beetje te leiden aan de ouwemannekesziekte: als je gedurende 180 km fietsen 4 keer een boom moet zoeken om je blaas te ledigen, dan tikt de tijd wel ongenadig weg, moet ik zeggen. 😟
Ik kom aan in de wisselzone met een tijd van 5u20, een gemiddelde van 33,2 km/u op een parcours met 1200 hoogtemeters.
Roth volunteers - wow!
Over dat aankomen in de wisselzone moet ik misschien wel iets vertellen, want voor mij zijn minstens even grote helden de vele vrijwilligers van deze wedstrijd. Zij kwijten zich niet alleen fantastisch van hun taken, ze doen veel meer dan dat: ze moedigen je aan, en geven je het gevoel er echt te zijn voor jou. In de laatste kilometers zit er niemand meer in mijn zicht voor mij, en heb ik ook een groot gat geslagen op mijn achtervolgers, ik kom dus gans alleen aan in de wisselzone. Mooi op een rij staan een 15-tal vrijwilligers hard te applaudiseren, behalve die ene die klaarstaat om direct je fiets aan te nemen. Je loopt de wisselzone in, en daar staat al na 10 meter een andere vrijwilliger klaar om jouw zak met jouw loopgerief aan te geven. Je loopt daarmee de tent in, en onmiddellijk komt er een zoveelste vrijwilliger bij jou zitten, die zich gedurende de wissel enkel met jou bezig houdt: ze zet je schoenen klaar, vraagt wat je nog nodig hebt, neemt je helm en fietsschoenen en steekt die voor jou weg. En allemaal met een smile tot achter hun oren. Ik kan niet tellen tegen hoeveel vrijwilligers ik tijdens en na de wedstrijd 'thank's a lot' gezegd heb.
Back to Walhalla
Maar laten we teruggaan naar dat moment waar ik dit verhaal begon. Ik heb net een geweldige 15 km achter de rug. Ik heb eigenlijk vooral mezelf moeten tegenhouden, want mijn benen wilden nog sneller gaan. maar ik hield me aan het plan: 4:30/km lopen ('t was een ietsiepietsie sneller). Ik was er na die 15 km al van overtuigd dat mijn droomscenario een feit ging zijn: 4:30 lopen tot km 21. Maar .... ik had het na 4 Ironmans op mijn conto beter moeten weten: de man met de hamer is meedogenloos. Echt helemaal uit het niets begin ik het plots heel lastig te krijgen: mijn benen voelen plots als lood, de warmte lijkt me te overvallen, mentaal krijg ik een tik. Het droomscenario spat op pakweg 2 minuten tijd voor mijn ogen uiteen. Ik probeer nog even de schijn op te houden, loop nog een km 16 van 4:40, een km 17 van 4:43 en een km 18 van 4:53. Maar het is in die 3 km dat ik mij uiteindelijk vergaloppeer. De realiteit is immers niet te negeren: alles doet pijn aan mij lijf, ik ben stikkapot, er is geen keuzemogelijkheid meer: survival modus it will be.
Maar, dit is ook waar je voor traint. Je traint om deze crash zo lang mogelijk uit te stellen, maar je traint ook om dit soort crash te kunnen overleven.
Finish modus
Vanaf dan ga ik deze helemaal over op de strategie: hoe kan ik dit finishen. En ik word enorm geholpen door mijn persoonlijke erecode: ik wil niet wandelen op een triatlon. Stoppen aan een bevoorrading om wat meer drinken en eten te kunnen pakken, dat sta ik mezelf in extreme momenten toe, maar wandelen niet. En dat redt mij, want eigenlijk wil gans mijn lijf niks liever dan er een wandeling van maken. Omdat er zeer veel bevoorradingen zijn, maak ik ook direct een onderverdeling op van welke 4 bevoorradingen ik wat meer tijd mag nemen. Ook die keuze helpt me om de andere bevoorradingen toch gewoon door te lopen.
Ook bij mijn supporters aan km 32 stop ik even om uit te leggen hoe de situatie zit (en om efkes op adem te komen). En dan de laatste 10 km aanvatten met nog een moeilijke klim naar een dorp boven Roth. Daarna mag je terug bergaf, maar het vat is zo leeg dat ik zelfs bergaf niet het gevoel heb een versnelling te kunnen plaatsen. Het voelt aan als 'a bad run', maar groot zal mijn verbazing zijn als ik zie dat ik mijn besttijd op de Ironman-marathon toch nog verbeter met 2 minuten: 3u33m33s.
De finish is zoals altijd een heel emotioneel gebeuren - de laatste 2 kilometers gaat er veel - heel veel - door je hoofd. Al die trainingen, de harde noot die ik die laatste 25 km van de marathon heb moeten kraken, de opofferingen van je gezin, ..... heel emotioneel geladen kom ik de finish arena binnen gelopen, en onaangekondigd wachten mijn kinderen Robben en Jolien me op, en lopen met mij de finish over (een remake van de Zurich foto van 2012). Een fantastisch mooi einde van deze dag vol emoties. Ik val nog uitgeput in de armen van Iris, doe nog een zegegebaar naar mijn vader en nonkel.
En in de atletenzone achter de finish gaat het licht efkes helemaal uit. Ik ben alweer eens helemaal tot aan het gaatje gegaan, heb alles uit mijn lijf gehaald.
Onwaarschijnlijk dat ik de andere 3 Mr T'ers gemist heb als ik door de atletenzone dwaalde, ik moet echt wel choco & gaga geweest zijn. Maar een dikke proficiat is op zijn plaats voor mijn 3 teamgenoten: debutanten-knallers Thomas en Olivier, en eeuwige smile en godfather Patrick. We did it: 4 starters - 4 finishers!!
Point Final
Op 49-jarige leeftijd eindig met 10u15m33s als 390e van 3000 deelnemers, daar kan ik alleen maar heel trots op zijn. Het is niet alleen mijn 2e beste full distance ooit. Ik hou ook heel goed stand tussen het jonge geweld.
Natuurlijk was er in mijn achterhoofd een klein lichtje dat hoopte op een mirakel, op een sub 10. Maar dat blijkt te hooggegrepen. Die 10u03 in Frankfurt zal mijn besttijd zijn en blijven. Volgend jaar word ik 50, progressie lijkt me er nu niet meer in te zitten. Ik heb er helemaal vrede mee. Ik ben trots op mijn 5 Ironman finishes en trots op mijn parcours.
By the way, deze Challenge Roth is mijn (voorlopig?) afscheid van de full distance. "Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen" is een spreekwoord dat van toepassing was op ons gezin dit jaar. Ik heb er hard mee geworsteld, ik heb mezelf serieus uitgeput om werk, gezin en sport te combineren. Het is mentaal met momenten zeer moeilijk geweest. Zelfs tijdens de wedstrijd heb ik niet zoals anders voor de volle 100% kunnen bezig zijn met de wedstrijd, ik dwaalde regelmatig in gedachten terug af naar de zorgen voor mijn gezin. Prioriteiten stellen dus.
Ik ga terug naar de halve afstand, want ik blijf natuurlijk triatleet. Triatlon is voor mij 'a way of life', een bron van voldoening, plezier en vervulling. En met Mr T Triatlonclub Gent heb ik een geweldige thuis gevonden om dat leven te leiden.
Bedankt aan Iris, Robben en Jolien, die er weer in geslaagd zijn om met een wacko triatleet een jaar door te brengen.
Bedankt aan mijn vader en nonkel Roland om er opnieuw bij te zijn, onbetaalbare steun is dat.
Bedankt aan de andere Mr T supporters, die me telkens weer verrasten op het parcours, en me een boost gaven.
Maar ook, en heel belangrijk.....
- bedankt aan Davy, die als kine/osteo mijn lijf behoed heeft van grote blessures. Ik vergeet nooit je uitspraak 3 maanden geleden met mijn buikspierprobleempje: "tja, rusten zit er de volgende 3 maanden niet in zeker. Dan gaan we dat anders oplossen hé." (en hij begon aan een 'martel'sessie)
- bedankt aan Frederic, die me terug leerde zwemmen en me vooral terug geleerd heeft om plezier te hebben in het zwemmen.
Mag ik eindigen met een spreuk voor al mijn triatlon-vrienden en - kennissen:
Man is a genius when he is dreaming (Akira Kurosawa)
We zijn er bijna: 7 days to go. En ik ben aan het taperen, rusten om te pieken.
Ik heb er ervaring mee ondertussen met deze periode. Het is een situatie waarin je niet meer naar bevestiging mag zoeken in je trainingen, je moet het rustig aan doen. En in je hoofd gebeurt er van alles: je hebt momenten van groot zelfvertrouwen, en je hebt momenten waarin je aan alles begint te twijfelen. De eerste keer, perfect 10 jaar geleden naar aanloop van de allereerste in Frankfurt, was dat een rollercoaster van emoties, om zot van te worden.
Nu, 10 jaar later, voel ik dat ik veel rustiger omga met die emoties, ik kan veel meer op een rustige modus terugvallen. Ik kalmeer mezelf tijdens de high's en laat de low's niet toe om mijn gedachten helemaal over te nemen.
Betekent dat dat ik hier met de borst vooruit loop, met een attitude van 'dat varkentje was ik wel eens'? No way! Met groot ontzag kijk ik naar die monsterlijke afstanden: 3,8 km SWIM - 180 km BIKE - 42,2 km RUN. Het blijft gewoon extreem, knettergek, en niet te geloven dat een mens zijn lichaam kan klaarstomen voor zoiets. Hoe goed je jezelf ook voorbereid hebt, je kan alleen starten aan zo'n wedstrijd met een grote bescheidenheid. De Ironman, of in dit geval The Challenge, is meedogenloos. Wie denkt te kunnen spotten met deze afstanden, loopt gegarandeerd tegen de lamp.
Mijn lichaam is voorbereid. Nu is het zaak om ook mijn geest klaar te maken voor wat het te verduren zal krijgen. Zo'n wedstrijd loopt nooit zoals je het verwacht. Er komen onverwachtse hindernissen, dipjes op momenten waarop je ze niet verwacht, ... anything can happen. 'It's a mind game', zei Cameron Wurtele, toen hij deze namiddag derde werd in Ironman Nice, en hij heeft helemaal gelijk. Dus, laat ik me deze week maar voorbereiden op die mindgame.
Dit was vorige week:
Op donderdag begon mijn 10 dagen tapering. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om me nog eens te wegen: 70,7 kg. Dat lijkt me dik 😜 in orde. Mijn curve van de laatste 6 maanden eens zien?
Op maandag zwom ik een degelijke 3717 meter in het Donkmeer. Ik leerde eruit dat mijn toch wel helemaal andere zwemvoorbereiding ook gewerkt heeft. Ik voelde me na deze training niet echt vermoeid. Ik heb nochtans veel minder kilometers gezwommen dan in vorige Ironman-jaren. Maar ik heb het gevoel dat mijn zwemstijl me nu veel minder energie kost. Op lange termijn heb ik dit jaar misschien een basis gelegd om niet alleen energie-efficiënter maar ook sneller te zwemmen. Maar dat is voor volgend jaar. Nu hopen op een wetsuit-wedstrijd, en dan moet ik normaal gezien niet echt sneller, maar wel veel frisser dan vroeger uit het water komen.
Ook in het fietsen leg ik mezelf geen tempo op. Het gaat om een bepaald gevoel op de fiets. Een soort van inspanning, waar ik van vermoed die lang te kunnen uithouden. Ik weet perfect hoe dat gevoel .... uhm .... voelt, maar beschrijven kan ik het niet. De dag zelf zal het uitwijzen, en ik heb mijn hartslagmeter om te zorgen dat ik niet uit de bocht ga. Wat het qua tempo oplevert, dat zien we de dag zelf wel.
Want ..... in het lopen, daar ga ik mijn hartslag niet meer als leidraad nemen. Maanden getraind op een race pace van 4:30. Ik ga dat dus proberen. Is het een risico? Yep, 't is een risico, 't is hard gaan! Maar als er één moment is waarop ik in deze race een risico moet nemen, dan is het wel in het begin van de marathon. Een droomscenario is om de eerste 21 km dat tempo te kunnen aanhouden, maar mijn 'mind' moet klaar zijn om klappen te incasseren als dat niet lukt. Na 1 km lopen zit er een klimmetje (vals plat?) van 2 à 3 km in het parcours (dat is vervelend, net als je je tempo wil te pakken hebben), maar de rest is vlak tot aan km 33.
Voila, jullie zijn alweer een beetje mee.
Wie me volgende week zondag wil volgen, startnummer = 831. Ik start in wave 6 om 7 uur 's morgens. De waves na mij: wave 7 en 8 zijn beide dames-waves: ik zal achtervolgd worden door 450 afgetrainde dames: wie doet beter op mijn leeftijd? 😛
Toch nog? Wel, ik had hier al eens laten vallen dat ik ergens iets miste in het fietsen. Iets? Ja, hoe moet je dat uitleggen? Wie dit jaar al met mij fietste, zal wel gemerkt hebben dat ik de laatste jaren echt sterker ben geworden op de fiets. Maar toch, ik miste ... iets. Dat extra'tje, dat gevoel dat je in de laatste 2 maanden van de voorbereiding nog eens door het plafond breekt, dat je je fietsniveau nog net dat kleine tikkeltje opkrikt. En dat ... iets ....dat is er deze week dan weer plots wel van gekomen. Net op tijd, maar anderzijds ook nog een beetje fragiel.
Ik merkte het aan 2 trainingen:
- de vlotheid waarmee ik woensdag tijdens een soort van criterium-training in Destelbergen - Heusden - Melle - Wetteren-ten-Ede aan relatief lage hartslag 10 km tempo's haalde van 33 - 34 - ja zelfs eens 35 km/u. Dat was zalig. Ik voelde het ook aan de benen, die goesting om door te gaan, om druk te zetten op de pedalen, en toch gecontroleerd te blijven. Nooit kwam ik buiten de Roth-hartslagzone, ik bleef er zelfs wat onder. Het had lang geduurd, maar het was een eerste signaal van dat extra procentje vormpeil.
- Vrijdag stond een lange solorit op de planning: de Breskens-rit, die ik klassiek met David deed in aanloop van een Ironman. Nu David een kaasboer is, en op buikhoogte al een mooie kaasbol gekweekt heeft, helemaal alleen te rijden dus. De bedoeling was niks te forceren, rustig pedaleren: distance is all that counts. Maar ook hier terug een goed signaal: hoe langer de rit werd, hoe beter mijn benen voelden, hoe meer dasj er op zat. Dan krijg je de bevestiging dat je de vorige maanden wel hard en juist getraind hebt. Thuisgekomen na 174 km met een gemiddelde hartslag van 110, nice!!!
Was er dan ook een minpuntje? Jawel: de zaterdagtraining in het openluchtzwembad van Wachtebeke. Wat heb ik daar liggen vechten tegen mezelf zeg. Na 2 km was het al duidelijk dat ik mijn dagje niet had. Maar ik moest en zou mijn training van 3,8 km afwerken. Man, ik was een schotelvod als ik naar huis reed.
Maar ook het recuperatievermogen is blijkbaar dik in orde: want de dag erna, op zondag, liep ik een fantastische lange duurloop. Fantastisch omdat ik me relatief makkelijk aan mijn tempo's kon houden, en omdat ik na 30,4 km wel moe was (logisch), maar in tegenstelling tot vorige week niet stikkapot.
Zo zag mijn training er uit:
4 km warming up 8 km race pace 4:30 1 km recup 2 km @ 4:20 1 km recup 7 km race pace 4:30 1 km recup 1 km @ 4:10 1 km recup 4 km race pace 4:30 cooling down
4:32 was het resultaat over deze duurloop, en de hartslagzoneverdeling zegt alles:
Goed gevoel, echt goed gevoel.
En hey, ik ben er bijna. Ik herhaal: ik ben er bijna. Nog drie dagen trainen. Geen lange fietstraining meer, geen 30k duurloop meer (nog een van 17 km, denk ik). Ik ben er echt bijna. Zevenendertig weken ben ik nu al bezig met die ene dag voor te bereiden. En, ik heb er enorm veel goesting in, in Challenge Roth: 3,8 km swim - 180 km BIKE - 42 km RUN. Dat iemand daar goesting in kan hebben, vraagt een normaal mens zich af. En ik begrijp dat. Maar 't is die wolk waar je op terechtkomt als het lukt, dat is zo hemels, zooooo hemels. Ik heb het al 4 keer meegemaakt, maar het went nooit hoor. De weg naar die wolk, ja die is zeer lang: 37 weken nu al, en helemaal op het einde, de dag zelf moet je - hoe je het ook draait of keert - nog even (en meestal meer dan 1 keer) door de hel. Maar dat alles maakt die wolk nu net nog zoveel mooier.
ik wil dus maar één ding nu: da's op die wolk geraken op 1 juli....
Ja gasten, hoe zot is dit eigenlijk? Wat een heavy trainingsweek alweer. Moe dat ik geweest ben, deze week. Niet normaal. Maar soit, we hebben het alweer overleefd. Nog 10 trainingsdagen te gaan, en dan afbouwen om zo uitgerust mogelijk naar Roth te kunnen trekken.
Even overlopen?
CORE STABILITY:
ja sorry jongens. Hoezeer ik ook doordrongen ben van het belang ervan (reeds jaren verveel ik er jullie mee op deze blog), het lukt me gewoon niet meer om het er tussen te krijgen. Misschien moet ik volgende week eens proberen mondelinge examens afnemen, terwijl ik planking of lunges aan het doen ben. Dit onder het motto: "zot vindt iedereen me toch al, erger kan het niet worden." 😛
SWIM:
Wat zwemmen betreft ben ik enerzijds ontevreden, anderzijds heel tevreden. Ik slaag er niet in om 3 zwemtrainingen per week te halen de laatste tijd, 2 keer per week lukt altijd. Da's een beetje jammer gezien de vele inspanningen die ik er in stak om mijn zwemstijl te verbeteren. Maar anderzijds, zelfs zo kort bij de wedstrijd blijf ik nog steeds elke training aandacht besteden aan mijn techniek (zelfs met technische drills), en dat moet toch ook wel vruchten afwerpen. De zaterdagtraining van Mr T was een confidence boost. Ik was al een paar maanden niet meer geweest, en dus zag coach Ingrid me na lange tijd nog eens zwemmen, en ze was vol lof over mijn vooruitgang. De verbeterde zwemstijl is blijkbaar goed zichtbaar. Oef!
Maar ondertussen hebben we natuurlijk ook een extreem warme maand mei achter de rug, dus ga ik er maar beter vanuit dat er in Roth geen wetsuits zullen mogen gedragen worden. Dat kost me gegarandeerd 10 minuten. Goed dus dat ik nog niet zoveel met wetsuit gezwommen heb dit jaar. Die no wetsuit mindset lijkt me de beste: als het dan toch mét wetsuit is op 1 juli, geeft dat een extra boost (en tijdswinst).
BIKE:
Het fietsen gaat goed: de hill repeats training op vrijdag met 4 keer den Betsberg en vier keer het klimmeke van Landskouter naar Lemberge deed me met plezier terugkijken op de vorige 3 jaren waarin ik trainde voor de halve afstand en dit soort trainingen veel deed. En alles op 't groot blad natuurlijk. 😎
Maar, ik wil hier ook heeeeeel eerlijk zijn: hoe graag ik deze sport ook doe, ik ben op dit moment die lange fietstrainingen echt beu. Ik was een beetje beschaamd in mezelf hoe ik woensdag tijdens die 140 km training heb zitten foeteren en vloeken. Het ging me echt langs geen kanten af, ik verveelde me te pletter en was tegelijkertijd enorm aan het afzien. Ik heb ondertussen elke kanaal in de wijde omstreken zo'n twintig keer afgereden de laatste maanden, denk ik. Ik ken elk konijn dat deze lente geboren is langs diezelfde kanalen, en heb een paar daarvan al een paar keer rakelings niet in frieten gereden.
Maar dus het is goed geweest. Volgende week nog één echt lange training, en dan in Roth nog eens 180 km. Na die 2 keren ga je me een tijdje niet boven de 100 km zien rijden, peins ik. Velojunkie of niet, ik heb nood aan een beetje afkicken.
RUN:
Ja, wat moet ik zeggen, dit is een loopvormpeil waar je enkel van kan dromen. Ik moet zelfs echt beginnen opletten: als ik gewoon mijn benen hun natuurlijk lange afstands tempo laat draaien, kom ik gemakkelijk op 4:20 - 4:25 uit, net iets te snel.
Vandaag zondag liep ik een 30 km waarin ik 10 km, 8 km en 5 km aan race pace 4:30 moest lopen, de rest recup. Ik kwam thuis en had een gemiddelde van 4:27. 😬 Te rap dus, en ik heb het gevoeld, de laatste in de voorlaatste kilometer, oh my god, dat was een pijnlijke. Het was bovendien de 4e van mijn 6 looptrainingen deze week waarin dit te snelle tempo zich voordeed. Volgende week wil ik de tempo-discipline wat strakker houden.
Voor Roth is het eigenlijk heel simpel: het is in het lopen dat ik een risico ga pakken, nl. de marathon starten aan 4:30. Als ik dat in de eerste 21 km zou kunnen uithouden, dan ben ik super content, écht super content. En dan is het zaak om niet al té hard stil te vallen. Ik laat in Roth de dag op me afkomen, maar in het lopen iets minder: ik moet toegeven ik wil graag eens onder de 3u30 lopen. Dus vandaar: een klein risico'tje nemen. "MAAR, beste Christophe, het hartslagverschil tussen 4:30 en 4:20 is heeeel groot. Het risico dat je gaat nemen, is 4:30 lopen, niet 4:20!!!!! Alstublieft, prent dit goed in je hoofd!!!!!!" Als ik 4:20-4:25 loop, dan zal ik tegenkomen, wat ik in Frankfurt 2014 tegenkwam: het verval zette zich veel te snel in (reeds na 13-14 km) en ik strandde op 3u35m, na een moordend zware kalvarie.
Ondertussen gebeuren er vooral tijdens het lopen geweldig mooie dingen in mijn hoofd. Ik heb die marathon in Roth in mijn hoofd zeker al dertig keer gelopen. Zalig! Supporters groeten, publiek wat oppeppen, na 32 km nog steeds 4:30 aan het lopen, de laatste bocht naar de finish-lijn aansnijden: mooie dagdromen.
Ik denk dat de minst zalige marathon de echte op 1 juli zal zijn. Als het echt pijn zal doen. Haha!
Soit, ik ga hier afronden. soms vraag ik me echt af, wie dit gedoe van mij toch blijft lezen. 😕
Tien trainingsdagen nog te gaan. Tien! Nu gaan we het niet meer opgeven hé. Tellen jullie mee af met mij? Dankjewel.
De recup-periode was een heel drukke voor het werk, en dat was ook zo ingepland. Ik zal goed moeten monitoren de volgende week of ik voldoende gerecupereerd ben daardoor.
Dit was mijn trainingsweekje
De eerste 2 trainingen van de laatste trainingsblok ( op zaterdag en zondag) waren al direct redelijk pittig.
- op zaterdag voelde ik dat ik frisse benen had en zat er heel vlotjes een tempo van 4:25 in de benen
- en op zondag heb ik twee zeer zware blokken van pakweg 20 minuten gereden (één in het lichtrood, en één in het donkerrood in een duo met Ruben - ik was de Mr T'ers -bewust- tegengekomen langs de dijk). Twee heel stevige trainingsprikken, die ik heb proberen verteren door de rest van de training op 't gemakske te rijden.
Maar terug naar de recupweek.... zo'n recupweekje is ook het moment om eens achterover te leunen en alles te overschouwen.
Ik merkte dat ik de laatste tijd al te veel mijn vormpeil aan het vergelijken was met dat van Frankfurt 2014, toen ik mezelf verraste met een 10u03, een heel straf PR. En als je die vergelijking maakt, dan ben je toch enorm bezig met: 'zou ik onder die 10 uur geraken?'. Ik heb nu wijselijk besloten om dat te lossen. Door te focussen op die 10u, leg ik de lat zeer zeer hoog en creëer ik in lichaa men geest meer onrust dan rust. Mijn ervaring van de 4 vorige Ironmans zegt bovendien ook, dat je die dag gewoon moet laten gebeuren wat er gebeurt, de dag laten verlopen zoals hij verloopt. En de mentale kracht die je nodig hebt, helemaal gebruikt om helder te blijven nadenken, en om de heel zware momenten van zo'n dag te counteren en overleven, NIET om te rekenen.
Zo ben ik terug tot de essentie kunnen komen: "Christophe, 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon lopen, na elkaar, op 49-jarige leeftijd! Kerel, als ge dat zou kunnen verwezenlijken, dan is dat straf gedaan hé!!!!!"
En dan moest ik plots terug denken aan het sms'je dat ik in 2008 de avond voor mijn eerste Ironman kreeg van mijn kapitein van mijn voetbalploeg (ja, ik combineerde triatlon toen nog met voetballen - completely crazy!). Hij schreef: "Wat er morgen ook gebeurt, Christophe, voor mij ben jij nu al een Ironman. Al die trainingen, al die opofferingen, is reeds voldoende om jezelf een Ironman te noemen." Dat ik het 10 jaar later nog weet, zegt genoeg. Ik krijg er nog de tranen van in mijn ogen. Het was één van de mooiste felicitaties die ik ooit kreeg, namelijk voor de wedstrijd. En hij sloeg de nagel op de kop: uiteindelijk wordt al het werk geleverd in al die maanden trainingsarbeid. En in die maanden doe je wat je kan, in de wetenschap dat je het probeert te combineren met werk en gezin. De dag van de wedstrijd probeer je 'gewoon' de vruchten te plukken van al die arbeid, en ga je voor die ene onwaarschijnlijke beloning: het finish-moment van een Ironman of full distance triatlon, telkens weer onvergetelijk en adembenemend.
En zo heb ik me bij de start van deze laatste trainingsblok terug kunnen opladen. "Christophe, doe de geplande trainingen zo goed mogelijk, doe wat je kan. En daarna .... maak je van 1 juli een dag om van te genieten, een moordend zware dag, maar toch ..... één om van te genieten." Laten we dat afspreken, ok?
