week 39 en 40: vermoeide hersenen maken kronkels

Dit waren ze, de voorbije 2 weken:

week 39: 

Dit was een beetje een rare week: die begon met een recupperiode van 4 dagen, waarvan ik de eerste 2 dagen in de auto zat (op terugweg van la bella Italia). Op vrijdag begon ik dan aan mijn laatste trainingblok richting Gerardmer (onderbroken door een zondag waarop Mr T zelf een wedstrijd organiseerde, en ik de ganse dag in de weer was daarmee).

week 40:

.... was een zeer pittige trainingsweek.

Rare hersenkronkels

Even naar die laatste training op zondag 25 september. Het voelde aan als een training waarbij ik met de voetjes op de grond gezet werd: een duurloop van 18 km met daarin een blok van 8 km en één van 4 km aan 4:15 - 4:20, het tempo dat in mijn vorige  jaren uitgegroeid was tot mijn race pace gedurende pakweg 2/3 van de halve marathon (in een 70.3 triatlon). Op training zou dit nu vlot haalbaar moeten zijn. Wel die blok van 8 km was zalig, perfect cruise tempo gevoel. Die volgende blok van 4 km voelde aan als harken. Het ging allemaal wat moeizaam. Ik kwam thuis in de middaghitte met een duurloop van 18 km aan 4:29 (13,4 km/u) en was ontevreden. Niet te geloven voor de meesten, maar ja 2 jaren geleden bijvoorbeeld moest ik in aanloop naar Gérardmer inhouden om niet sneller te lopen dan deze tempo's. En dan moet toch beetje per beetje de realiteitszin terug komen, want:
1. ik heb een op zijn minst gezegd hobbelige loopvoorbereiding gehad dit jaar;
2. ik heb veel minder volume kunnen lopen dan andere jaren;
3. ik word misschien ook wel een jaartje ouder (Grrrrr....)
4. schreef ik in mijn vorige blogpost niet? "Well, you can't fool yourself. Ik ben in form, maar er bestaan geen wonderen: ik kan op die 21 km in Gerardmer geen wonderen verrichten. Het wordt zwaar crashen in de laatste ronde van 7 km en 'surviven'. 100% zal ik immers dan nog niet zijn in het loopnummer, maar ik ken mezelf ... ik zal het loopnummer starten 'alsof ik wel 100% ben'. Tegen Lanzarote moet het wel lukken om die laatste percentjes nog toe te voegen aan het vormpeil."

Het is raar maar hoe realistisch ik ook kan zijn in mijn analyses, in aanloop naar een wedstrijd lijk ik mijn lat toch weer te hoog te leggen, namelijk daar waar ik ooit in mijn beste wedstrijd geëindigd ben (en liefst nog iets beter).  Aard van het beestje zeker.
Maar goed, nu weet ik: rustig blijven in Gérardmer, zien wat er in den tank zit, en daarna de tank nog wat verder vullen voor Lanzarote.

Trainingsmoe

Gelukkig voel ik me nog niet trainingsmoe (in de zin van 'ik moet me nog niet naar mijn trainingen slepen, want het kopke zit nog boordevol goesting'), maar ik ben anderzijds ook wél trainingsmoe (in de zin van 'mijn lijf staat onder druk van de trainingsarbeid en voelt af en toe afgepeigerd aan). Da's op zich goed nieuws, het betekent dat ik echt in race season beland ben, het seizoen waarin je de randen aftast van wat je lijf op dat moment aankan.

Die tempoduurlopen (zoals hierboven beschreven), zitten er nu elke week in. De laatste 10 dagen deed ik er zo 2. Die 20 km trage duurloop was een opsteker - ik bleef aan heel lage hartslagen lopen (gem 134) en kwam toch thuis aan een tempo van 4:42.

Ook in het fietsen zaten er pittige ritten tussen, met tempoblokken van 20 à 25 minuten, net onder de overslagpols.

Slecht nieuws is er van het zwemfront. Ik maak geen vorderingen, integendeel....het gaat deze periode een beetje minder. Geen idee wat er aan de hand is. Misschien voel ik in mijn moeilijkste discipline als eerste de vermoeidheid die zich opstapelt?

Goesting

Soit, het belangrijkste is dat de goesting er is. Goesting om nog te trainen, en ... goesting om te racen. Nog 7 dagen trainen alvorens ik begin te rusten voor Gérardmer. Volgende week laat ik jullie weten hoe die laatste week verlopen is.

Ciao

week 37 en 38: tsjakka - krak - tsjakka

Een zware trainingsblok, zoals ik in mijn vorige blogpost aankondigde.
Die blok was al begonnen in week 36. In week 37 ging ik op mijn elan verder.
Een pittige fietstraining op maandag, gevolgd door een lange zwem- en een lange looptraining op dinsdag. Door mijn blessuregeschiedenis van dit seizoen was dit mijn eerste keer 19 km dit seizoen, en ik kwam binnen met een tempo van 4:31. Niet slecht, helemaal niet slecht .... maar de laatste 2 à 3 km waren echt zwaar. Ik voelde dat ik de kilometers onvoldoende in de benen heb. Op woensdag had ik dan ook geen kracht in de benen op de fiets. En de tempolooptraining van donderdag ging nog net, maar ik zat toch redelijk op mijn tandvlees. Nu ja, je moet jezelf soms pijn doen om beter te worden.

Vrijdag vertrok ik op reis naar Italië en de lange rit gaf me onder andere tijd om te reflecteren op mijn voorbereiding en het effect van die 19 km loop op mijn volgende 2 dagen. Well, you can't fool yourself. Ik ben in form, maar er bestaan geen wonderen: ik kan op die 21 km in Gerardmer geen wonderen verrichten. Het wordt zwaar crashen in de laatste ronde van 7 km en 'surviven'. 100% zal ik immers dan nog niet zijn in het loopnummer, maar ik ken mezelf ... ik zal het loopnummer starten 'alsof ik wel 100% ben'. Tegen Lanzarote moet het wel lukken om die laatste percentjes nog toe te voegen aan het vormpeil.

Maar soit, ik was op weg naar Toscane, waar we me niet alleen een 18 meter zwembad wachtte (net lang genoeg om nog min of meer waardevolle zwemtrainingen te doen), maar ook een moordend fietsparcours met lange hellingen met ook wel zeer steile stukken erin. 4 keer enorm genoten op mijn fiets van de Toscaanse meedogenloze natuur, maar ook van de fantastische vergezichten. En van mijn fietsvormpeil.

Maar dit seizoen mag het precies niet eens gewoonweg normaal verlopen. Mijn looptrainingen in het warme Toscane waren gepland in het 2e deel van de week. Maar op wandeling dinsdag verzwik ik stomweg mijn enkel. Het eerste gevoel was verschrikkelijk pijnlijk. Dit leek ernstig, maar ik kon er nog min of meer op stappen. Thuisgekomen stond de enkel zeer dik. Ice ice baby dus. Ijsleggen, en nog eens ijsleggen. En stilletjes bidden dat alles zou meevallen.
Woensdag dan mijn tempoloop van 14 km vervangen door een kort testloopje, wat gelukkig min of meer positief uitviel. En op vrijdag 's ochtends op een nuchtere maag een 18 km gelopen. Nèh.
Het lijkt allemaal nogal mee te vallen. De enkel reageert na het lopen nog steeds door te zwellen, maar de pijn valt enorm mee.
Soit, de loopkilometers in deze week serieus moeten inperken. Wat opnieuw niet is wat ik nodig heb natuurlijk.
Maar, het had allemaal erger kunnen zijn.

Dit seizoen is er echt zo één waarin ik getest wordt op mijn 'positive thinking capacity', heb ik de indruk. Het zij zo.
Nu toch even wat gas terugnemen voor een dag of 5, en dan de laatste trainingsblok in aanloop naar Gerardmer.

Hier zijn mijn 2 trainingsweken, 25 uren van meestal dolle pret...

week 36: verteren

Week 36 ondertussen al. een recupweek om de trainingsblok te verteren.

Al is 'verteerd' misschien een fout begrip. Op woensdag heb ik meegedaan aan de 'beermile'. Is dit folklore? is dit marginaal? is dit fun? Ik denk alle 3 door elkaar.

Het concept is simpel: je loopt een mijl (1600 meter), maar om de 400 meter moet je een blik Cara Pils achteroverslaan alvorens je aan de volgende 400m mag beginnen. Je denkt op voorhand: "ik ga daar eens 4 * 400m een sprint trekken." Maar eigenlijk ben je in die 400 meter vooral bezig met dat gerstenat verteren en ... uhm .... binnenhouden. Hilarische proef, waarin de gezelligheid te zoeken is in de omkadering van het gebeuren, minder in je slokdarm en maag.
Soit, een ervaring .... uhm .... rijker.

Maar vanaf zaterdag was het terug echt menens: een nieuwe trainingsblok. Direct goed van start gegaan met op zaterdag een looptraining met tempoblokken, wat bovendien zeer vlot ging. En op zaterdag een brick training: 50 km bike + 4 km run.

Benieuwd wat deze trainingsblok gaat geven. Hey ho, let's go!!

week 34 en 35: bevestiging

In week 33 was ik aan een stevige trainingsblok begonnen. De focus die ik er in week 33 terug kon inleggen, heeft zich verder gezet. Ook de vorige 2 weken heb ik keihard kunnen doorzetten. Vrijdag liep mijn trainingsblok af, en ik was echt helemaal afgepeigerd. Tof om te merken dat ik het nog kan, zo'n volledige trainingsblok afwerken en tot aan het gaatje gaan.

In week 34 heb ik me vooral gefocust op zwemmen en lopen.

Opnieuw 3 keer kunnen zwemmen in deze week. De CSS test ging iets minder, maar het was dan ook niet verstandig om die 's ochtends in nuchtere toestand te doen.
In het lopen heb ik er hier wel veel zelfvertrouwen getankt. Voor het eerst een 16 km gelopen en aan een lage hartslag (129) toch tempo 4:35 kunnen lopen. Dat was een mooie verrassing. Ook de tempoblokken beginnen vlotter en vlotter te gaan.

Op zondag een lange rit van 112 kilometer gereden. En dat was de start van een intensieve fietstrainingsblok. Want in week 35 ben ik drie dagen gaan fietsen in de Ardennen. Pittige 3 dagen, samen goed voor 270 kilometers en niet minder dan 4800 hoogtemeters. Het was een zeer zwaar parcours, maar als je naar Gerardmer en Lanza gaat, kan je je niet beperken tot cruisen langs de kanalen natuurlijk. Niet erg voor mij bovendien, want ik ben zowat verliefd op de Ardennen.

Als ik dan - terug in Merelbeke - op vrijdag opnieuw een 16 km run voor de kiezen had, zat ik niet meer echt met frisse benen. Dat ik de long slow distance run van week 34 niet ging kunnen evenaren, dat was zeker. Maar ik heb opnieuw een lage hartslag kunnen aanhouden (128) en toch nog tempo 4:43. Dat was nog een redelijk mooie afsluiter van deze trainingsblok.

Nu een weekje de riem eraf. Per ongeluk in de week van de Gentse Feesten, is me dat een tegenvaller. 😇

week 33: 3 kilo en vuur uit de sloffen

Wat er ook allemaal op me afgekomen is in juni: gekke weken op het werk, de moeilijke beslissing over Challenge Geraardsbergen, het moeilijke aftasten wat wel of niet kan na mijn peesblessure en privé ook wel heel wat beslommeringen. Maar ik moet ook een eigen aandeel zien in mijn onstabiele trainingsweken in juni. Op één of andere manier heb ik toch een paar keer moeten afreageren van van alles en nog wat, en heb ik een paar keer stevig gefeest: Fifty foot combo, Best kept secret, Punk's not dead, Copacabana: het waren allemaal deftige feestjes die ook hun sporen achterlieten. Het was efkes heel moeilijk om echt als een sportman te leven, als er mij toch geen wedstrijd gegund was.

Maar deze week is de kentering gekomen. Vrijdag heb ik de boeken toe gegooid op het werk voor een lange vakantie van 6 weken, privé valt alles weer mooi op zijn plooien, de wedstrijden voor het najaar zijn gepland, ... Er is een soort toewijding terug gekomen.
Ik ben wel nog 3 keer op 1 weekend gevraagd om ergens te gaan eten. Dat was er nog een beetje over. Maar voor de rest zit ik qua mindset helemaal terug op race preparation. Ik zit ook terug te snuisteren in trainingsplannen van vorige jaren, en ben mijn plan voor de laatste 3 maanden van het seizoen aan het uittekenen. Plannen concreet maken: dat is altijd een goed teken.

We zijn vandaag exact 2 maanden voor mijn eerste wedstrijd: Gérardmer. Tegen dan moet er 3 kg overtollig gewicht af zijn. En moet ik qua zwemmen en lopen nog redelijk wat vooruitgang boeken. Het fietsen zit al zeer goed, daar gaat het over onderhouden van dit vormpeil en nog wat race specifieke fine tuning.

Mijn-recup periode liep tot en met woensdag. Vanaf donderdag ben ik terug aan een trainingsblok begonnen.

Een paar opvallende zaken deze week?

- 3 zwemtrainingen op 1 week, ik denk dat dat alweer even geleden is. Meestal kwam ik maar aan 2 zwembad-bezoekjes toe. Met 6400 zwemmeters is dat al direct een deftig zwemweekje.
- maar ... de zeer aandachtige volger heeft in bovenstaand schema een woordje gespot dat al heel lang verdwenen was uit mijn schema's. Jawel, het woord 'interval' en dan nog in een groen blokje. Dat betekent: een interval looptraining. Grondig over overlegd met mijn kine, en het mocht als het geen te lange blokjes werden. Zes keer 200m doorgelopen, met tussendoor slechts 100m recup: de tempo's lagen tussen 3:47 (15,9 km/u) en 3:23 (17,7 km/u). Het was telkens slechts een kort interval, maar ik kan jullie verzekeren: na al die maanden voorzichtigheid inbouwen, deed me het wat om nog eens het vuur uit mijn sloffen te lopen. Het voelde nog altijd zeer naturel en gecontroleerd aan. Oef!

Ik voel het vuur vanbinnen terug branden. Geweldig gevoel...

Week 30 - 32: lang seizoen

Ondertussen ben ik sinds mijn revalidatie van mijn liesbreukoperatie al 32 (tweeëndertig) weken aan het trainen. En nog geen enkele wedstrijd kunnen afwerken. Niet te verwonderen dat ik me qua trainingsdiscipline soms als een jojo voel: nu weer super opgewonden om er het beste van te maken, dan weer het een beetje aan het lossen.

Het afzeggen van Challenge Geraardsbergen was een weloverwogen keuze, maar wel een pijnlijke. De dag van de wedstrijd kon ik het niet opbrengen om naar mijn teamgenoten te gaan kijken, het deed me te veel pijn dat ik niet kon deelnemen. Dat had ik niet zien aankomen.

Maar ik heb me snel gegooid in het smeden van nieuwe en snode plannen. ik ben ingeschreven in 2 wedstrijden in het najaar:
Triathlon XL de Géardmer (7 september), een halve triatlon waar ik al 3 keer aan deelnam. Een pokkezware met zijn 1900 hoogtemeters in het fietsparcours.
Ironman 70.3 Lanzarote (5 oktober) - eindelijk ga ik na al die jaren naar hèt triatlon-walhalla Lanza. Ook daar een selectie parcours met 1000 hoogtemeters en een plek waar de wind heftig te keer kaan gaan.

Ongelooflijk veel goesting heb ik er in. Juli, augustus en september moeten drie topmaanden worden qua training. En ik ga proberen om in die ene maand twee keer te pieken.

Velen zijn al bezig met hun seizoen 2020 te plannen. Daar ben ik helemaal nog niet klaar voor. Seizoen 2019 moet nog uit zijn sloffen schieten.

De vorige 3 trainingsweken:

Vorige zondag gebeurde in Ironman Frankfurt (bij temperaturen tussen de 35 en 40 graden) nog maar eens iets wat de schoonheid van onze sport in de verf zet, met in de hoofdrol aboslute toppers Jan Frodeno en Sebastien Kienle: "Na 186 kilometer fietsen doken Frodeno en Kienle uiteindelijk zij aan zij de laatste wisselzone in. En daarin toonde Frodeno zich van zijn meest sportieve kant. Kienle had een stuk glas in zijn voet gekregen en moest verzorgd worden door een dokter. In plaats van te profiteren van de pech van zijn grote concurrent en meteen weg te stormen, stapte Frodeno naar Kienle om te kijken of alles goed was met hem. Pas toen Kienle verzorgd was, begon ook Frodeno aan zijn afsluitende marathon. Een staaltje ongeziene sportiviteit."
Machtig!

week 27 - 29 : ups, downs & een moelijke beslissing

Alweer 3 weken waarin ik geen tijd en energie vond om te schrijven.
Het is me ook wat geweest.

Om er eens een up - uit te pakken: op 26 mei deden we met de club een brick training : 5 * (9 km fietsen - 2 km lopen). Ik had uiterst veel power in de benen, en kwam eerste uit deze zware training. In het fietsen kon ik full power gaan. Telkens opgewarmd van het fietsen die looprondes van 2 km was op mijn lijf geschreven, de overgang van fietsen naar lopen is mijn sterkste moment. De vijfde en laatste 2 km liep ik aan 16 km/u. (ik had overschot).
Wie het zag, verklaarde me 'klaar voor Geraardsbergen'.

Maar ... ikzelf wist dat ik de loopafstand nog niet in de benen had. En ik voelde ook dat ik op mijn langere looptrainingen van 14 à 15 km iets aan het forceren was. IK had pijnlijke benen. Confronterend voor iemand die in principe geen spel maakt van trainingen tussen de 15 en 20 km. Maar als je daar een tijdje niet op hebt kunnen trainen, dan weet je opnieuw .... wonderen bestaan niet. En 1 week later voelde ik dat mijn pees toch weer reageerde op die duurlopen. Lichtjes maar niet te negeren.
Gelukkig zat er net een rustperiode aan te komen.

Maar beetje per beetje voelde ik dat het niet goed zou komen voor Geraardsbergen.
Het werden dagen vol muizenissen, en met een verlaagde trainingsbelasting om toch te proberen klaar te geraken voor 16 juni. Zou ik die 21 km kunnen uitlopen? Eigenlijk wel (op een race day kan je altijd iets meer), maar .... de prijs die ik er mogelijks voor zou betalen, is dat ik opnieuw mijn pees zou moeten laten rusten, en dus niet verder zou kunnen opbouwen.

En toen heb ik de knoop doorgehakt : een normale opbouw naar het najaar, geen risico in Geraardsbergen, en vlammen in Gerardmer en Lanzarote.

Jawel, Mijn 2 A-races van het seizoen zijn onmiddellijk ook gekozen:
- 7 september de halve triatlon in G-mer, met 1900 hoogtemeters in het fietsen
- 5 oktober de halve triatlon in Lanzarote met 1100 hoogtemeters in het fietsen
beiden hebben ook een loopparcours met wel wat hoogtemeters.

In Gerardmer wordt het mijn 4e deelname, naar het triatlon-heiligdom Lanzarote zak ik voor de eerste keer af. Alles op het najaar dus, en sinds 2 dagen ook in Agegroup 50-54. Aan ambitie ontbreekt het mij niet, aan goesting ook niet.

Maar die muur in Geraardsbergen, die zet ik even op mijn to do lijstje voor één van de volgende seizoenen.